Nominaties leeslijst november 2008 – april 2009


 

 

Kinderboeken

 


Abdolah, Kader: De Boodschapper [door Elise]

Op het moment lees ik de Boodschapper van Kader Abdolah. Hij heeft de koran vertaald en daar een tweeluik van gemaakt met eerst een vertelling over het leven van Mohammad en daarnaast een vertaling van de koran. Mijn nominatie betreft het eerst boek: De Boodschapper.

Eerst maar eens de flaptekst:

De Boodschapper is een prachtige vertelling over het leven van Mohammad.

Kader Abdolah beschrijft via de verhalen van tijdgenoten hoe de jonge Mohammad in Mekka opgroeit. Hoe hij als profeet in naam van Alllah, de strijd aangaat met de gevestigde orde. In die periode worden aan Mohammad openbaringen gedaan die de inhoud van De Koran gaan vormen. De koran en het leven van Mohammad zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Kader Abdolahs vertaling maakt de koran toegankelijk voor iedereen.

De kroniekschrijver Zeeëd is de rechterhand van Mohammad en de man die Allahs openbaringen aan Mohammad verzamelt in een nieuw boek: de Koran. Na de dood van Mohammad vraagt Zeeëd zich af wie de profeet eigenlijk was. Hij besluit langs te gaan bij mensen die de profeet hebben gekend: familie, vrienden, vijanden, volgelingen, wetenschappers, vrouwen en dichters. Op die manier reconstrueert Zeeëd via ooggetuigen het leven van Mohammad, de boodschapper, vanaf zijn geboorte tot aan zijn dood.

De lezer krijgt een bijzonder 'eigentijds' beeld van de periode waarin Mohammad opgroeide, hoe hij zijn stad Mekka van de morele ondergang wilde redden en hoe hij zich van profeet ontwikkelde tot een machtig leider.

Ik ben naar een lezing van Kader Abdolah geweest over dit boek en was zeer onder de indruk. Die man kan sowieso erg geïnspireerd vertellen en het was erg boeiend om te horen hoe hij ertoe gekomen is om de koran te vertalen. Zie www.degeus.nl/auteurs/abdolah

Dit lijkt me een erg actueel boek met veel stof om over te discussiëren. Ik heb mijn mening nog niet volledig gevormd over het boek maar het zet me enorm aan het denken en het plaatst de actuele stukken die ik in de krant lees over de integratie in ons land en de instabiele situatie in het middenoosten in een nieuw daglicht.

Links:
Uitgeverij De Geus: http://www.degeus.nl/auteurs/abdolah/

 


Doderer, Heimito von: Strudlhoftrappen [door Eisjen]

Wenen staat nog altijd op mijn lijstje van 'te bezoeken steden' en hopelijk komt het daar binnenkort van. Een reden om dit boek, dat net bij uitgeverij Atlas is verschenen, te gaan lezen.

Wat me erin aantrekt is het historische. Von Doderer die voor de Nazi's had gewerkt, maar na een boete na de oorlog werd witgewassen werd er prompt wereldberoemd mee en zijn boek werd zelfs door een joodse schrijfster (Hilde Spiel, mij onbekend) aanbevolen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Heimito_von_Doderer.

Ik hou van steden die in boeken een leven gaan leiden, zeker als ik ze wil gaan bezoeken. Aan de hand van dat soort boeken doe ik dan ook graag een wandeling door een stad. Ik schrijf op wat ik wil gaan zien en neem het boek ook mee in mijn koffer.

Wat de uitgever ervan zegt:

Prachtige stadsroman over het vooroorlogse Wenen

De Weense jugendstiltrap, de Strudlhofstiege, is het centrale decor voor het verhaal van de ambtenaar en voormalige officier in het keizerlijke leger Melzer; een klassieke, ietwat dommige antiheld. Dankzij allerlei intriges en verwikkelingen kan Melzer zich veilig en schijnbaar tevreden in zijn eigen kleinburgerlijke geluk nestelen. De Strudlhofstiege verscheen in 1951 en maakte Heimito von Doderer op slag beroemd. Het geldt als een van de meest baanbrekende stadsromans van de twintigste eeuw. De polyfoon opgebouwde roman vormt een pointillistisch schilderij van de Weense samenleving tussen 1910 en 1925.

Heimito von Doderer (1896-1966) is een van de belangrijkste Oostenrijkse schrijvers van de twintigste eeuw. Von Doderer werd meerdere malen voorgedragen voor de Nobelprijs. Eerder verscheen bij  Uitgeverij Atlas Ieder mens een moordenaar.

http://www.uitgeverijatlas.nl/result_titel.asp?Id=1644

Verder denk ik dat er nogal wat boekgrrls zijn die van historische romans houden en misschien kennen ze Wenen en maakt dit het boek extra interessant.

Een Engelse bespreking van het boek:
http://www.jstor.org/pss/403522

Een Duitse bespreking
http://oe1.orf.at/highlights/112874.html

Euro 49,95
ISBN 978 90 450 1039 7
779 blz.
Vertaald door Nelleke van Maaren
Nawoord Hans Driessen

http://www.doderer-gesellschaft.org/

 


Elsschot, Willem: Kaas (door Eisjen)
Beeldroman door Dick Matena

Hebben jullie deze klassieker gelezen? Ik vroeger op mijn leeslijst, zo'n dertig jaar geleden dus. Ik wist dat ik het destijds beklemmend vond en me door het verhaal heen worstelde. Zag er beslist de schoonheid niet van in. Dus toen de beeldroman van Matena uitkwam dacht ik; 'nog eens proberen, wie weet wordt het nu schoonheid.' Dick Matena's tekeningen in zwart, grijs en wit zijn schoonheid. Tegelijkertijd onderstrepen ze de beklemming en de troosteloosheid die ik destijds ook voelde. Jong als ik was wil je van een dergelijk illusieloos bestaan niet weten. Zeker niet van het leven van de echtgenote van Frans Laarmans, de hoofdpersoon. Nu kon ik nog niet onder de indruk komen van het verhaal, maar werd eerder meegesleept door de tekeningen van Matena. Ben zeer benieuwd naar de mening van grrls die weg zijn van Elsschot, of Matena hem recht doet.

