De hoofdpersoon uit dit boek, ze heeft geen naam, rijdt pony als ze bij
haar vader de weekenden doorbrengt. Dat maakt het weekend nog enigszins
draaglijk. Door de week is ze bij haar moeder, die haar eens per half
jaar
vraagt of ze het nog wel leuk vindt om naar haar vader te gaan. Maar wat
moet een kind daarop antwoorden? Ze is bang voor haar vader, zo erg dat
ze
het niet durft te zeggen, uit angst dat hij haar helemaal op zal eisen
en
nog zal winnen ook..dus ze zegt niets, ze gaat iedere keer weer naar hem
toe, zelfs als hij incestueuze handelingen verricht.
"Elke zaterdagmiddag dat ik het huis binnenstapte was het muffer en
donkerder geworden. De ramen slibden steeds meer dicht, de
vloerbedekking
kreeg een vettige glans en op de trap torenden de stapels oud papier
ruim
boven de treden uit. Soms, als ik een puzzel of een spelletje uit de
kast
pakte, krioelden er kleine beestjes onder vandaan."
Behalve angst is er medelijden. Haar vader is oud, kan het leven niet
aan.
Zij is alles wat hij heeft.
"Soms denk ik dat mijn vader de hele week onderwerpen opspaart waar hij
het dan in het weekend over kan hebben, als ik er ben. Alles is verkeerd.
Mensen met punkhaar, kinderen die over de stoep fietsen, hippies,
ongewassen auto's, vrouwen die uit het raam hangen en naar elkaar roepen
en buitenlanders. Overal buitenlanders. Ik wou dat hij minder buitenkwam.
Iedere zaterdag als ik bij hem kom heeft hij meer dingen gezien dan de
week ervoor. En alles is mijn schuld. Ik zou eens moeten leren hoe
belangrijk orde en regels zijn, zegt hij."
Als ze volwassen is, vrij van haar ouders, heeft ze problemen met
seksuele
relaties met jonge mannen, Alleen bij een oudere man voelt ze zich
veilig..
Het verhaal wordt fragmentarisch verteld. Steeds zijn er korte
hoofdstukjes waarboven met een getal de leeftijd wordt aangegeven die
het
meisje op dat moment heeft. Dat springt van heel jong tot volwassen,
zonder volgorde.
Daar tussendoor zijn er nog stukjes die niet voorzien zijn van een
cijfer
of titel. Die gaan over dromen of over de relatie met de oudere man.
Heel veel wordt niet gezegd, maar aan de fantasie van de lezer
overgelaten.
Het is niet de bedoeling om te schokken, maar sommige stukken zijn wel
confronterend. Een voorbeeld is het verhaal van de vriendin wiens oma
waar
ze niet eens graag heen ging op sterven ligt. Het meisje probeert haar
te
troosten, ze is immers expert, heeft zojuist haar vader verloren. Maar
ze
vindt niet de woorden die de vriendin wil horen en wordt weggestuurd.
De grote acht is een stijlfiguur die gereden moet worden bij wedstrijden
voor ponyrijden. Paarden voelen het als je bang bent, vertelt ze. Dan
zullen ze niet doen waar je bang voor bent. Mannen zijn anders..
Prachtig boek..
Marjo
|
Vrouwkje Tuinman werd geboren op die prachtige nazomerdag, de 14de
september 1974, vermoedelijk te 's Hertogenbosch. Ze debuteerde in
september 2004 bij uitgeverij
Nijgh & van Ditmar met de dichtbundel Vitrine. Op 1 september 2005
volgt een roman (Grote acht). Ook organiseert ze literaire evenementen,
schrijft ze columns, publiceert ze bloemlezingen en treedt ze regelmatig
op tijdens festivals en literaire avonden. Vrouwkje ontving in februari
2004 de Hollands Maandblad Poeziebeurs 2003/2004 en werd genomineerd
voor de Libra Prijs.
(Epibreren.com)
Debutanten 2006 |
