Rob van Essen
Alles komt goed
384 paginaís | AtlasContact | september 2012



Langs de snelweg onder Amersfoort staat een groot reclamebord met de tekst "Alles komt goed", maar het is nog maar de vraag of dit ook geldt voor Laura en haar man Rudolf. Laura is op het politiebureau beland omdat ze haar demente vader in de plenzende regen in een rolstoel buiten heeft laten staan en Rudolf is met een flinke klap tot stilstand gekomen ergens in de berm langs een snelweg. Het is het startschot van een turbulente week in het leven van dit echtpaar en als lezer volg je ze afwisselend van dag tot dag. Alles komt goed begint met een mooie scene waarin Laura met haar demente en invalide vader langs de waterkant naar de voorbij varende schepen kijkt. Al gauw blijkt dat de zorg voor haar vader haar steeds zwaarder valt. Maar het is niet alleen dat, haar kinderloos gebleven huwelijk is een sleur geworden en Rudolf en zij hebben elkaar dan ook weinig nieuws meer te vertellen. Waarschijnlijk een 'absence' zo probeert de psychologe op het politiebureau haar gedrag te verklaren, nadat een vrouw in een lichte regenjas Laura en haar vader uit de stromende regen had gehaald en het alarmnummer belde. Als Rudolf niet komt opdagen om haar te halen is ze niet eens heel erg verbaasd of ongerust.

Rudolf is na haar telefoontje wel degelijk op weg gegaan, maar kan zich moeilijk concentreren op het autorijden. Zijn gedachten gaan steeds naar Eileen, de receptioniste op het reclamebureau waar hij werkt. Hij heeft al enige tijd een verhouding met haar en vermoedt dat ze zwanger is. Op weg naar Laura gaat hij eerst naar zijn schoonvader in het ziekenhuis en ook hij doet iets onverklaarbaars; wanneer hij het ziekenhuis verlaat geeft hij een spastische jongen een klap in zijn gezicht en sms dit naar zijn vrouw. Na het auto-ongeluk arriveert Rudolf  bij een oude villa dat hem aan zijn vroegere kostschool doet denken, sterker nog hij raakt er steeds meer van overtuigd dat het landhuis dat ook werkelijk is. En hoe bizar wil je het hebben, laat daar nou net kleine gesloten geloofsgemeenschap wonen waar een jongen met de klinkende naam EzechiŽl niemand anders blijkt te zijn dan de spastische jongen uit het ziekenhuis.

Net als in Visser schrijft Rob van Essen in Alles komt goed over ogenschijnlijk normale mensen die voor een korte tijd het spoor bijster raken. Ze balanceren op het randje van droom en werkelijkheid en zij niet alleen. Ook voor de lezer is het steeds opnieuw de vraag of wat er gebeurd echt is of dat er gedroomd, gefantaseerd of zelfs gehallucineerd wordt. Zo denkt Rudolf terwijl hij de bladeren in de tuin bijeen harkt en de kamer van EzechiŽl verft aanvankelijk dat hij in het hiernamaals is aanbeland en tussen Laura en de wereld lijkt soms een glasplaat te zitten, waarachter zich taferelen afspelen die je nauwelijks kunt geloven, althans zo verging het mij in het gedeelte waarin Laura 's nachts op stap gaat met de dochter van haar vroegere maatschappijleraar (en geliefde) die een allergie voor daglicht heeft. Het zal ook wel geen toeval zijn dat Holten en Amersfoort plaatsen zijn die je op de kaart van Nederland kunt vinden terwijl je tevergeefs naar Weidebroek, de woonplaats van Rudolf en Laura zult zoeken. Toch heb je niet het gevoel met een stel zonderlingen opgescheept te zitten, in de uitoefening van hun vak komen ze als vrij normale mensen over. Vooral Laura oogt professioneel en stabiel in haar werk als galeriehoudster en haar voor vele herkenbare columns over wat er allemaal komt kijken bij de verzorging van een bejaarde vader worden gretig gelezen. Rudolf is ook heel tevreden nu hij als office manager het verzinnen van reclameslogans aan anderen kan overlaten.

Het lijkt of de echtlieden in die week parallelle levens leiden, maar toch raken hun levens elkaar telkens weer. Allebei denken ze terug aan hun jeugd en hun gezamenlijk leven. Ze beginnen weer te roken en denken allebei terug aan de plek waar ze eerder stopten met deze ongezonde gewoonte. Verder komen elementen uit het verhaal van Rudolf terug in het verhaal van Laura en omgekeerd. Zo is er onder de bewoners van de villa een schilder die schilderijen maakt met daarop telkens hetzelfde uitzicht op het landhuis. Het is een schilderij met dit tafereel dat Laura ophangt in het gebouw van een verzekeringsmaatschappij ter vervanging van een donker iets te abstract schilderij.  En het is voor deze verzekeringsmaatschappij dat het reclamebureau waar Rudolf werkt de zuil met de reclameboodschap 'Alles komt goed' ontwierp, een slogan die tot Laura's grote ergernis jarenlang Rudolfs mantra leek te zijn. Toen er in de oude villa ook een vrouw in een lichte regenjas opdook dacht ik even zelf te hallucineren.

Rob van Essen schrijft mooi en zijn schrijfstijl zorgt ervoor dat het boek ondanks zijn complexiteit toch makkelijk leest. Het beste is maar om je over te geven aan zijn prachtig taalgebruik en de soms wonderlijke wendingen van dit knap in elkaar stekend verhaal.



Janneke






alles komt goed



rob van essen

Rob van Essen


weblog
Rob van Essen