Cutting Edge vertelt waarom Matena voor 'Kaas' koos om te verstrippen:

Zijn beweegreden was 'een grote bewondering voor de stijl, hier en daar een schaterlach vanwege de humor, een traantje van mededogen met de sukkel Laarmans, woede ook vanwege zijn domheid, gebrek aan zelfkennis en houding tegenover zijn aanzienlijk slimmere vrouw en grote weerzin jegens de standbewuste opschepper Van Schoonbeke en zijn bende van parasiterende vrienden.'
 

Zij vertellen ook dat er geen enkele letter is veranderd in de oorspronkelijke tekst van Elsschot. Verder weten ze te vertellen dat:

Matena in de strip 'Kaas' het hoofdpersonage Frans Laarmans het hoofd van schrijver Willem Elsschot heeft gegeven. De striptekenaar deed dit omdat hij het hoofdpersonage onlosmakelijk verbonden acht met de schrijver van de roman in kwestie.

Ook vinden ze dat:

Matena's tekeningen van een onschatbare waarde zijn - het hoeft niet gezegd dat een vluchtige blik op dit zorgvuldig gemaakte en goed doordachte werk gewoonweg niet volstaat. De manier waarop verschillende emoties - gaande van o.a. trots, blijdschap, vernedering, onzekerheid tot koppigheid - in de tekeningen verwerkt zijn door Matena zijn subliem.

En dit onderstreept mijn verhaal. Je blijft kijken naar de tekeningen en die brachten mij naar het eind. In ieder geval een uiterst aangename wijze om een klassieker tot je te nemen.
 


 

Haasse, Hella: Het tuinhuis [door Else]

Het tuinhuis bevat zeven korte verhalen, die in de luisterboekversie die ik tot me nam, beurtelings door Hella Haasse zelf en door Willem Nijholt worden voorgelezen.

In het eerste verhaal, het titelverhaal, beschrijft ze de lastige verhouding tussen een volwassen dochter en haar excentrieke moeder, die in het tuinhuis woont van het huis waar de dochter opgegroeid is en waaraan die slechte maar zeer vage herinneringen heeft.

Het tweede verhaal, Een perkara, beschrijft een schandaal waarover Haasse hoorde in haar jeugd in Nederlands-Indië. Ze doet dit vanuit het perspectief van een jongen die de vriendin van zijn vader uit diens Indische tijd, voor hij in het kamp verdween, in de Haagse schouwburg tegenkomt.

In het derde, Het portret, worden twee volwassen zussen en hun broer geconfronteerd met een portret dat de verpleegster van hun onlangs gestorven vader aan hen geeft. Wie staan er in hemelsnaam op dat portret?

Genus loci, het vierde verhaal, was het verhaal dat mij het minste boeide. Het beschrijft de bovennatuurlijke ervaringen die een vrouw op haar landgoed in Frankrijk heeft en die, na onderzoek, te maken moeten hebben met de leprozenkolonie die in lang vervlogen tijden op deze plek moet zijn geweest. Een mooi gegeven, maar niet mijn soort verhaal, het was me allemaal iets te gezocht.

De Lidah boeaja vond ik dan weer prachtig. Een Japanse in Batavia wordt begluurd door haar nieuwsgierige buurvrouwen. Luidkeels verwonderen zij zich erover dat de Japanse zich toch zo laat behandelen door haar man! Maar zij weten niet wat de Japanse wel weet...

In Een Korè verbindt Haasse het verhaal van Persephone aan het lot van een Nederlandse toeriste en haar man, classicus en amateur-archeoloog, in Griekenland.

Het laatste verhaal, Een kruik in Arelate, speelt zich af in het pas door de Romeinen gestichte Arles en toont op ontroerende wijze de kloof tussen de oorspronkelijke bewoners en de Romeinen.

Bij elk van de zeven verhalen geeft Haasse als toetje toe een soort verklaring: hoe is ze op dit verhaal gekomen? Conclusie: zeven verhalen, waarvan er zes mij zeer aanstonden en één niet.

Meer dan lezenswaardig en zeker ook meer dan luisterwaardig! Ik ben daarnaast erg benieuwd welke rode draden jullie in de verhalen kunnen ontdekken. Daarom heb ik dat in bovenstaande beschrijving nog even buiten beeld gelaten, dan hebben we wat uit te wisselen!

Links:

Het boek in het Hella Haasse Museum (met audiofragment) http://www.hellahaassemuseum.nl/objects/580.html

Recensie van Max Pam http://www.maxpam.nl/2006/12/chapeau/

De Volkskrant: http://extra.volkskrant.nl/select/boeken/artikel.php?id=271

 


Hemmerechts, Kristien: Ann (door Eisjen)

Met verbijstering dit non-fictie boek gelezen. Ann lijdt aan een ongeneeslijke vorm van anorexia en wil een einde aan haar leven maken. Ze heeft ook een incest verleden en wil alles graag opgeschreven zien. Zelf krijgt ze dit niet voor elkaar en benadert Hemmerechts die voor het eerst van haar leven op een dergelijk verzoek ingaat. De schrijfster weet het afstandelijk en tegelijkertijd emotioneel neer te zetten. Afgezien van het eind, dat te abrupt en te open is naar mijn gevoel, een intrigerend verhaal dat de ziekte goed neerzet.

