Ordelijke types, die graag alles opgeruimd hebben in kasten en laden,
alles ingedeeld in vakjes en schuifjes, die moet dit boek maar niet
lezen. Rascha Peper stelt veel vragen, maar beantwoordt nog geen derde
er van. Haar hoofdpersoon, Walter Tervoort, is archeoloog,
archeozoöloog om precies te zijn. Bij zo'n beroep ben je gewend vragen
te stellen en op zoek te gaan
naar antwoorden. Die je ook nauwelijks vindt. Je kan alleen
veronderstellen.
Voor zijn broodwinning graaft hij eeuwenoude skeletten op in een kerk
in Alkmaar, maar leuker vindt hij een ander karwei: een
Karolingisch paardengraf ergens in Limburg. Ook in zijn privéleven
vraagt Walter zich van alles af, geeft veronderstellingen, verandert
van gedachten, en ook daar zal hij niet vaak een duidelijk antwoord op
zijn vragen vinden. Soms klopt de realiteit met zijn ideeën, vaak ook
niet. Wat betekent bijvoorbeeld dat telefoontje, dat hij op pagina 15
krijgt? Als lezer verwacht je dat daar nog wel iets mee zal gebeuren,
en dat is ook wel zo, maar? En die poster over een vakantie in de
Algarve, waarop hij zichzelf meent te herkennen? Hij is daar nooit
geweest en rijdt geen paard.
Vragen?
Sinds zijn scheiding woont hij alleen en heeft af en toe damesbezoek,
tegen betaling, om zijn lusten te bevredigen. Want hij wil geen droge
oude knar worden. Maar als zijn 'vaste dame' niet meer wil komen voor
deze doorsmeersessies, moet hij op zoek naar een ander. Zo leert hij de
bijna dertig jaar jongere vossenblonde Vera kennen, die hem zeer
bevalt. Hij wordt verliefd. Dat heeft consequenties: hij raakt meer bij
haar betrokken als goed voor hem is, hij zorgt zelfs voor haar hond als
ze naar Schotland gaat.Tot zijn schrik ontdekt hij dat ze niet helemaal
de vreemde is die hij dacht dat ze was. Maar weet zij dat ook? Hoe komt
ze aan die gebroken vingers en die blauwe plekken? Waarom belt ze niet
om te vragen hoe het met haar hond gaat?
Vragen?
En dan is er nog de hond, die ook zijn zegje mag doen. In korte
cursiefjes lezen we hoe het dier denkt over zijn bazen. Het is wel
grappig hoe hij soms via een hele andere redenering tot de juiste
conclusie komt. Het is een boek dat je dichtslaat zonder antwoorden.
Maar Rascha Peper is een rasverteller, en ze heeft dit vast niet zo
gedaan, omdat zij geen antwoorden zou weten te verzinnen. Ik denk dat
het gaan om de analogieën en de tegenstellingen: het opgraven van dode
dingen versus de liefde, dat de kern van het leven is. Niet alles is te
kennen, niet alle theorieën zijn bewijsbaar.
Het laatste woord is aan de hond:
'het blijft toch behelpen met de mensen. Echte trouw lijken ze niet te
kennen, ook onderling niet. Soms zijn ze heel innig en dan zien ze
elkaar weer een tijd lang niet. Of nooit meer, en zijn ze weer alleen.
Of ze elkaar missen, zoals wij honden onze baas of vrouw missen, daar
kom je mestal niet achter. Maar heel zelden kun je als het ware ruiken
dat ze met hun gedachten bij degene zijn die er niet is'.
Marjo
 Mooie recensie, heel anders dan mijn verslag.
Vragen had ik ook zeker. Bijvoorbeeld waarom als twee mensen het met
elkaar over de studie/vakantietrip van Vera hebben de één zegt Aberdeen
en de ander Edinburgh. Het lijkt hun helemaal niet op te vallen dat ze
beide een ander bestemming noemen. In het verhaal heb ik achteraf de
paarden geduid als iets dat met dood, verlies of eind te maken heeft.
Dat het verhaal
over die reclameposter zo abrupt stopt omdat de fotograaf is overleden
is misschien daarom ook wel logisch. Hij is dood en hier loopt het
spoor ook dood.
Heb Vossenblond ook net gelezen en
vind het een veeg teken (voor het boek) dat ik alweer veel details was
vergeten.
Niet het thema dat we dienen te verzwijgen en dat ik altijd weer een
interessant gegeven vind. Geloof inderdaad in zo'n aantrekkingskracht.
Maar verder vond ik het boek voornamelijk prettig leesbaar, niet veel
meer.
Ik vond de hond juist wel leuk, het
was een andere manier op bepaalde dingen op zijn plek te zetten.
Grappig ook hoe de hond probeert de weg te wijzen in die kolkende
rivier, maar moet constateren dat mensen maar dom zijn. Ik vind Pepers
schrijfselen literatuur met een kleine letter, en dan mag je
best van die grapjes in je boek verwerken. Het hapt heerlijk weg
Ik proefde toch wel enige achterdocht bij Walter. Op het moment dat
zijn ex Edinburgh zegt, vraagt hij het zich even af. Maar er wordt
inderdaad niets meer mee gedaan. Zijn paarden een symbool voor de dood?
Of alleen omdat ze hier in een graf
gevonden worden? Daarom vind ik dit een geslaagd boek: je mag als lezer
zelf de vragen beantwoorden, en dat doen we allemaal anders,
Was die dubbele vermelding niet een
aanwijzing dat ze op de vlucht is en maar wat heeft verzonnen om weg te
komen?
Het is ook wel een situatie om voor weg te vluchten.
Ik vond dit op Wikipedia over de
symboliek van paarden:
Het paard heeft altijd een dubbelzinnige functie gehad in symboliek en
mythologie. Het werd zowel in verband gebracht met de zon (leven) als
met de maan en de oceaan (dood). Zo
zien wij bijvoorbeeld in de Griekse mythologie hoe witte paarden de zon
langs zijn hemelbaan trekken, terwijl het in de oeroude Germaanse
vertelling van de Erlkönig drager is van de dood (prachtig door
Schubert op muziek gezet). Vóór in de Bijbel wordt Elia door een vurige
wagen met vurige paarden ten hemel opgenomen, terwijl in het laatste
Bijbelboek van de Openbaring of Apocalyps vier vale paarden dood en
verderf brengen op de
door het kwaad aangetaste aarde. In de Germaanse mythologie verenigt
Donar op zijn paard Sleipnir beide krachten in zich: hij brengt
vruchtbaarheid en dood.
Ha, nou, dan is het vast geen toeval
dat Peper dat gebruikt! Zij gebruikt graag zulke feiten
tenslotte.
|
Korte biografie Rascha Peper
Rascha Peper over Vossenblond in Literatuur Late Night
(vanaf 14.26 min)
|
