Claudel (Philippe)

Een ongelooflijk sombermakend boek. Ik ben blij dat het maar dun is.. Over het einde: dat was voor mij zo klaar als een klontje: hij leeft door voor zijn kind. (een open einde? goh...) Maar ik zat wel een beetje met de tegenstelling: zelf is hij zo ontzettend depressief dat hij alleen het lelijke en het slechte om zich heen opmerkt (zoals een zwangere vrouw ineens alleen maar dikke buiken ziet, denk ik) en dan zou hij uit de put van de depressie komen door het verdriet van een ander? Stuivertje wisselen.. maar nee, dat is het niet. Zijn kind moet huilen om zijn dood, zegt hij, maar niet nu, ze is te jong, maar pas als hij, en zij dus ook, ouder is..dat is dus het omgekeerde als wat de vrouw hem laat voelen. Ik vond de rol van die vrouw niet zo logisch. Nou ja, moet het logisch zijn?


Meneer Linh is een oude man die geen vrouw meer heeft en zijn zoon en schoondochter door de oorlog (vermoedelijk Vietnam) is kwijtgeraakt . Het enige wat hij nog heeft is zijn drie maanden oude kleindochter. Zijn dorp is verwoest en om het kind een betere toekomst te geven ontvlucht hij zijn land.
In het, niet bij naam genoemde, nieuwe land komt hij in een opvangcentrum terecht. Zijn enige levensdoel is zijn kleinkind grootbrengen. Hij koestert en verzorgt haar, zingt liedjes en hij is enorm bang dat iemand hem zijn kleinkind zal afnemen. Niemand mag aan haar komen. Zijn enorme zorg wekt de spotlust bij de medebewoners van het opvangcentrum.


2002 nog niet vertaald

Elf jaar lang, drie keer per week, ging 'Claudel, professeur' naar een gevangenis om er les te geven in literatuur. Zijn herinneringen uit die tijd vullen 116 bladzijden met kleine stukjes.

Als je je geen enkele voorstelling kunt maken van het leven in de gevangenis, dan moet je dit boekje vooral lezen. Anders kun je het net zo goed laten liggen. Niet dat het slecht is. Nee, er zitten veel rake observaties in en Claudel heeft humor. Soms beschrijft hij deeltjes uit het leven van gevangenen of personeel. Of gevangeniswijsneuzigheid : «quoi de neuf?» «Toujours pareil, la moitie de dix-huit!» (in een letterlijke vertaling valt het grapje weg:'nog nieuws?' 'Nog steeds hetzelfde, de helft van 18'. Neuf = nieuws en 9).

Andere stukjes zijn talige interpretaties van de gevangeniswereld.


Net gekocht en nu al uit. In één ruk. Prachtig, meeslepend, vol geschreven, echte personen en zo droevig. Een politie-agent beschrijft aan het eind van zijn leven zijn herinneringen aan 'De Zaak', de mensen erom heen en de mensen in zijn leven. Althans zo lijkt het. Belle de Jour, een meisje van tien, de dochter van een restaurantbaas uit het naburige stadje, wordt vermoord gevonden bij het kanaal. Er zijn sterke aanwijzingen naar een dader, er wordt een dader gevonden. Waarom kan de schrijver deze zaak niet laten rusten? Het is te nauw met zijn leven verweven geraakt, zijn eigen geluk is - tja - erin opgegaan, verwoest. En dat alles tegen de achtergrond van een eerste wereldoorlog, die het dorpje alleen maar zijdelings zou raken. Een citaat? Ach, een brokstuk, het hele boek staat vol mooie zinnen en gedachten: "Ik weet niet precies waar ik zal beginnen. Het is moeilijk.


Subscribe to Claudel (Philippe)