Van de achterflap:

Op een dag krijgt Kristien Hemmerechts een e-mail van een haar volslagen onbekende vrouw, Ann. Ann stelt Kristien de vraag die ze al dikwijls kreeg: wil je mijn verhaal opschrijven? Voor één keer gaat de schrijfster in op het verzoek. Ann lijdt al jaren aan anorexia, die ongeneeslijk lijkt, en wil een einde aan haar leven maken. Ze torst een incestverleden: een wond waaraan haar familie desnoods geloof wil hechten, maar waarnaar ze niet lijkt te handelen. En dus blijft Ann met haar uitgemergelde lichaam roepen: geloof me.

Kristien Hemmerechts spreekt met Ann, haar broers en haar moeder en nadien ook met (soms onwillige) therapeuten. Ze doet in dagboekvorm verslag van de confrontatie met een onoplosbare familiegeschiedenis en een halsstarrig ziektepatroon. Ze stelt het voortdurend falen vast van de medische en psychologische begeleiding die Ann kreeg. Ze bewondert Anns moed om ondanks alles te blijven vechten.

Kristien Hemmerechts heeft Anns verhaal opgetekend met al het inlevingsvermogen en de absolute eerlijkheid die daarvoor nodig zijn. Ze gaat op zoek naar de maatschappelijke oorzaken van anorexia, betrekt Anns verhaal op zichzelf en worstelt met de eeuwige vraag: in hoeverre is het mogelijk een ander echt te kennen?

Gedeelte van een interview bij humo.be met de schrijfster.


Levy, Andrea: Small Island (Klein eiland) [door monalisa]

Dit indrukwekkende boek vond ik tijdens m'n vakantie op de boekentafel van het hotel. Omdat ik het aan het eind van de vakantie nog niet uit had heb ik het mee naar huis genomen, maar ik deed dat met enig schuldgevoel want ik vond het zo'n mooi boek dat het eigenlijk nog door meer mensen gelezen zou moeten worden. Wat is dus beter dan het te nomineren voor de leeslijst? Als aanbeveling stuur ik hierbij het verslag dat ik erover op m'n weblog zette:

Het boek gaat over een viertal mensen: de Jamaicaanse Gilbert Joseph en Hortense Roberts en de Engelse Queenie en Bernard Bligh. Zij vertellen ombeurten hun verhaal, waarvan het heden zich afspeelt in 1948, in het na-oorlogse Londen, en het verleden op Jamaica en op verschillende oorlogslocaties. Iedere verteller heeft uiteraard een eigen kijk op de gebeurtenissen, maar ieder vertelt ook in geheel eigen stijl: Hortense is vreselijk ingebeeld en verwaand en vertelt in een soort hypercorrect Engels, Gilbert is een aardige, open en 'gewone' man die vertelt in een soort dialect, Queenie is een down-to-earth Engelse die recht voor z'n raap vertelt en Bernard is (volgens z'n echtgenote Queenie) een keurige kantoorklerk waarvan pas in zijn eigen verhalen blijkt hoe plat, onaangenaam en racistisch hij is. Zijn stijl van vertellen - die pas wat later in he boek aan bod komt omdat hij aanvankelijk 'missing in action' lijkt - vond ik het minst passen bij het personage zoals dat tot dan toe - alleen door Queenie dus - was neergezet; dat vond ik een wat minder sterk aspect van het boek.

Maar verder had het boek naar mijn idee alleen maar sterke kanten: het is interessant (het gaat onder andere over het leven op Jamaica en de manier waarop de Jamaicanen tegen het Engelse moederland aankijken, de verhouding tussen Jamaicanen en Engelsen, de verhouding tussen Jamaicanen en Amerikanen tijdens de oorlog en de verhouding tussen de Engelsen en de Indiërs), het is komisch (in de meest uiteenlopende situaties die haar niet bevallen Hortense "decides to pay no mind to it), het is af en toe zelfs romantisch en meermalen ook tragisch en het is zeer indringend waar het gaat over het racisme tijdens en na de oorlog. Over racisme zet het boek ook aan het denken: waarom wordt wie anders is altijd gezien als minder? Het lijkt er wel op dat persoonlijke ervaringen hierbij een rol spelen: Bernard brengt zijn oorlogstijd door in India. Hij wordt er daar door zijn makkers van doordrongen dat de Jappen uiterst wreed zijn en ervaart zelf de onverschilligheid van de Indiërs jegens hem en zijn maten (de Indiërs gedragen zich nog onderdanig, maar duidelijk is dat ze vinden dat de Engelsen hun langste tijd in India gehad hebben). Maar of dit zijn uiterts racistische opstelling jegens Gilbert en Hortense kan verklaren? Gilbert heeft nota bene net als Bernard gevochten voor hetzelfde moederland... Anderzijds heeft Queenie geen racistische denkbeelden, wat wellicht valt terug te voeren op een jeugdervaring waarbij ze bij toeval ontdekt dat een zwarte man 'gewoon' Engels praat en heel beleefd en aardig tegen haar is.

