Besproken boeken van eerdere leeslijsten

Leeslijst: 1998 2e helft

Laten wij aanbidden van Anne-Marie MacDonald heeft in 1998 op de leeslijst gestaan. De  enthousiaste stroom mails uit 1998 is nooit samengevat. Nu in 2001 weer een aantal grrls in het toetsenbord dook om over de debuutroman van de Canadese te schrijven, wordt het tijd voor een samenvatting. Deze samenvatting doet geen recht aan de gehele discussie. Er is zeer extensief gemaild, met een veelheid aan citaten. Omwille van de leesbaarheid (lengte) zijn alle citaten uit het boek onvermeld gebleven.  >Deze grrls spraken zoals velen over dit boek: “Dichtgeslagen met een zucht van spijt. Het heeft me deze week flink wat nachtrust gekost.”

Leeslijst: 1998 2e helft

The good writing that eliminates truth from autobiography... Is Tussen mes en keel een autobiografie? Of fictie?De waarheid doet niet terzake, de werkelijkheid evenmin. Waarom suggereert de schrijver, dat de schrijver de schrijver uit het boek is? Waarom neemt hij niet de moeite een personage te verzinnen om zo zichtbaar afstand te scheppen tussen schrijver en schrijver? Of suggereert niet de schrìjver dit, maar kun je als lezer moeilijk de neiging van identificatie tussen beiden onderdrukken? Duwt de schrijver met opzet de lezer in de hoek om zich daar de vraag te stellen is dit boek toch een verkapte autobiografie? Of geeft het engelse citaat, heel fijntjes, de opvatting van de schrijver weer, dat dit een zo goed geschreven boek is, dat de waarheid uit de autobiografie is weggeschreven?

Leeslijst: 1998 2e helft

Gelezen in augustus 1998

Leeslijst: 1998 2e helft

Accordeonmisdaden van E. Annie Proulx was het boek voor november 1998. Circa 500 pagina's kleine lettertjes, 'een nieuwe toproman' volgens de achterflap. We wreven met voorpret in onze handen en trokken ons terug op de bank. De eerste berichten over deze nieuwe Proulx bereikten ons overigens al in juli: "Ik houd ervan als in vrij korte stukken steeds hele levens worden geschetst zonder het oppervlakkig te laten worden. Ik vond vooral die gekke zinnetjes tussendoor heel apart, dan kwam er een naam, en dan stond er even als terloops achter, dat dit de grootvader was van een beroemde advocaat uit New York, die helaas jammerlijk was omgekomen bij het kaaimanvissen, of zoiets. Omdat ze heel veel krantenknipsels gebruikt heeft bij het schrijven, denk ik dat dit dus allemaal waar gebeurd is. Dat geeft voor mij zo'n boek een extra cachet.

Leeslijst: 1998 2e helft

Ik heb het Swann symposium en De stenen dagboeken van Shields gelezen. Wat me met name aan haar boeken opvalt is dat ze heel veel lijntjes in het verhaal uitzet zonder dat het storend is. Ze begint in een verhaal dat heel soepel overgaat in een ander verhaal, (of een ander personage) bijna ongemerkt, het valt pas op als je soms hoofdstukken later weer mee terug genomen wordt naar wat er eerder gebeurde en op dat moment vroeg ik me dan ook pas af, oh, ja hoe gaat dat verder. Het waren voor mij heerlijke leesboeken, voor als je moe bent iets moois wilt maar niet al te zwaar. Wat mij betreft winterse aanraders voor bij de kachel. <<<

Leeslijst: 1998 1e helft

De eerste reactie luidde: * Pffff..... ik heb het uit. Ik vond het een zware bevalling! Ik heb altijd moeite met boeken met veel personages en dat was bij dit boek ook het geval. Bovendien is het niet echt een meeslepend boek, dus elke keer als ik het boek weer oppakte, moest ik er voor mijn gevoel weer opnieuw inkomen. En weer terugbladeren 'wie is dat ook alweer'. De personages worden vrij stereotiep neergezet als 'people of the nineties': Daphne heeft een eetziekte, Nadine is een bijstandsmoeder met pijn in haar schouders en nek en oma kijkt porno. En dan die flauwe rijmgrapjes: "Zondag heel gedwee, even langs voor een kopje thee, zeg haal je neus eens uit die Privé, eh ja, okee. Nou, hoe is het ermee, och jeminee. Ach en wee" Moet dat nou??? Net alsof de schrijfster dat ooit bedacht heeft en dat nu even in deze roman propt.

Pagina's

Subscribe to Besproken boeken van eerdere leeslijsten