Mo Yan - Het Rode Korenveld

In andere boeken en uit verhalen had ik over de Japans-Chinese oorlog gehoord. Daar wilde ik allang meer over weten. En, vraag me niet waarom, omdat ik alle boeken van Chinese schrijvers wil lezen (behalve Lulu Wang) kocht ik dit boek meteen toen ik het in de ramsj zag liggen. Het is een boek dat je wat doet.

Ma Jian: De Noedelmaker

De achterflap (ongeveer):
'Elke week komen een schrijver van politieke propaganda en een professionele bloeddonor bij elkaar om te eten. Het is een onwaarschijnlijke vriendschap: de een lijdt voor zijn kunst, de ander is volgevreten en verdient goed geld. Tijdens zo'n maaltijd klaagt de schrijver over zijn nieuwe opdracht van de Partij: hij moet het verhaal optekenen van de gewone soldaat Lei Feng die zijn leven gaf voor de revolutie. Maar dat is niet waar hij over wil schrijven. Zijn gedachten worden bevolkt door de mensen die hij elke dag om zich heen ziet."

Lulu Wang: Het Lelietheater

Het Lelietheater kostte heel veel moeite:

>>
>Het Lelietheater heb ik uit. Zucht. Laat het even zakken. Dan zal ik eens een aftrap doen. Heb stug doorgelezen.

>Dit klinkt niet bemoedigend. Ik zit als een berg tegen dit boek op te kijken. Ik heb er van alles over gelezen en het heeft me niet enthousiast gemaakt, zodat ik er nu als een prooi om heen loop te draaien. "Zal ik nu", nee, toch nog maar even "De vier maaltijden", of "Oh jee, die ligt er ook nog". Het lijkt wel of ik het niet in mijn handen kan opnemen.

<<<