Het meest schokkend (en het vergaanst en het minst 'verklaard') vond ik het racisme van de Amerikaanse soldaten jegens hun gekleurde medestrijders: het is geïnstitutionaliseerd en gaat zelfs zo ver dat de Engelse steden zijn verdeeld in 'witte' en 'zwarte', zodat de witte soldaten in hun vrije tijd niet het risico lopen een zwarte tegen te komen! Ik had me voordat ik dit boek las eigenlijk niet zo gerealiseerd dat het 'officiële' racisme in de VS pas jaren ná WO-II is afgeschaft. Zo gezien is het wel behoorlijk revolutionair dat er nu zelfs een zwarte presidentskandidaat is die kans maakt gekozen te worden (al denk ik zelf dat veel Amerikanen er op het laatste moment toch nog voor terug zullen schrikken om een kleurling tot president te kiezen).

Wie meer wil weten over het verhaal kan informatie vinden op

http://www.hotel-boekenlust.nl/bibliotheek/307-Andrea-Levy-Klein-eiland.html

en op

http://www.middelcommunicatie.nl/weblog/index.php?id=67 (maar let op: vooral het laatste verslag heeft veel verklappers).

Meer indruk van het boek kan natuurlijk ook via citaten:

Gilbert probeert uit te leggen hoe hij Engeland, het op Jamaica veelgeprezen moederland, ervaart als hij er eindelijk arriveert:

"Let me ask you to imagine this. Living far from you is a beloved relation whom you have never met. Yet this relation is do dear a kin she is known as Mother. Your own mummy talks of Mother all the time. 'Oh, Mother is a beautiful woman - refined, mannerly and cultured.' (...) Your finest, your best, everything you have that is worthy is sent to Mother as gifts. Then one day you hear Mother calling - she is troubled, she need your help. Your mummy, your daddy say go. Leave home, leave familiar, leave love. (...) The filthy tramp that eventually greets you is she. Ragged, old and dusty as the long dead. Mother has a blackened eye, bad breath and one lone tooth that waves in her head when she speaks. (...) She offers you no comfort after your journey. No smile. No welcome. Yet she looks down at you through lordly eyes and says, 'Who the bloody hell are you?'"

Toch wil Gilbert na de oorlog weer naar Engeland. Een vriend probeert hem tegen te houden:

"'Why? Why you wan' the whole world when ya have a likkle piece a hope here? Stay. Stay and fight, man. Fight till you look 'pon what you wan' see. Man, fight for your own country this time.'"

Als hij van de boot komt, denkt Gilbert een goed voorteken te bespeuren:

"I just arrive back in England and there on the pavement before me I spy a brooch. What a piece of good fortune, what a little bit of luck. Lying lost, this precious oval jewel shimmered the radiant iridescent green of a humming-bird caught by the sun."

Maar dan:

"I was about to bend my knee so I could reach the brooch when hear this... it flew away. Black flecks suddenly pitting the air. That jewel was no more than a cluster of flies caught by the light, the radiant iridescent green the movement of their squabbling backs. (...) after the host of flies flew they left me with just the small piece of brown dog's shit they had all gathered on. Was this a sign? Maybe."

Bernard's visie op de wereld:

"The recipe for a quiet life is each to their own. The war was fought so people might live amongst their own kind. Quite simple. Everyone had a place. England for the English and the West Indies for these colored people."

En als Hortense tegen wil en dank vroedvrouw heeft gespeeld:

"I lifted the baby carefully so she might see. She held out her arms. The slimy purple pink of a robust earthworm, with skin smeared in blood and wrinkled as the day it would die, and yet her eyes alighted on this grumpy-faced child and saw it as someone she could love. This was truly the miracle to behold."

 


Lewycka, Marina: A Short History of Tractors in Ukrainian (Twee caravans) [door Elm2]

Ik wil dus weer A Short History of Tractors in Ukrainian van Marina Lewycka nomineren. Zie: http://reviews.armchairinterviews.com/reviews/a_short_history

Het feit dat Else en ik het een geweldig boek vonden moet eigenlijk genoeg aanbeveling zijn. ;-)

Links:

Verslagje van Hanne: http://www.boekgrrls.nl/Boeken/lewycka-marina_tweecaravans.htm

Verslag op Elses weblog: http://elsjelas.blogspot.com/2008/03/marina-lewycka-short-history-of.html

Link bij een eerdere Boekggrlsnominatie: http://www.vanoostendorp.nl/leest/2007/01/marina-lewycka-short-history-of.html

 


Monsõ, Imma: Een man, een woord (door Eisjen)

Dit lijkt me een heel bijzonder boek waar de grrls, zeker die grrls die zich graag met Spaanse literatuur bezighouden, iets mee moeten kunnen:

Een vrouw krijgt te maken met de plotselinge dood van de man met wie ze de gelukkigste jaren van haar leven heeft gedeeld. Om haar bestaan weer op te bouwen schrijft ze een kroniek over die liefde en over die dood: een verhaal dat zowel aangrijpend als berustend is, tragisch als ontroerend, hartstochtelijk zonder te vervallen in valse sentimenten.

Imma Monsó (Lleida, 1959) publiceerde in 1996 haar eerste roman en werd sindsdien meerdere malen bekroond voor haar werk. Zij is een van de meest gelezen Catalaanse schrijfsters van deze tijd. 

’Het eerste waar een werkster van het woord aan denkt als haar nest voor haar ogen in duigen valt, is het met woorden te reconstrueren. Schrijven is altijd een goede manier geweest om erachter te komen hoe het verder moet. Je gaat schrijven en je komt erachter. Je gaat schrijven en het gebeurt. Je begint aan een verhaal en je weet niet waar het zal eindigen, en je schrijft om erachter te komen waar het naartoe zal gaan. Of, om bescheidener te zijn, je schrijft om te ontdekken wat de volgende stap zal zijn. Ik weet wat de volgende stap is: over hem praten, over het leven samen met hem, over het leven zonder hem.’

