Wanneer Stuart Font in
Lichfield House gaat wonen, nodigt hij zijn buren en zijn minnares uit.
Maar wat een feestje zou moeten worden om iedereen te leren kennen en
samen te brengen, loopt uit op een drama. De echtgenoot van Stuarts
minnares is achter hun relatie gekomen en slaat Stuart het ziekenhuis
in. Dit levert de buren een hoop gespreksstof op, maar betekent het
einde van Stuarts relatie. Liever richt hij zich op een van de mooie
Aziatische overbuurmeisjes, ‘Tigerlily’. Als blijkt dat zij een Engels
paspoort nodig heeft, is hij maar wat graag bereid haar te helpen.
Tigerlily komt echter niet op hun afspraak opdagen en Stuart wacht een
onaangename verrassing.
Bovenstaande beschrijving staat op de website van Bruna bij het
recensie-boek. Ik had bij mijn weten nog niets van Ruth Rendell
gelezen, wel natuurlijk de naam meermaals gehoord, dus dit leek mij een
prima gelegenheid om daar eens mee te beginnen.
Ik hou van een goede thriller, maar helaas kan dit boek niet in die
categorie opgenomen worden. In de eerste helft wordt een uitgebreide
beschrijving gegeven van de verschillende bewoners van het
appartementengebouw met hun eigenaardigheden, het kon me niet boeien.
Je blijft maar hopen, gebeurt er nu iets, maar er gebeurt bijna niets.
Dan wordt bovengenoemde Stuart vermoord, dat wordt bijna terloops
vermeld. Dat ook de dader niet degene is die je verwacht, wekt ook al
nauwelijks enige verbazing.
Geef mij de Millenium trilogie maar, die heb ik verslonden. Hier was ik
blij dat het uit was.
Marja
 Jammer dat het zo tegenviel, Ruth
Rendell is een geliefd
schrijfster. Ik lees nooit thrillers maar haar naam hoor ik toch
regelmatig vallen als zijnde goed. Wie weet was het een
tussendoormisser.
Ik kan me eigenlijk niet voorstellen
dat een Ruth Rendell een misser zou zijn. Heb even gegoogled. The Independent is
er enthousiaster over. Ik zou het eigenlijk best in het Engels willen
lezen. Ha! ze hebben het in de bieb hier, op voorraad en bij mij in de
buurt hoera!
Ik hoor graag wat je ervan vindt. Ik
had zelf ook eens rondgeneusd, kwam ook een hele nagatieve andere
recensie tegen. Het was echt tenenkrommend saai.
Een Rendelltje is nooit weg. Lekkere
psychologische thriller toestanden. Had echter ook een negatieve
recensie gelezen.
Has Rendell lost her magic touch of zoiets.
Ik ben nu op p.146 van de 280, dus
even over de helft, en het valt me niet tegen. maar, toegegeven, ik ben
een liefhebber van het genre, thriller, en ik vind het een thriller.
Ik moet daarbij opmerken dat lang niet iedereen dat zal vinden omdat
ruth Rendell hier heel lang wacht voordat de eerste dode valt. Die is,
waar ik ben met lezen, nog niet gevallen. Maar o, o, wat vind ik de
beschrijvingen van de figuren en de dialogen leuk en spits en spannend
om te lezen. Volgens mij is dat waarom ik haar zo goed vind. Maar
het klopt dat er 'bijna niets' gebeurt. Beschrijvingen moet je leuk
vinden en anders niet verder lezen. En dan kan je misschien beter
helemaal geen Ruth Rendell lezen, want de lol (en de clues) zitten
juist in die beschrijvingen.
De wet is eigenlijk de ware held in dit boek. Wally Scurlock
vergrijpt zich (nog?) niet aan kinderen omdat hij ontzag heeft voor de
wet. Freddy vermoordt Stuart in mijn ogen niet omdat hij als advocaat
weet dat hij daar moeilijk mee weg gaat komen. Zorgt door bedreigen dat
hij met geweld wel weg komt. De mensen in Springmead houden zich denk
ik niet aan de wet, en volgens mij zal dat ooit uitkomen. In Engeland
doen ze niet aan drugs gedogen.Voor een Nederlandse lezer is het veel
eerder duidelijk dat Springmead een Wietplantage moet zijn. Voor
Engelsen anno 2010 blijkbaar niet, want dat wordt gepresenteerd als een
raadsel, terwijl de oplettende lezertjes hier, dat allang hebben
gesnapt. Maar ik vind dat een kleinigheidje. Het laatste deel van de
roman verandert van thema. De moord en de oplossing daarvan zijn niet
meer het belangrijkste, maar hoe mensen reageren op kwalijke daden van
hun buren. Daarmee worden wij lezers geconfronteerd met onze eigen
vooroordelen. Ik ook, want ja, ik vind het in stand houden van
kinderpornografie 'erger' dan de moord op een egocentrische ijdeltuit
als Stuart, al vind ik het verdriet van zijn ouders rond de begrafenis
verschrikkelijk. Wordt mooi onderkoeld beschreven:
Ik heb het helemaal uit gelezen, met plezier en een zekere
verontrusting ook. Dat weet Ruth Rendell wel bij me los te peuteren.
|
Ruth
Rendell
|
