Een ontroerend, schitterend verhaal, over een oude schaapherder in
Italië, die zijn laatste levensmaanden (hij lijdt aan kanker) bij zijn
zoon doorbrengt in Milaan. Een leven waarin alles in plastic is verpakt
en niets meer echt ruikt en smaakt volgens hem, maar waarin hij nieuwe
energie put uit zijn kleinzoon, waarvan hij denkt nog even een 'man' te
kunnen maken i.p.v. een 'weke Milanees'. Het is beeldschoon, ontroerend
en plastisch geschreven. Als de oude man zijn "echte" kazen, tomaten en
olijven eet, dan ruik je ze en je
proeft ze met hem mee. Echt een aanrader die ik dan ook voor de
volgende leeslijst aanbeveel.
Sampredo (1917) behoort tot de toonaangevende Spaanse auteurs en het
boek is een nieuwe uitgave in de `Spaanse bibliotheek´ van uitgeverij
Menken,
Kassander & Wigman.
Nog van de flap:
Salvatore Roncone, een oude boer uit Calabrië die weet dat hij
door zijn ziekte niet lang meer te leven heeft, verruilt zijn
dorp voor de grote stad Milaan. In het huis van zijn zoon komt hij
in contact met zijn kleinzoon Bruno, die de oude partizaan de ogen
opent voor dingen waarvan hij het bestaan niet vermoedde. Het
jongetje, een nieuwe liefde en het leven in de stad maken bij de
grootvader ongekende emoties los. Oud en jong, modern en antiek, man
en vrouw, stad en platteland; het zijn de klassieke tegenstellingen
die Salvatore aan het einde van zijn leven overwint. Zo kan hij zich
verzoenen met zijn lot en zijn laatste adem uitblazen met een
glimlach op de lippen: een glimlach als die van de echtgenoten op de
tombe in Villa Giulia.
Het is schitterend om 's nachts, als Salvatore bij zijn kleinzoon in
herdershouding in zijn herdersdeken zit omdat hij het belachelijk vindt
dat zo'n kind alleen moet slapen op die leeftijd, de verhalen te lezen
die hij zijn kleinzoon vertelt. Niet als verhalen, maar het dagelijkse
leven doet hem steeds denken aan bijvoorbeeld zijn strijd in de bergen
tegen de Duitsers en dan geeft hij zijn kleinzoon allerlei 'tactiek'
adviezen om te overleven in het leven gebaseerd op zijn
oorlogservaringen. En zo gaat het ook met de liefde. Hij vindt het
prachtig dat dat kleine mannetje al een kleine erectie kan krijgen. Is
daar vreselijk trots op en het is ontroerend om te lezen als hij dan
zijn kleinzoon vertelt over de fouten die hij misschien heeft gemaakt,
of juist de prachtige dingen die hij beleeft heeft met 'de vrouwen' in
zijn leven. Het is allemaal vreselijk macho en ongelooflijk
tegenstrijdig met de vrouwelijke kant die in hem naar boven komt nu hij
zijn kleinzoon 'moet' verzorgen vindt hij zelf,
maar het is een schitterende combinatie.
 Eisjen
|
Recensies
‘Na 350 pagina’s moet u een ander boek zoeken en dat zal niet
meevallen na het lezen van dit juweeltje.’ Emile Brouwer in
Qualis.
Lees hier de hele recensie (PDF).
‘Wat is het geheim van deze
geslaagde roman? De opgeroepen sfeer? De toegankelijkheid? Het hoge
inlevingsgehalte? De onderliggende humor en levenswaarheden? Feit is
dat Sampedro met zijn verhaal over een oude boer uit Calabrië bij
veel lezers een gevoelige snaar raakt.’ Jacqueline Visscher in Viva
España, 4 - 2008
|