 


 

Niekerk, Marlene van: Agaat (door Paula)

Naar aanleiding van de enthousiaste mail van Jop over dit boek, kocht ik het
voor een vriendin die op het punt stond om naar Zuid-Afrika te vertrekken
voor familiebezoek. Voor ze vertrok had ze het boek al uit!
Nu heb ik het van haar geleend en ik ben ongelooflijk onder de indruk. Ik
ben nu op pagina 148 en durf de tot nu toe verschenen mails hierover niet te
lezen; ik wil eerst zelf alles verorberen. Ik lees het als een zuurtje,
voorzichtig zuigend om de smaak langzaam te genieten. Zeker ook niet te veel
zuurtjes op één dag.

Omdat dit natuurlijk een aanbeveling van niks is, hierbij een klein stukje
uit Jops mail:

Ik heb altijd meer zin om iets te roepen over een boek dan om het eerst
geduldig uit te lezen en er dan een verstandige recensie over te schrijven.
Altijd blij als iemand dat al gedaan heeft en Eisjen dat verhaal op de site
gezet heeft. Zoals nu. Loes heeft Agaat mooi besproken, dus wie er nog niet
over gehoord had: fiets naar de site voor de ins en outs!
Tijdens het lezen vergeet ik af en toe te ademen. Jee, wat een schrijfster.

Het is wel wat: 579 bladzijden voor een sterfproces, maar wát voor een.
Godzijdank veel humor.

Wat Loes erover schreef kun je hier vinden.

Oh Agaat!!! Die wil ik best nog een keer lezen. Ik geloof dat dat mijn eerste boekbespreking was bij de grrls. Zou het de 2e keer nog zo mooi zijn?

 

Yes!! Je hebt boeken en Boeken en Agaat is een Boek.

 

Links:

Dossier bij de VPRO: http://boeken.vpro.nl/boeken/28477708/

Kees 't Hart bij Querido: http://www.querido.nl/boekboek/show?id=79292&framenoid=62066&framenoid=62066


Murakami, Haruki: Dans dans dans (door Eisjen)

Ik vond 'na de aardbeving' geweldig en met mij, meerdere grrls. Destijds schreef een grrl; 'Die Murakami doet het iedere keer weer!'  En een ander; ''t Wordt tijd dat ik ook es iets van die auteur ga lezen'. Misschien dat dit keer, als het ondertussen niet gebeurd is? Voor mij ligt deze heerlijke pil (470 blz.) te wachten op het goede moment dat ik werkelijk in alle rust van kan genieten. Misschien samen met jullie?

Dit is wat de uitgever ervan zegt:

Vier jaar na Murakami’s Jacht op het verloren schaap lokken vreemde dromen onze held terug naar het Dolfijnenhotel. Een weerzien met de mysterieuze Schaapman leidt tot bizarre ontmoetingen met een aantrekkelijke maar nerveuze receptioniste, een eenarmige Amerikaanse dichter, een nukkig tienermeisje, een gefrustreerde acteur, een betoverende callgirl en een zelfvoldane schrijver (Hiraku Makimura!).

Dan is er nog Michael Jackson als Abessijnse prins en Boy George die uit de hemel neerdaalt. Hoe zijn ze allemaal met elkaar verbonden? En waarom vallen er steeds meer dodelijke slachtoffers? Flirten met de grens tussen droom en werkelijkheid, de zoektocht naar menselijk contact in de hyperkapitalistische maatschappij en vlijmscherpe muzikale analyses vormen de ingrediënten van deze roman, die Haruki Murakami, naar eigen zeggen, de leukste vond om te schrijven. Blijven dansen, zolang de muziek speelt.

Op www.murakami.nl val het eerste hoofdstuk als pdf-file te lezen.

Dit is was de website 'cutting edge' ervan zegt:

Die 'Hiraku Makimura spielerei' geeft aan dat Murakami in 'Dans dans dans' nog niet dezelfde maturiteit aan de dag kon leggen als in 'De opwindvogelkronieken', 'Spoetnikliefde' of 'Kafka op het strand'. Op zich is het boek alleen daarom al interessant. Voor de lezer die echter niet geïnteresseerd is in de evolutie van deze belangrijke hedendaagse auteur, is 'Dans dans dans' bovendien een erg toegankelijk boek. Meer dan eender welke andere Murakami leest het vlot weg.
 

Oh, en elm@, er staan schoenen op de cover!


 

O'Connor, Joseph: Redemption Falls [door Dettie]

'Een boek over oorlog moet je nooit chronologisch vertellen, oorlog gaat over fragmenten', zegt Joseph O'Connor in een interview. En dat is precies wat hij gedaan heeft.

Het hele verhaal begon met een gedachte die herhaaldelijk in Joseph O'Connors hoofd terugkwam. Hij 'zag' steeds een vrouw, Eliza Mooney, in een desolaat landschap lopen op zoek naar iemand. Hij besloot haar te volgen, met haar mee te gaan, waar liep ze? wie zocht ze? Het resultaat van het op reis gaan met Eliza is dit prachtige boek geworden. 

Lees verder op http://www.boekgrrls.nl/Boeken/oconnor-joseph_redemptionfalls.htm

Links:

Recensie in Trouw: http://tinyurl.com/trouw-redemptionfalls

O'Connor over het boek tijdens zijn bezoek aan NL (ca. 3 min.): http://www.youtube.com/watch?v=YVzY4mPhlbQ&feature=related

Joseph O'Connor in De Avonden (gedeelte van de uitzending die in zijn geheel te beluisteren is via): http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/36883376/items/38361620/


Pol, Marieke van der: Bruidsvlucht [door Marjo]

Ik zou graag de winnaar van de debutantenprijs nomineren..

