Zo, dat was even hard werken. 550 kleinbedrukte pagina's! Niets voor mij,
eigenlijk. Ik ben niet zo gek op zulke pillen. 't Kan altijd wel een
onsje
minder, lijkt me. Zo ook hier. Absoluut.
Maar 'k heb wel lol gehad, moet ik zeggen. Een buitengewoon sarcastisch
verhaal over de 'gready' 80-ger jaren, gesitueerd in NewYork. En dat
geschreven in zeer realistisch proza, dat ik in de originele versie vast
niet had kunnen behappen. Aan de knappe, lekker-Nederlandse tekst ('over
de pis
gaan', 'mekkeren' etc) werkten maar liefst drie vertalers. En dat kan ik
me
voorstellen.
De plot? Daar vraagt u me wat. Laat ik eerst maar es een paar
hoofdpersonen
voorstellen.
Sherman McCoy, vrouw + kind. WASP (= white, anglosaxon, protestant).
Effectenhandelaar op Wallstreet. Bewoont een giga, supersjiek
appartement
(zijn vrouw is binnenhuisarchitect) op Park Avenue - zwaar verhypotheekt,
dus er moeten wel bonussen worden gescoord (!). Trots. Kin omhoog. Acht
zich
De Meester van het Universum.
Larry Kramer, joods, hulpofficier van justitie in de Bronx. Armetierig
behuisd,
armetierig inkomen, armetierige vrouw. Wil carrière! Wil mooie vrouwen!
Trots
op 'zijn oersterke deltoïden, zijn dikke pectoraalbundels...'.etc..
Peter Fellow, brit, societycolumnist. Permanent op jacht naar Groot
Nieuws.
Permanent dronken. Permanent 'uitvretend'.
Reginald Bacon, een zwarte ds. in de Bronx. Opportunistische activist.
In de
race voor 't burgemeesterschap. In die zin concurrent van de baas van
Kramer, officier van justitie Weiss, joods.
Natuurlijk wemelt 't verder van 'derden'. Allemaal met hun belangen en
belangetjes. Hun gescharrel en 'gedeal'. Hun 'niks voor niks'. En als
decor
bij de obligate diners valt er te grijnzen om de dames, de 'Society
Schimmen, uitgehongerd tot een nagenoeg absolute perfectie'.
Die intrige dan. McCoy, met z'n scharrel onderweg vanaf Kennedy Airport
in
z'n Mercedes, mist een afslag en verdwaalt in de Bronx. Bij een
onhandige
manoeuvre wordt een zwarte jongen geraakt. Ze sjeezen er vandoor. Maar
helaas voor hen blijft dit voorval niet onopgemerkt. En dan blijken er
veel
aasgieren.
Gedateerd, deze roman? Nou -- ondanks veel carricaturen kwamen de
hebzucht
en het gekonkel me toch verdomd bekend voor!
Mart
