Ik las 'Een man voor mijn moeder' van Tatjana van Zanten op het
hoogtepunt van de mediahype. Toen je geen krant kon openslaan en geen
radio kon luisteren of tv kon kijken zonder ermee te worden
geconfronteerd. Tatjana van Zanten vertelde over haar moeder van zestig
die werd verlaten door haar vriend en dat die moeder alleen weer
gelukkig werd als ze een nieuwe man zou hebben. Zodat zij, Tatjana, haar
hielp door voor haar op contactadvertenties te schrijven en zelf ook
advertenties te zetten. Wat leidde tot dolkomische ontmoetingen en als
zij daarover vertelde zeiden mensen: dat moet je opschrijven. Wat ze ook
deed. Waarna ze een paar voorbeelden gaf (steeds dezelfde) en die wáren
ook dolkomisch.
'Een man voor mijn moeder' is tot ver over de helft een mooi boek dat
leest als een trein. Ontmoeting - emotie - twijfel - terugblik - nieuwe
advertentie - ontmoeting - geneuzel over wat zal ik aantrekken -
terugblik - verdriet. Woede ook op de met een Thaise schone afgetaaide
vriend die niet alleen de moeder in de steek heeft gelaten maar ook
Tatjana en haar kinderen, omdat hij zeer vele jaren ook met hén het
leven heeft gedeeld. En daar tussendoor haar vader die eerder de moeder
verliet voor een Balkanbruid die 1 jaar jonger is dan Tatjana zelf.
Ergens na die helft slaat bij Tatjana de wanhoop over het zoeken naar
een man (zou je hier nou niet eens mee ophouden) en bij mij de ergernis
toe. Want wat een ongelooflijke *losers* zijn er dan al gepasseerd. En
wat voor droombeeld hééft de moeder eigenlijk. Ik bedoel: ik gun elke
vrouw (ook mezelf) een ideale man om naar te streven. Maar komt er niet
een moment dat je onder ogen moet zien dat die óf getrouwd óf gay óf
anderszins niet beschikbaar (bv een stuk jonger en niet in middelbaar
geïnteresseerd) is zodat je het beter gewoon zónder kunt doen?
Dan, tegen het eind, vindt ze er een. Een man die haar helemaal ziet
zitten en die met haar verder wil. Mij lijkt-ie niets, maar goed, ik
hóef ook niks met/van 'm. Zij vindt 'm trouwens ook niets. Waarom is me
niet helemaal duidelijk. Wel put ze er moed uit want als déze man op
haar kan vallen is er *out there* vast nog wel een man die iets in haar
ziet. Zodat het boek eindigt met een contactadvertentie.
En ik achterblijf met een katerig gevoel en het voornemen (voor zover
nog nodig) nóóit deze tragische route in te slaan hoe heftig ik
misschien ooit naar een man zal verlangen.
Jeanne
|
www.eenmanvoormijnmoeder.nl
Uitgeverij Thomas Rap (2006), ISBN 90 6005 606 x
|