Ik was getuige. Helaas was mijn favoriet (van der Linden) ziek, en helaas won ook zijn boek niet. Mijn nominatie moet dus 'Bruidsvlucht' worden.

Wat de aanbeveling betreft verwijs ik jullie toch naar Dettie, want voor mij wordt dit een test: wat is er zo goed aan dit boek? (als het al op de definitieve lijst verschijnt dan) Detties bespreking van het boek is te vinden op http://www.leestafel.info/boekenarchief N O P/productssimple33.html.

De winnaar van de Academica DebutantenPrijs 2007-2008 is geworden Marieke van der Pol voor haar roman Bruidsvlucht, verschenen bij uitgeverij De Arbeiderspers.

De overige genomineerden waren:
Art. 285b - Christiaan Weijts
De steniging - Frénk van der Linden
Vijf strippen - Wiegertje Postma
Zondagsgeld - Philip Snijder

 Links:

VPRO-dossier over de historische vlucht http://geschiedenis.vpro.nl/artikelen/39983864/

Website Debutantenprijs: http://www.academicadebutantenprijs.nl/

 


 

Sagan, Françoise: Bonjour Tristesse [door Yvonnep]
 

'Adieu tristesse Bonjour tristesse'

Zo begint en eindigt het boek. Het is hoe de zeventienjarige Cécile het leven samenvat.

Bonjour tristesse is het debuut van de toen achttienjarige Françoise Sagan uit 1954. Hoofdpersoon Cécile is zeventien en dol op haar vader. Haar vader wisselt van relatie als van overhemd. Het interesseert Cécile niet. Maar dat verandert wanneer er tijdens een mediterrane zomervakantie een oude jeugdvriendin van haar overleden moeder arriveert. De relatie tussen haar vader en de mooie, intelligente en kalme Anne neemt serieuze vormen aan. Cécile wil dat verhinderen.

 

Waarom dit boek? Notabene uit 1954, alleen nog door scholieren gelezen omdat het zo dun is. Omdat het zo lekker makkelijk geschreven is. Zelfs in het Frans! Geen enkele reden. Toch wel. Deze week is er een nieuwe verfilming van het boek uitgekomen, er blijft blijkbaar iets actueels aan het thema hangen. Dan ga je, ik in ieder geval, nadenken over de reuring die het boek heeft veroorzaakt indertijd. De kritiek had er geen goed woord voor over. Zou 'Bonjour Tristesse' als boek overeind blijven ? Vinden de oudere boekgrrls er iets anders van dan de jongeren? Is het boek een roman op plateauzolen of is het meer? Dat lijken mij leuke vragen om te beantwoorden.

Vandaar mijn aanbeveling.

 

ik heb het vroeger geboeid gelezen, zo'n zomer aan de méditerrannée leek me wel wat....

later nog eens herlezen en dat ga ik nu wrsch. ook maar weer eens doen. (in het Frans eens proberen?) de film heb ik destijds ook gezien. Vond het allemaal wel mooi, weet niet wat ik er nu van ga vinden.

 

Goed idee, zo'n (omstreden) klassieker. Tot nu toe heb ik het voor elkaar gekregen het niet te lezen. Tijd voor een inhaalslagje :-)

 

Ach ja. Bonjour Tristesse. Heb 't boek al lang geleden de deur uitgedaan. Was 't een franse uitgave? Weet 'k niet meer. Heb ook ooit die verfilming gezien. Zie de 'acterende juffrouw' nog voor me - hoe heette ze ook weer? Geen zin om op te zoeken. Nou - vooruit, toch even gekoekeld. Otto Preminger maakte die film, zie ik. Maar ook - en Yvonnep, daarin vergis je je - er is recent een film 'Sagan'  verschenen over het ruige en treurige leven van mme Sagan. En niet over haar debuutroman.

 

Je hebt helemaal gelijk. Ik keek vanavond eens goed en zag bovendien een trailer... mea culpa.

 

However - hoe zeg je dat op z'n frans? - neanmoins? - ik wil best es via de bieb een frans exemplaar ter hand nemen. Na Simenon zou dat misschien moeten kunnen.

 

Als het die middelbare scholieren lukt, lukt het jou zeker.

 

en the lovely jean seberg speelde het vroegrijpe meisje, en oooh kijk naar de rest van de cast jammie!

http://www.imdb.com/title/tt0051429/

 

Links:

3:28 min. uit de film op YouTube http://www.youtube.com/watch?v=kjNkrlLiJQg

Het boek in Wikipedia (met link naar auteurspagina) http://en.wikipedia.org/wiki/Bonjour_Tristesse

Harper Collins Reading Guide http://tinyurl.com/tristesse

Een Bibliofemme recensie http://www.bibliofemme.com/others/bonjourtristesse.shtml

 


Waugh, Evelyn: Brideshead Revisited (Terugkeer naar Brideshead) [door Chanou]

De mailtjes over de nieuwe speelfilm van Brideshead Revisited deden me realiseren dat ik wel een grote fan ben van de tv-serie uit de jaren 80, maar dat ik het boek nog nooit heb gelezen... En dat terwijl deze klassieker toch op de lijst staat van The Big Read, samen met 99 andere belangrijke/geliefde boeken zoals Cloud Atlas, Watership Down, The Handmaid's Tale, Atonement en Emma. De hele lijst heb ik een keer vanwege een 'meme' in mijn blog gekopieerd, dus zie eventueel daar: http://gnoegnoe.livejournal.com/19383.html.

