Wat heb ik me altijd voorgesteld bij Maria-verschijningen aan mensen?
Hysterie, verstandsverbijstering, dat soort zaken. Emoties veroorzaakt
door waarschijnlijk hele gewone, aardse dingen.
In 'Kleine Zielen' gaat de achtjarige, Belgische Marthe in 1978 met
haar moeder op bedevaart naar het Franse Lisieux. Marthe krijgt de
opdracht van haar vader goed haar ogen open te houden, want volgens hem
bloedt dat beeld helemaal niet wat haar moeder zo vreselijk dringend
moet gaan zien. Marthe weet dat papa en mama veel van elkaar houden,
maar toch moeten ze papa nu een paar dagen alleen laten, en nog wel vlak
voor haar verjaardag, omdat mama zo dringend terug moet naar Lisieux. Ze
ging er namelijk ook heen omdat ze zo graag zwanger wilde worden van
Marthe. En nu zou het Mariabeeld daar bloeden! Mama belooft Marthe dat
ze samen in het zelfde bed zullen slapen.
Tijdens de treinreis wordt de leiding overgenomen door Francis
Douillet, een voor Marthe onbekende man, maar niet voor Mama. Ze vindt
hem duidelijk erg leuk en moet van hem blozen. Hij is ook degene die
voor onderdak zorgt en nog wel in het museum gewijd aan Thérèse van
Lisieux, wat natuurlijk eigenlijk niet mag, want er komen gewoon
bezoekers in dat museum. En dan slaapt mama ook nog niet bij Marthe in
bed. Marthe moet alleen in een kamer slapen waar een Mariabeeld is dat
naar haar lacht. Mama en Francis doen hun uiterste best om haar zo snel
mogelijk in slaap te krijgen, maar toch hoort Marthe in haar half slaap
dat ze, als ze denken dat Marthe slaapt, heel snel en lachend weglopen.
Dan legt de schrijfster in een vrij geschiedenisboekachtige stijl
uit wie Thérèse van Lisieux was. Een meisje dat graag het klooster in
wilde in de 19e eeuw. Lijdend aan tb en haar weg tot 'heilig' worden zag
via het 'lijden'. Maar door dat het Mariabeeld naar haar had gelachen
werd ze beter.
Terugn in 1978
Als ze de volgende dat langs de meute die naar het verschijnsel
komen kijken van de bloedende Maria heen kunnen via de speciale
kontakten van Francis, ziet mama een bloedende Maria, maar Marthe ziet
dat ze niet bloed. Maar mama en Francis geloven haar niet.
Thuisgekomen krijgt Marthe heftige koorts in de kamer van het
Mariabeeld en is flink ziek. Mama begint zich schuldig te voelen,
Francis roept er geen dokter bij. De koorts loopt op, maar 'breekt' op
het moment dat Marthe zegt dat het Mariabeeld naar haar lacht. Een nieuw
wonder! Het nieuws verspreidt zich snel wat er in het museum is gebeurd
en het huis wordt bestormd.
Ondertussen leest papa thuis ook de kranten, terwijl hij zich al
afvroeg waarom hij niets meer van zijn geliefde vrouw en dochter hoort.
Woedend is hij, als hij Marthe in de krant ziet en stormt in zijn auto
naar Lisieux. Hij komt bijna het museum niet in en als een politieagent
hem bekend maakt als de vader van het kind, krijgt hij van de massa de ruimte om
bij het huis te komen. Lopend door de menigte worden hem allerlei foto's
in zijn zak geduwd. Foto's van allerlei doodzieke kinderen waarvan de
ouders hopen dat Marthe en of het Mariabeeld daarbinnen hen kunnen
genezen.
De woedende vader, krijgt de kans niet zijn kind mee te nemen. Maar
Marthe vraagt wel om de foto's in zijn zak, waarvan hij zelf nog niets
wist. Ze kiest er twee uit. Het ene kind sterft waardoor de nier voor
het andere kind beschikbaar komt en zijn leven wordt gered. Marthe wordt
als een Mariabeeld op een stoel in een processie door de stad gedragen.
Twintig jaar later wordt Marthe door de TV uitgenodigd voor een
documentaire. Ze geneert zich, maar doet het toch. En dan volgt er nog
een soort Deus ex Magina dat ik niet uit de doeken zal doen om de
spanning erin te houden.
Het boek springt regelmatig terug naar de tijd van Thérèse
van Lisieux en dat zijn de saaie delen en kreeg ik de neiging schuin te
gaan lezen. Verder voldeed het boek geheel aan mijn verwachting.
Hemmerechts slaagt er naar mijn idee in goed in om de dringende behoefte
van de mens naar oplossingen voor onmogelijke situaties te beschrijven.
Om de aardse hysterie om te zetten naar iets goddelijks, al dan niet
gemanipuleerd. Hier en daar hallucinerend geschreven.
Eisjen
