Sam, de verteller van Nick Hornby's Slam, is 18 en schrijft over
toen hij 16
was, de tijd dat hij regelmatig denkbeeldige conversaties had met zijn
grote
held Tony Hawk. Tony Hawk – niet te verwarren met Tony Hawks, die
Ierland
doorreist met een ijskast of probeert om een piano in de Pyreneeën te
krijgen, is dé naam in skateboarding.
Sam heeft een poster van TH aan de muur en beweert dat hij de
autobiografie
van de man tig duizend keer heeft gelezen. Veel van de antwoorden die
Hawk
Sam ‘geef’ zijn directe quotes uit de autobiografie. Dat is waarom, en
Sam
is de eerste om dit toe te geven, de antwoorden niet altijd passen op de
vragen (en soms een beetje Amerikaans zijn).
Sam is een 16-jarige met een moeder die 16 was toen zij van hem beviel
en
die er goed genoeg uitziet om zijn vriend Rabbit met haar uit te willen
laten gaan. Sam, Rabbit en Rubbish skaten samen. ("Skating =
skateboarding.
We never say skateboarding.") Rubbish "can't really skate, which is why
he's
called Rubbish, but [he] at least talks sense".
Het is onmogelijk om iets over het boek te zeggen zonder veel weg te
geven.
Als je de nieuwste Hornby blanko tot je wilt nemen, moet je nu stoppen
met
lezen.
Als dit je niet interesseert: Sam presteert het om zijn vriendin zwanger
te
maken. Een ‘slam’ is een keiharde val in skateboarding, maar niets
vergeleken bij wat Sam doorstaat als hij er achter komt dat hij en Alica
een
baby gaan krijgen.
We krijgen de verschillende stadia voorgeschoteld die Sam doorloopt in
het
aanvaarden van het feit dat hij de ‘fout’ van zijn ouders herhaalt.
Weglopen, Alicia’s ouders vertellen wat er aan de hand is en het
bijwonen
van de NCT ("Something Childbirth Something") klas. Hornby beschrijft
een
tienerzwangerschap vanuit het perspectief van de verschrikkelijk jonge
vader
in spe.
Sam overtuigt. Zijn relatie met Alica en met zijn moeder zijn
geloofwaardig.
Hij is een jongen van de stad. Londen en skateboarding zijn behoorlijk
belangrijk: "London gets in the way of every other sport. There are tiny
little green patches where you can play . . . But skating you do because
of
the city . . . we need as many stairs and ramps and benches and
pavements as
you've got"
‘Slam’ is ontroerend én grappig. Ik ben niet zo’n lachebekje met boeken,
maar Hornby kreeg me herhaaldelijk hardop aan het lachen. Hornby heeft
leuke
vondsten – af en toe wordt Sam wakker in de toekomst en de manier waarop
Sam
denkt is goud. Dat is het wel zo’n beetje. Een leuk boek. Geeft je een
goed
gevoel, maar zoals Sam het zelf zegt: "If you stick to the facts, then
the
whole point of the story has disappeared". Het gaat om hoe het wordt
verteld.
yvonnep
Weblog -
Loisirs et Plaisirs
deze gaat zeker in mijn mapje tips.dank
> Als je de nieuwste Hornby blanko tot je wilt
nemen, moet je nu
> stoppen met
> lezen.
Help? Ik twijfel of dit een leuk boek is voor E. (sinds die forenst _vreet_
hij werkelijk boeken ;) want Hornby's kunnen nog wel eens tegenvallen,
toch? Ik durfde je mail na bovenstaande opmerking niet verder te lezen
en weet nu niet of het wel of niet een aanbeveling is :\ LOL
Hm, misschien betekent het feit dat je zegt "Als je de nieuwste Hornby
blanko tot je wilt nemen"... dat je _sowieso_ vindt dat we het tot ons
moeten nemen? :)
Pfoe,
ik vind nooit dat je een boek sowieso tot je moet nemen. Ik heb me
kostelijk geamuseerd met het boek. Dat dan weer wel. Ik heb niet per se
gevoel voor Engelse humor. Eigenlijk niet. Nou ja, weet ik veel. Ik vond
het
lekker lezen voor tussendoor. yvonnep