Brideshead Revisited stamt uit 1945 en beschrijft de belevenissen van Charles Ryder met de aristocratische familie Flyte, nadat hij in Oxford met de jongste telg Sebastian bevriend is geraakt en door hem wordt meegenomen naar huis (Brideshead). Jullie kennen ze wel, van die gigantisch Engelse landhuizen ;) En zo'n aristocratische familie heeft natuurlijk wel wat lijken in de kast... Uit de titel kun je concluderen dat Charles terugkijkt op zijn tijd bij deze familie, in de periode 1920-1945.

Ik heb niet de illusie dat ik het boek kan lezen zonder de voice-over van Jeremy Irons te horen, maar dat vind ik niet zo erg ;) En het lijkt me leuk om sowieso een klassieker op de leeslijst te hebben staan. Echt iets voor de wintermaanden, toch? En dan misschien een loek-uitje erachteraan?

Links:

Birdeshead Revisited in wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Brideshead_Revisited en http://nl.wikipedia.org/wiki/Brideshead_Revisited_(boek)

Companion to Birdeshead Revisited: http://www.abbotshill.freeserve.co.uk/Brideshead.html

 


Werner, Markus: Helling [door Atty]

Van Helling (auteur Markus Werner) heb ik erg genoten. Eigenlijk moet je het twee keer lezen... Dan begrijp je pas hoe prachtig gestructureerd het boek in elkaar zit.

Hieronder een korte recensie over Helling. Op het WWW zijn meerdere te vinden.

Twee mannen ontmoeten elkaar op een hotelterras in Italiaans Zwitserland. Echt vlotten wil het gesprek aanvankelijk niet. Te verschillend zijn hun meningen over het leven, de tijdgeest, vrouwen, de liefde. Maar iets zorgt ervoor dat Thomas Clarin, een wakkere advocaat van 35 en man van de wereld, geïntrigeerd raakt door Loos, een sarcastische vijftiger wiens vrouw in het naburige kuuroord Cademario om het leven is gekomen. Hun onschuldig begonnen gesprek krijgt een beklemmende dynamiek en roept allengs meer vragen op. Hoe toevallig is hun ontmoeting eigenlijk? Wat is er met de vrouw van Loos gebeurd? En wat had zij te maken met de minnares van Clarin? Is Loos na die verwarrende laatste avond wel vertrokken? Of sluipt hij met een mes in de hand rond het hotel? Langzaam trekt Markus Werner de lus dicht.

Helling is een duizelingwekkend knap geconstrueerd meesterstuk met de suspense van een whodunnit en met een frappe aan het eind die alles in een totaal nieuw daglicht stelt en de lezer tot herlezing aanzet. Zelden werd een roman in de laatste jaren zo unaniem lovend door de kritiek onthaald en zo gretig gelezen.

Over Markus Werner:

Markus Werner (1944) werd geboren in Zwitserland. Zijn boeken werden in vele talen vertaald en meermaals bekroond, o.a. met de Johann Peter Hebel-prijs (2002). Markus Werner woont in Schaffhausen. Met meer dan 200.000 verkochte exemplaren is Helling, zijn zevende roman, een bestseller en nu al een klassieker.

Links:

http://wraakvandedodo.blogspot.com/2007/04/markus-werner-helling.html

Ik heb dit boek gelezen tijdens mijn bezoek aan mijn dochter in Zwitserland. Vroeg in de boekwinkel wat op het moment als een echt 'goed' boek werd beschouwd van een Zwitserse schrijven. Dit was het eerste boek wat ze pakte. Net als Atty van genoten. "Am Hang" zoals de Duitse titel is, houdt je van het eerste moment gevangen en ergens viel bij mij de klik, "dit is er aan de hand" en ik had gelijk. Maar zelfs dat denken te weten wat er gaande is, maakte het lezen alleen nog maar intrigerender. Kan het echt waar zijn wat ik denk????
Meer zeg ik niet, maar het is echt de moeite waard.
Eisjen


 

 

Kinderboeken

Matti, Truus: Vertrektijd
Schutten, Jan Paul: Kinderen in Amsterdam
Terlouw, Jan: Oorlogswinter
Vries, Anke de: Blauwe plekken
Wolfe, Robert: Joshua Joshua Tango

 


Matti, Truus: Vertrektijd [door Marjo]

 

Ik ben nu een boek aan het lezen van Truus Matti. Dat heeft een Vlag en Wimpel gewonnen dit jaar. Het is een boek voor kinderen van 8-12 een zogeheten B-boek. Maar ik heb mijn twijfels. Het is een heel vreemd boek, dat nogal lastig te volgen (te begrijpen?) is. Het gaat over een meisje dat tegelijk in een vreemde wereld en in de 'normale' wereld een leven leidt. Bovendien zijn er tijdsprongen. Ik vraag me echt af of die jonge kinderen dit snappen... 

Vlag & Wimpels worden jaarlijks door het CPNB toegekend aan kinder- en jeugdboeken in verschillende categorieën, die net geen Zilveren Griffel of Zilveren Penseel hebben gekregen. Ook in het Nederlands vertaalde boeken en buitenlandse illustratoren kunnen een Vlag & Wimpel winnen.

Links:

Recensie in de Volkskrant http://extra.volkskrant.nl/select/boeken/artikel.php?id=509

Website auteur http://www.truusmatti.nl/

Website CPNB http://www.cpnb.nl

 


Schutten, Jan Paul: Kinderen in Amsterdam [door Dettie]

 

Ik heb het net uit en vond het een erg apart en mooi boek.  

