Peter Hobbs: De eindigheid der dagen

---

De eindigheid der dagen is een boek waarbij Peter Hobbs (1973) zich liet
inspireren door de dagboeken van zijn betbetovergrootvader en de Bijbel. Het
leek me daarom wel geschikt voor een zondag. En nadat ik eerst een aantal
keren struikelde over sommige zinnen heb ik het bijna in één ruk uitgelezen.
Gebeurt er dan zoveel spannends in het boek? Nee, niet bepaald. Het boek
beschrijft vier seizoenen uit het leven van Charles Wenmoth. Of beter gezegd
Charles beschrijft vier seizoenen uit zijn leven want het is geschreven als
een dagboek in de ik vorm. Het is 1870, Charles is 27 jaar. Door de week
werkt hij als leerling in een smederij en op zondag loopt hij lange
afstanden door het ruige gebied van Zuidwest- Engeland om als methodistisch
lekenpredikant huisbezoeken af te leggen en ergens een preek te houden of
bij te wonen.

"Ik stond vanochtend vroeg op even na vijven. Er was wat koud water klaargezet om me mee te wassen. Ik at een beetje van de vis en de aardappelen die van de avond tevoren waren overgebleven en pakte toen de rest in om mee te nemen. En terwijl het dorp nog in rust was liep ik de heuvel op ik heb het wekenlang te druk gehad om dat te doen. Het jaar begint mooi te worden en ik werd warm van de wandeling en kon stilstaan bij de wisselende seizoenen. Het is nu echt lente en we staan aan de rand van een volle zomer het groen neemt in omvang toe en overdekt het land. De heuvels lijken een geschikt huis voor onze Heer en ik mag er graag vertoeven wanneer er geen mens te bekennen is. De lucht nieuw en fris en ik de eerste die hem inademt."

Zo gaat Charles in het begin welgemoed op pad. Hij heeft een vast geloof in
God, werkt en bid en doet zijn verplichtingen die de kerk hem opleggen. Eén
daarvan vervult hij met meer dan alleen plichtsgevoel, het bezoeken van de
blinde, ernstig zieke Harriet French, op wie hij heimelijk verliefd is (maar
wat hij in zijn dagboek nooit zo onder woorden brengt). Hij is diep onder de
indruk van haar rustige geloof en vaste vertrouwen in een betere wereld waar
ze na haar dood naar toe zal gaan. Maar bij Charles begint het vaste
vertrouwen in zijn geloof steeds meer te wankelen. Overal om hem heen ziet
hij het leed en de armoede en ook zijn eigen situatie valt hem steeds
zwaarder. Hij woont bij een zeurderige hospita, heeft weinig tijd voor zijn
familie en vrienden en na het overlijden van Harriet kan hij geen troost en
vreugde meer vinden in zijn ooit zo vast beleden geloof.

De vergelijking met - Knielen op een bed violen - dringt zich makkelijk op.
Toch boeide dit boek me veel meer. Het waren juist die soms lange zinnen
zonder komma;s (waar ik in het begin over struikelde) en de plechtige,
profetische, ouderwetse toon die het boek een aparte stijl geven, maar wel
één die helemaal past bij Charles.


Janneke
 

 

Ja, heerlijk boek. Ik las het vorig jaar en genoot ook erg van de
beschrijvingen van de lange (ongelofelijk lange!) wandelingen die hij maakt. Je moet even wennen aan de stijl, die erg goed past bij deze eenzame harde werker die weinig opleiding heeft genoten, maar wel dagelijks de bijbel bestudeert en in zijn vrije tijd preekt. Hier een stukje dat ik overschreef
uit de Engelse versie, als voorbeeld van die stijl: '

There were no shelter to be had from the hedgerows the lanes were become channels for the cold air. I had a strong wind at my back it swept the leaves before me they tumbled as if running downhill it looked like the land moved beneath my feet. The path bore me on the leaves skipped and raced.'

Een aanrader!

De uitgeverij geeft op haar website een aantal leeskringvragen (onder aan de webpagina).
 

Laatste keer bijgewerkt: 30/08/09  Eisjen