Door
de weer langzaam toenemende nieuws-items en tv-programma's over WOII (en
ook een beetje getriggerd door de mails over boeken voor Cuba) kwam ik
op het idee om na mijn huidige boek -The man who cast two shadows van
Carol O'Connell- te beginnen in een boek over de Tweede Wereldoorlog.
Een jaar geleden dacht ik nog dat ik in mijn leven wel genoeg boeken
daarover heb gelezen, maar toen begon ik in Eens was ik een mens van
Primo Levi en ontdekte ik dat 'genoeg' niet bestaat ;-)
De keus is nu gevallen op Slaughterhouse Five van
Kurt Vonnegut. Dat wilde ik al een poos lezen. Zijn er nog meer
grrls die in deze tijd de behoefte voelen om een WOII-boek te lezen?
Waarbij 'behoefte' vooral niet te serieus moet worden opgevat, meer als
interesse, zin, traditie, etc.
Druk
aan het repeteren met het vrouwenkoor om op te treden tijdens
dodenherdenking. Altijd weer een ontroerend moment. In zo'n klein
dorpskerkje en dan van die mooie liederen. Het gekke is dat ik in deze
tijd van het jaar meestal teruggrijp naar een kinderboek. Reis door de
nacht van Anne de Vries heeft vroeger een onuitwisbare indruk op me
gemaakt. Weinig boeken over de oorlog geven m.i. zo de sfeer uit die
jaren weer als dit boek. Maar dat kan ook komen omdat ik het als kind
vele malen gelezen heb. WOII blijft een periode om steeds weer over te
lezen.
Reis
door de Nacht bestaat uit vier ook los uitgegeven delen: De duisternis
in, De storm steekt op, Ochtendgloren en De nieuwe dag (wat een
heerlijke, ouderwetse titels!). Heerlijke boeken inderdaad. Als er niet
zoveel andere boeken lagen te dringen, zou ik acuut gaan herlezen. Nu ga
ik ze maar aan de kinderen (proberen) op te dringen.
Vier
delen? Merkwaardig. Ik heb er drie. Dus niet 'De nieuwe Dag'. 'k Heb de
eerste druk, net na de oorlog van m'n vader gekregen ter info. (Ik was
toen 9 !) Voorin ook: 'deze serie bestaat uit drie delen...'
Nou ja, doet er ook niet toe. In herlezen heb ik geen zin, al was 't
maar om 't gristelijke sausje. Anne de V = bijna W G v/d Hulst = grrr!.
Maar ik vraag me af: zou mijn bijna 9-jarige leesgulzige kleindochter
dit boek (ouwerwetse taal) kunnen pruimen? Ze vreet alles op dit moment.
Pinkeltje is mooi. Harry Potter ook. Maakt niet uit. Maar van oorlog,
van Duitsers, laat staan Hitler, laat staan joden - weet zij veel. Niks
natuurlijk. En wat zou die info haar nu opleveren?
Ik
weet het inmiddels. We gaan naar Klokhuis kijken - gaat over Westerbork.
Dan naar (kids in pyjama) de stilte op de Dam. Uitleggen. En snel naar
buiten blieken (hartje R'dam) - ooo! die rijen door! Deed ik vroeger ook
altijd. Hoe lang is 't geleden dat ook 't openbaar vervoer even
stilhield?
Ik
kreeg vorig jaar van mijn ouders Het Achterhuis, waarbij mijn moeder
vertelde dat ik dat boek al op mn 10e heb gelezen. Heeft diepe indruk
gemaakt, maar ik kan me absoluut niet herinneren dat ik toen nog zo jong
was! Wat ik daarmee wil zeggen; het hangt denk ik ook een beetje van de
aard van je kleindochter af, Harry Potter is natuurlijk geen verhaal
over WOII, dus het effect is ook anders. En ik ben het met Jeanette eens
dat geschiedenis heel belangrijk is.. Misschien volgend jaar Reis door
de nacht voor haar? ;)
Heb
hier Suite française liggen van Irène Némirovsky. Een dikke 500 pages
frans. En er liggen nog twee dikke ringboeken (één dankzij ziekte voor
de helft uit), Anna Blaman is halverwege, er wacht nog een nieuwe Donna
Leon en ik moet nog twee recensies schrijven. Maar ik wil graag, want
het boek leek me prachtig.
Nee,
niet speciaal 'in deze tijd'. Lees met zekere regelmaat over die periode.
Zoals nu even in 'Oorlogsdagboeken
over de Jodenvervolging', nav die recente publicatie van ?? over het
veronderstelde verzwijgen van De Jong.
>Zijn
er nog meer grrls die in deze tijd de behoefte voelen om een >WOII-boek
te lezen? Waarbij 'behoefte' vooral niet te serieus moet >worden opgevat,
meer als interesse, zin, traditie, etc.
Tja, ik moet toegeven dat ik ook wel iets met "thematisch lezen" heb.
Vandaar dat ik vorig jaar februari voorstelde om
Het Stenen Bruidsbed van Harry Mulisch te lezen vanwege de 60-jarige
herdenking van het bombardement op Dresden. Slaughterhouse 5 gaat ook
over dat thema, maar benadert het op een heeele andere manier. I.t.t.
tot Mulisch was Kurt Vonnegut zelf als krijgsgevangene tijdens het
bombardement aanwezig. Als je het interessant vindt, heb ik nog een
opname liggen van een radio-interview met Vonnegut voor het onvolprezen
BBC programma 'Front Row'.
Yep,
heb ik toen meegelezen :-) Later las ik
Extremely loud en incredibly close en daarin bleek Dresden ook terug
te komen.
Ik
wilde ook altijd nog eens iets van Vonnegut lezen, sinds ik het
jeugdboek Je moet dansen op mijn graf van Aidan Chambers las, waarvan de
hoofdpersoon dweept met Vonnegut. Dus als iemand Slaughterhouse 5
nomineert (voor
de nieuwe leeslijst), lees ik misschien wel mee.
Ik
ga het niet nomineren, want ik ga het meteen lezen :-) Maar als je zin
(en tijd dus!) hebt om het mee te lezen dan is dat natuurlijk leuk.
Mag
ik nog een keer verwijzen naar de
verzetsvrouw en SS-er van Peter Gerritse. Daar was ik vorig jaar
helemaal kapot van. De 'SS-er' Jan Folmer was vorige week op tv in de
documentaire "De spijt voorbij". Daarin kwam hij 'minder goed', of
indringend naar voren als in het boek. Ik vond dat in de documentaire
niet goed uitkwam dat Folmer volgens het boek door zijn vader, die hem
na de oorlog onterfde en een klap voor z'n kop gaf in de gevangenis in
Scheveningen, in een
NSDAP
gezin was geplaatst. Terwijl zijn vader in Indonesië zat en Jan Folmer
in Nederland naar school moest mocht hij niet bij het gezin van zijn
nichtje in huis. Het nichtje dat de bekende verzetsvrouw, Joke Folmer,
werd.
