Van 9 januari tot en met 3 mei 1950 smulden de Paroollezers van het
feuilleton in 95 afleveringen Sterrenjacht van C.J. van der
Sevensterre.
Tot voor kort was niet bekend dat dit verhaal van de hand van een jonge
Hella S. Haasse was. In 2007 vond zij bij het opruimen een stapel oude
krantenknipsels. Het bleek Sterrenjacht te zijn. Dat is mooi
meegenomen,
want een manuscript is er niet meer. Haasse schreef Sterrenjacht
eind
jaren veertig op verzoek van Wim Hora Adema, indertijd journaliste bij
Het
Parool. Querido gaf het in boekvorm uit.
Het is een wat merkwaardig verhaal. Van de achterflap:
Sinterklaasavond, de jaren dertig. Caspar-Jan ontvangt in het
pension waar hij woont een geheimzinnig pakketje zonder afzender.
Daarin zitten een versje over de Zeven Provinciën en een
zevenpuntige ster van granaten, gevat in goud. Op de achterzijde
staat er met kleine lettertjes 'Groeningen' in gegraveerd. Zijn
rijke tante Arabella, niet toevallig de eigenares van een ster met
de inscriptie 'Zeeland', vertelt hem dat wie in
het bezit komt van alle zeven sterren met provincienamen, zal
vernemen waar een schat verborgen is. Caspar-Jan gaat op
sterrenjacht en algauw volgen de verwikkelingen elkaar in steeds
hoger tempo op. Door slimme listen en kolderieke verwarring vindt
hij een aantal sterren, maar hij verliest ze ook weer even snel. Zal
het hem lukken de schat te vinden en rijk te worden?
Uit het interview met Hella Haasse, dat achterin het boek staat,
blijkt
dat zij
'(...) de tekst al meer dan een halve eeuw niet (had) gezien'.
Ook nu nog vindt zij het 'een heel vermakelijk verhaal. Ik zie ook
dat ik het destijds met plezier heb geschreven.'
Zeker in de trein was het net zo plezierig lezen. Al duurde het even
voordat ik alle personen uit elkaar kon houden en was het verhaal af en
toe net even te toevallig en te kolderiek. Maar ach... Haasse was er
duidelijk over: zij had er geen literaire pretentie mee. Het is ook een
hectisch boek en dat laat zich
makkelijk verklaren. Haasse:
"Ik heb geprobeerd elke aflevering te laten eindigen met een
situatie die de spanning opwekt bij de lezers, een zogenaamde
cliffhanger. Daarom zit er ook zo'n tempo in."
Dat mevrouw Haasse, mag u zeggen. In pakweg 300 bladzijden 95
cliffhangers is zelfs voor de moderne, soapvertrouwde lezer behoorlijk
veel. Moet je het boek kopen? Ja, natuurlijk als je Haassefan bent, dan
hoort het in je collectie. Anders lenen. Want lollig is het wel.
yvonnep