Het vertelt over de ontstaansgeschiedenis van Amsterdam toen het nog alleen een Veengebied was en gaat zo door de eeuwen heen naar het huidige Amsterdam. Dit alles wordt voorafgegaan door 4 pagina's (per verhaal) in stripverhaal vorm zodat je gelijk een beeld erbij hebt.

De verhalen gaan over kinderen die echt bestaan hebben. Erg leuk en boeiend gedaan.

Het is voor kinderen vanaf 9 jaar.

Het boek heeft 30 september j.l. de gouden griffel gewonnen.

Links:

Recensie in Trouw http://schrijf.trouw.nl/schrijfblogs/naam/coenpeppelenbos/recensie-ln-jan-paul-schutten-kinderen-van-amsterdam

Gouden Griffel voor Kinderen van Amsterdam op YouTube (ca. 3 min.) http://www.youtube.com/watch?v=iYAgRx3OFQ4

 


Terlouw, Jan: Oorlogswinter [ door Cynthia]

Oorlogswinter van Jan Terlouw vond ik een erg mooi boek. Bekroond met de Gouden Griffel 1973. Vanaf 27 november is de verfilming van Oorlogswinter, te zien in de Nederlandse bioscopen.

MICHIEL VAN 15 maakt de laatste bittere oorlogswinter van 1944/45 mee. Eerst als toeschouwer, later betrokken bij het ondergrondse werk. In het dorpje aan de IJssel komt hij voor gevaarlijke opdrachten te staan. Heel alleen. Niemand mag hij in vertrouwen nemen, want misplaatst vertrouwen kan het hele dorp in het ongeluk storten. Met zijn eenzaamheid groeit zijn onafhankelijkheid. Ook in de moeilijkste omstandigheden staat hij alleen. Hij moet zijn eigen oordeel vormen, zijn eigen beslissingen nemen als een volwassen man.

Links:

Het boek online http://www.dbnl.org/tekst/terl002oorl01_01/

Jan Terlouw in Wikipedia http://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Terlouw

Teaser film (ruim 1 min.) http://www.youtube.com/watch?v=GZ87e-pkiMU&feature=related

Aankondiging film in NRC http://www.nrc.nl/kunst/article1797830.ece/Oorlogswinter_van_Terlouw_verfilmd

 


 

Vries, Anke de: Blauwe plekken [door Cynthia]

 

Blauwe plekken van Anke de Vries was als kind een van mijn favorieten. 

Judith luisterde naar de regen die neersijpelde op de dakpannen. Het eentonige geruis stelde haar enigszins gerust. Ze rilde. Het was koud en vochtig op haar zolderkamer. Alleen haar wangen gloeiden, alsof ze koorts had. Haar vingers gleden over haar gezicht. Haar neus viel mee; met een beetje geluk zou daar morgen niets meer van te zien zijn. Maar de striemen in haar hals verdwenen niet zo snel. En morgen hadden ze gym... Moest ze weer een smoes verzinnen, net als vorige keer, toen ze zoveel blauwe plekken had. Gelukkig zat ze nog niet lang op deze school. Het zou misschien niet opvallen. Maar ze vond het vervelend om tegen de meester te liegen, hij was net zo aardig.

Volgens haar moeder doet Judith een heleboel fout, terwijl ze toch zo haar best doet om haar moeder te helpen met de verzorging van haar kleine broertje. Maar desondanks wordt haar moeder vaak driftig en dan slaat ze Judith. Judith weet niet waarom en even later heeft haar moeder er ook weer spijt van. Soms is het zo erg dat ze thuis moet blijven omdat iedereen de blauwe plekken kan zien. Ze praat er niet over en niemand ontdekt wat er aan de hand is. Tot haar verbazing nodigt op een dag Michiel, een klasgenoot, haar bij hem thuis uit. Daar is het gezellig. Maar thuis wordt het alleen maar erger. Judith weet niet wat ze moet doen. 

Bekroond met de prijs van de Nederlandse Kinderjury

Links:

Het boek op Wikipedia (met link naar de auteurspagina) http://nl.wikipedia.org/wiki/Blauwe_plekken

Website Prijs van de Nederlandse Kinderjury http://www.cpnb.nl/kj/2007/

DVD-trailer (ca. 2 min.) http://www.youtube.com/watch?v=oSt4QZYJypQ&feature=related

 


Wolfe, Robert: Joshua Joshua Tango [door Marjo]

 

Dan is er het boek dat Joshua Joshua Tango heet. Een intrigerende titel. Het is van Robert Wolfe. Gaat over Marcel Groen. Hij woont alleen met zijn vader die wetenschappelijk medewerker is. Pestkop Jan-Willem op school noemt hem het zoontje van de professor, en omdat Jan-Willem als aanvoerder van het voetbalteam nogal populair is, pesten de andere kinderen mee. Ook op straat wordt hij regelmatig lastiggevallen door twee vervelende jochies, de broertjes Spriet. En dan is er nog die maatschappelijk werkster die de baas over hem wil spelen. Hij heeft een hekel aan haar.

Alles verandert op de dag dat zijn vader een schildpad mee naar huis neemt.

Een heel speciale schildpad die net zo slim is als de mens.

Links:

Website boek (incl. recensie uit de Volkskrant) http://www.joshuajoshuatango.nl/

Meer over boek en schrijver op de website van de Foundation for the Production and Translation of Dutch Literature (in Engels) http://www.nlpvf.nl/book/book2.php?Book=431

 


Huidige leeslijst

Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 15/10/08  Eisjen

Terug naar top pagina