Wat kunnen luchtige boeken soms een verademing zijn! Het probleem waar
ik vaak tegen aan loop bij mijn zoektocht naar een luchtig boek, is
dat ik veel boeken te luchtig vind, of de schrijfstijl spreekt me niet
aan. Bij dit boek heb ik er totaal geen last van gehad.
Het verhaal gaat over een dorpskapper in het Franse dorpje Amour sur
Belle, een van de lelijkste Franse dorpjes waar het altijd waait en
waar de toeristen zo snel mogelijk voorbij rijden. Guillaume, de
dorpskapper, heeft een grote klantenkring en veel plezier in zijn
werk, tot hij concurrentie krijgt. De klanten lopen over en de klanten
die bij hem zelf blijven worden al ouder al grijzer, met het nodige
haarverlies. De voldoening is weg. Daarop besluit de dorpskapper zijn
carriere over een andere boeg te gooien. Hoewel hij in het dorpje
Amour woont, komt hij tot de ontdekking dat hij maar weinig liefde om
zich heen ziet. Hij besluit koppelaar te worden. In het verhaal lezen
we over de start van het relatiebureau, de al dan niet succesvolle
pogingen de dorpsbewoners aan elkaar te koppelen, de gevolgen van
droogte en de opgelegde beperking van het watergebruik, de gevolgen
van een storm, en vooral veel over het Franse dorpje.
Op een mooie, hilarische manier is het verhaal geschreven. Geweldig
vond ik het om te lezen hoe de koppelaar, op de dag van de opening van
zijn relatiebureau, zit te wachten op zijn eerste klant. Hoe hij daar
achter zijn bureau zit te wachten, zijn kantoorartikelen blijft
herschikken, heerlijk om je dat voor te stellen. Maar het mooiste
aspect vond ik nog wel de beschrijvingen van het Franse leven. De
auteur blijkt een zeer grote interesse te hebben in het land en
beschrijft uitvoerig gebruiken en de omgeving bijvoorbeeld. Het dorpje
zelf wordt uitvoerig beschreven, erg mooi vond ik het!
Kortom, echt een aanrader als je op zoek bent naar een wat luchtiger,
leuk en goed boek. Ik heb er van genoten!
Carola
Leuk verslag, dank je wel!
Ik wilde je vragen in welke streek van Frankrijk het speelt (droogte,
gebrek
aan water, altijd wind!), maar ging eerst eens googlen en vond toen het
antwoord vanzelf in de oorspronkelijke titel (The matchmaker of Perigord).
De Dordogne dus, een streek die ik alleen maar ken van (lang geleden)
doorheen rijden. Haha, dat doen er dus meer ;-)
Geen Franse schrijfster - zo klinkt haar naam ook niet - maar blijkbaar
wel
een die de streek goed kent. Over haar kon ik eerst niet heel veel
vinden,
tot ik op de website van voormalig boekgrrl Anja het volgende vond:
"Julia
Stuart woont in Bahrein en is werkzaam als freelancejournaliste. Ze
schrijft
momenteel haar tweede boek." Een globetrotter dus, die Julia:-) Nog even
doorklikkend, want ik was nieuwsgierig geworden, vond ik dit: "Julia
Stuart
grew up in the West Midlands in England. She studied French and Spanish,
and
lived for a short period in France (aha, zodoende!) and Spain teaching
English. After studying journalism at college, she worked on regional
newspapers for six years. She then became a staff features writer for
The
Independent, where she worked for eight years, including a spell with
The
Independent on Sunday. In 2007, she relocated to Bahrain with her
English
husband, who is also a journalist."
Ha
Carola,
Proef ik hier de stijl van Chcolat doorheen?? (Joanne Harris: zie
http://elsjelas.blogspot.com/2007/08/joanne-harris-chocolat.html)
:-)
Of sla ik de plank nu volledig mis?
