Iemand dit boek in huis gehaald? Ik wel. Ben gek op Noordervliet en
heb van de eerste 120 pagina's genoten. Kom nu bij de tweede
verhaallijn en blijf het prima lezen vinden. Eén van jullie er ook
mee bezig?
Het Parool is vreselijk negatief. Vergelijkt haar met Dan Brown en
dan een nog slechtere stijl.....
De recensent vindt het te veel uitleg. Te weinig voor de lezer zelf.
Is mij niet als irritant opgevallen.
Dit is de achterflap:
"Nora Damave en Guido Kaspers waren ooit verbonden in een huwelijk
waaruit Franca is voortgekomen. Deze drie personages in een
veranderende wereld komen op een snijpunt van hun leven. Nora Damave,
lerares, stabiel en altijd positief, wordt door een leerling van
islamitische afkomst gestoken met een mes. In plaats van sympathie
ontmoet ze wantrouwen, vermomd als redelijkheid: wat werd er gezegd?
Kan de daad zijn uitgelokt? Guido Kaspers, zoon van een Italiaanse
gastarbeider die hij nooit heeft gekend, wil de wereld versteld doen
staan met een spectaculaire ontdekking: de ware identiteit van de
cultschrijver E. Fischer, `de Meester´, die na zijn wereldwijde
succes in de jaren zeventig spoorloos is verdwenen. Wanneer Guido
niet terugkeert van zijn vakantie in Umbrië, gaat de zestienjarige
Franca haar vader zoeken - een daad die de drie levens in een
maalstroom van gebeurtenissen en ervaringen sleurt."
Voor mensen die een vakantie in Umbrié plannen deze zomer misschien
iets om in de koffer te stoppen?
Eisjen
Ik ben er wel benieuwd naar. De Volkskrant was juist erg enthousiast:
'... En alsof dat nog niet genoeg is: handige zinnen, technisch vernuft,
een
goede losse stijl, geestigheden, impliciete commentaren op het onderwijs,
een generatiekwestie - dit boek richt zich werkelijk tot iedereen. Zelfs
de
liefhebber van ongecompliceerde doorkijkjes in het Italiaanse landschap
wordt bediend. Op een paar inhoudelijke kleinigheden na heeft
Noordervliet
overal aan gedacht. Dit boek benoemt, analyseert en spreekt een
duidelijker
taal dan om het even welk manifest. En het is ook beter geschreven. Wat
een
rijkdom.' (Daniëlle Serdijn)
Nou daar kan ik me tenminste in vinden. Ik vond het vreselijk knap
hoe ze moeilijk bespreekbare onderwerpen aan de orde bracht. En ik
vond het hele verloop rondom de aanval van de leerling op de lerares
bloedstollend. Haar gedachten gang, ze probeert zo humaan mogelijk en
beide kanten belichtend te analyseren, vond ik heel knap. Dat
analyserende blijkt dan in het andere verhaal, dat van haar ex,
trouwens uiterst moeilijk te verteren te zijn in een relatie. Zeker
in die met iemand die niet zo van de tongriem is gesneden en niet
academisch geschoold. Knap neergezet. Vond ik.
Zelfs de
> liefhebber van ongecompliceerde doorkijkjes in het Italiaanse
landschap
> wordt bediend.
Ja heel mooi.
Op een paar inhoudelijke kleinigheden na heeft
Noordervliet
> overal aan gedacht. Dit boek benoemt, analyseert en spreekt een
duidelijker
> taal dan om het even welk manifest. En het is ook beter geschreven.
Wat een
> rijkdom.' (Daniëlle Serdijn)
Gelukkig. Dank je wel Daniëlle Serdijn, met jou kan ik praten.
Het Parool maakte me echt een beetje depri en dacht "je kunt het ook
nooit goed doen bij sommigen"....
Eisjen
Grappig Eisjen, een bespreking in De Volkskrant: lovend. In Het Parool:
afgekraakt.
In de NRC van 18 januari: een mix. Lovend als: Veel verwikkelingen dus
ook
een spectaculaire ontknoping in het lieflijke Umbrie.
Dat is het einde van de lof (over driekwart van de bespreking). Daarna
komt
de kritiek, ingeleid met het prijzen van haar heldere en lichtvoetige
stijl
in andere werken. Volgens Janet Luis staat Snijpunten vol overbodigheden:
ze
schrijft niet 'De deur ging open', maar 'Een zoemertje en een klik
leerden
Guido dat op zijn schellen werd opengedaan.'
Iemand heeft verdriet en 'een diep verdriet welde in hem op'. Een ander
heeft verdriet en 'ze was leeg als pas omgeploegd land, open en rauw'.
Maar in ieder geval verbindt Luis deze 'overbodigheden' wel met de
inhoud
van het boek:
Ik zal niet zeggen dat ik mij kan vinden in de messentrekker Ali, maar
soms
heeft hij wel gelijk. 'Woorden, woorden, woorden'. Wie veel woorden
gebruikt, is niet altijd even verstaanbaar.
Dat waren de laatste woorden van de recensie.
Eigenlijk wel bruikbaar in mijn privéleven :-)
Ik heb het uit.
Echt een goed boek dat de spanning hoog houdt. Afgelopen vrijdag had
de NRC ook een vrij negatieve recensie, met als kop "Woorden, het mes
erin". Daarbij verwijzend naar het mes dat de hoofdpersoon als
conrector in haar arm krijgt als een Marrokaanse jongen steekt als
sissend: woorden, woorden, woorden. Want daar is Nora goed in. Zo is
ze in haar academische milieu opgeleid. Alles moet opgelost kunnen
worden in een dialoog. De NRC verwijt Noordervliet te veel woorden,
maar ik heb er geen moment moeite mee gehad. De schrijfstijl
ondersteunt of benadrukt denk ik Nora's achtergrond. Haar relatie
gaat er min of meer aan kapot, maar aan Guido zelf is ook wel het een
en ander mis. Een enorm minderwaardigheidscomplex dat tot een
krankzinnige 'oplossing' komt aan het eind van het boek, die ik niet
ga verraden, maar ik werd er bijna misselijk van. Dan is er haar
relatie met haar dochter. Ook opgevoed in de stijl van haar moeder,
maar toch ook de half-Italiaanse genen van vaderlief. En een
ondwingbare behoefte zich af te zetten. Wat haar tijdens de zoektocht
naar haar vader allemaal overkomt is behoorlijk overrompelend en ik
vind dat mama-lief haar aan het eind van het verhaal behoorlijk heeft
laten zitten. Dat kind had echt wel wat meer ondersteuning nodig.
Met plezier gelezen dus. Weer een "lekkere Noordevliet". Helemaal
niet teleurgesteld.
bedankt
voor je verslag en de urls eisjen.
gisteravond was noordervliet bij pauw en witteman.
het viel me op dat het daar vooral ging over de marokkaanse jongen?
ik ga begin februari, als mijn IRL humanistisch verbond leesgroepje
bij elkaar komt dit boek maar eens aanbevelen.
en ook 'A Short History of Tractors in Ukrainian' waar ik nu in bezig
ben, en dat imo ook mooi aansluit bij humanistische overwegingen. ;-)
en bij 'woorden, woorden, woorden'.
Ik
zag het interview ook. Wat mij betreft ging het wat teveel over de
marokkaanse jongen, specifiek de situatie in Amsterdam, en kwam het
boek zelf daardoor onvoldoende aan bod.
Op grond van wat ik lees en hoor lijkt me zeker de moeite om op mijn
boekenlijstje te zetten.
-dat iedere dag voller en voller wordt-
