In
'één ruk (nou, 2 dan) uitgelezen. Vreselijk boeiend. Iets na de helft
ineens een omslagpunt (ik zou haast zeggen contrapunt) waarna ik dacht
'aha'. Maar volgens de recensies een hele andere aha dan ik had.
Overigens
laat
Het Parool dat in het midden. Graag hoor ik wat andere grrls ervan
vonden.
Qua opbouw van de hoofdstukken (de gangen van het diner) en qua stijl is
het
boek alvast aan te raden.
Waar
gaat het over: twee broers en hun echtgenotes ontmoeten elkaar in een
restaurant. Hun zoons hebben iets uitgespookt, iets zeer kwalijks waar
de
ouders dan wel van op de hoogte zijn, heel toevallig, maar de
buitenwereld,
met name de politie, kent de daders niet. Ze moeten bespreken wat ze
zullen
doen: aangeven? Of het toedekken met de mantel der liefde?
Maar het boek gaat over meer dan dat: er is de rivaliteit tussen de
broers.
De een, de verteller, Paul, is een mislukte leraar. Hij staat op
non-actief, en het is duidelijk dat hij nooit meer les zal geven, al wil
hij
dat niet toegeven. Hij heeft volgens zijn behandelende psycholoog een
niet
nader genoemde stoornis waarvoor hij dagelijks medicijnen moet slikken.
Zijn
broer is echter een succesvolle politicus, iemand die altijd al iedereen
met
zijn charme net zo ver wist te krijgen als hij wilde. Alleen zijn broer
trapte er niet in. Paul vindt het idee dat Serge de toekomstige
minister-president zal gaan worden heel verwerpelijk. Dat hij eigenlijk
heel
erg jaloers is, zal hij niet toegeven. Die jaloezie geeft zijn manier
van
vertellen af en toe wel een irritante draai. Hij zit bijvoorbeeld steeds
af
te geven op het restaurant dat gekozen is door Serge, het irriteert hem
dat
het personeel zo om zijn broer heen draait, en dat de andere gasten net
doen
alsof ze hem niet opmerken.
Serge kan niets goed doen in zijn ogen. Eigenlijk is het jammer dat Koch
er
voor gekozen heeft om alleen Paul het woord te geven. Ik zou een
inkijkje in
Serges hoofd ook interessant gevonden hebben.
Het boek speelt zich af tijdens een diner, en ook de hoofdstukken zijn
ongedeeld in aperitiefje, voorgerecht enz. Maar de gebeurtenissen gaan
over
meer dan alleen die paar uren waarin dat diner plaatsvindt. Door middel
van
terugblikken wordt het verhaal een stuk ruimer. Het is vooral de
dreiging,
die het boek soms wel op een thriller laat lijken, die maakte dat ik
door
wilde lezen, ondanks de irritaties die er bij mij de kop op staken. Ik
vond
Paul namelijk helemaal geen aardige man...
Het thema is natuurlijk heel interessant, een ethische kwestie waar ik
hoop
nooit mee te maken te krijgen, en de uitwerking is boeiend.
Hmmm, hoe moet ik dit brengen...
Ik was erg enthousiast over Het Diner, tot halverwege.
Ik las al ergens dat er daar een omslag kwam en inderdaad, het werd een
vrij
surrealistische verhaal, waarbij ik steeds meer dacht: vind je het gek
dat
die jongen dat gedaan heeft met zulke ouders...
Ik wilde wel weten hoe het af zou lopen, maar ook dat stelde mij teleur.
Omdat ik zo enthousiast was, vond ik dat ik ook mijn nare nasmaak moest
vertellen. De eerste helft van het boek is fantastisch, daarna een stuk
minder. Maar ik ben toch blij dat ik het eerst stuk gelezen heb...
Inderdaad,
dat van die omslag had ik ook geschreven. Ben het met je eens. Ik
vond het einde niet logisch, het leek of er naar iets anders toegewerkt
werd, ik weet ook niet wat, maar ik was juist benieuwd.
Maar ik zou het boek nog steeds wel aanraden.
