Laat ik dan maar beginnen met een boek van mijn favoriete australische
schrijver
Kan een verhaal over twee vrienden met als hobby surfen 223 pagina's
boeien?
Het antwoord is volmondig JA. Tim Winton heeft met Adem een coming of
age
roman geschreven waar de onderhuidse spanning en angst vanaf spatten.
Verrassend hoe Winton elk surfmoment op zijn eigen manier weet te
verwoorden. Zelfs mensen die nog nooit gesurfd hebben weten na het lezen
van
het boek hoe het voelt om op die plank over de golfen te scheren.
Adem is de basis van het leven, geen zuurstof geen leven. De hoofdfiguur
is
constant bezig aan de verstikking te ontsnappen en wordt tot zijn
afgrijnzen
gedwongen een bijdrage te leveren aan de verstikkingsfantasiën van de
vrouw
waarmee hij zijn eerste seksuele ervaringen beleefd.
Bruce Pike (Pikelet genoemd door zijn vrienden) woont in het fictieve
dorpje
Sawyer, West-Australië. Tijdens het zwemmen in de rivier leert hij
Loonie
kennen, een jongen die speelt met gevaar. Ze dagen elkaar uit: wie kan
het
langst zijn adem inhouden onder water. Al gauw blijkt dat ze nog een
passie
delen: surfen. Eerst op rustige golfen, maar al snel surfen ze over
metershoge golfen die kapot slaan op het rif een paar honderd meter
buiten
de kust. Met bewondering zien ze een man de nog hogere golfen bedwingen.
Sando nodigt ze uit bij hem thuis en hij neemt ze mee naar de meest
prachtige, geheime maar vooral gevaarlijkste surfplekken. Pike verwondt
zich
aan het rif en ontsnapt regelmatig aan de verdrinkingsdood. Als Sando en
Loonie alleen op reis gaan en Bruce zich buitengesloten voelt neemt hij
steeds grotere risico's. Hij wordt verliefd op Eva de vriendin van Sando.
Haar seksuele fantasien maken hem bang en trekken hem aan. Ze wordt
zwanger
en dan komt Sando terug, zonder Loonie. Sando en Eva vertrekken naar de
States waar Eva uiteindelijk zal overlijden. Zelfmoord staat er in de
krant.
Maar Pike weet de waarheid. Die ga ik niet verklappen.
Jaren later kijkt Pike terug op deze episode uit zijn leven als hij
tijdens
zijn werk als ambulanceverpleegkundige bij een zelfmoord wordt geroepen.
Hij
herkent de situatie, maar wat zeg je tegen de moeder van het slachtoffer?
Adem is een roman over surfen, over vriendschap, over angst, de
bezwering
van die angst en over ontluikende seksualiteit en afstand nemen van je
ouderlijke omgeving.
Citaten die ik erg mooi vond.
Het is alsof je in jezelf terugstroomt, zei Sando op een middag. Alsof
je
uiteengespat bent en al die stukken van jou weer samenvallen. Je bent
nieuw.
Glanzend. Je leeft.
Elke dag worden de mensen met hun eigen angsten geconfronteerd. Ze maken
berekeningen, ze gooien het op een akkoord met God, bedenken strategieën.
Op
die manier staken we ooit de oceanen over, leerden we vliegen en atomen
splitsen, durfden we achterhaald bijgeloof te overwinnen.
Elke grafsteen en elk geteisterd grassprietje spraken van een voor
altijd
aanwezig verleden, een onontkoombaar verleden, en voor het eerst in mijn
leven werd het me duidelijk, zo onweerlegbaar als de zwaartekrecht, dat
het
leven niet alleen kort was, maar dat er ook zoveel van was geweest.
Ik bedoel, als je niet meer zou kunnen surfen, zou je dan nog aan zee
willen
wonen?
Ik weet dat ieder redelijk mens die dag hetzelfde zou hebben gedaan als
ik.
En dat was nu juist het probleem: ik was, achteraf gezien, gewoon.
Toen de golf zijn hoogste hoogte had bereikt, zich zo'n honderd meter
voor
me opbouwde terwijl ik omlaag schoot, leek hij zijn eigen weer te
creëren.
Er was ineens geen wind meer en hoe lager ik kwam, des te rustiger werd
het
water. Het hele rollende bouwsel schitterde. Heel even - niet meer dan
een
fractie van een seconde aan vreugde - voelde ik me gewichtsloos, een mot
die over licht vliegt. Vervolgens leunde ik zijwaarts om te keren en te
versnellen, waarop ik de kracht door mijn knieën, bovenbenen en blaas
voelde
slaan, en zo schoot ik weer naar de top, waar ik voor ik door de tube
omlaag
zeilde, de aflandige wind in mijn gezicht voelde en een vaag beeld van
de
kliffen kreeg.
Ik mis het bang te zijn, zei ze. Echt waar.
Natascha
