Het boek "Uit liefde voor Josiah" begint in een psychiatrische
instelling. Het is de vraag of Eve daar thuishoort ("ze was
een wonder der natuur en een natuurramp"), maar de kiem van de
problemen worden gelegd als de leraar van de middelbare school waarmee
ze een relatie heeft zelfmoord pleegt.
Ze gaat op eigen kracht
studeren, maar na een uit de hand gelopen weddenschap
op sexueel gebied wordt ze (tijdelijk) opgenomen in de instelling voor
onderzoek. Daar is dokter Fothering in opleiding, die valt voor deze
knappe en intelligente vrouw en gaat op haar casus promoveren, dus Eve
moet in de instelling blijven. Daat wordt Eve zwanger van Gibson, een zwak
begaafde, maar wel lieve tuinman. Ze gaan beschermd wonen buiten de
inrichting en Josiah wordt geboren. Als Josiah naar school moet en Eve
niet van plan is hem te laten gaan, wordt hij door de kinderbescherming
weggehaald bij zijn ouders op een zeer liefdeloze manier. Zijn vader
kan dit niet aan en
moet weer worden opgenomen in de instelling, de moeder vlucht naar het
buitenland, nadat ze enkele scholen in de brand heeft proberen te
steken.
Het
volgende deel van het boek gaat over de periode dat Josiah zo'n 15
jaar is. Hij botst op straat tegen Thomas Marius aan, een leraar
klassieke talen aan een College. Josiah
wil graag latijn leren. Zijn moeder heeft hem daar al in onderwezen en
hij vindt Thomas bijzonder. Thomas is geïntrigeerd door de jongen, hij
wil hem graag les geven, maar vooral ook beter leren kennen. Hij
realiseert zich dat dit pedofiele neigingen zijn en worstelt daar enorm
mee. Elke zaterdag geeft hij Josiah les en
uiteindelijk gaan ze ook samen op vakantie naar Sienna in Italie.
Josiah doet alsof hij toestemming heeft van zijn voogd, maar de
brief heeft hij zelf geschreven en zijn spullen zijn niet echt goed
opgeborgen in het kindertehuis, dus zijn paspoort heeft hij zo te
pakken.
In Sienna kent Thomas via Italiaanse kennissen een verlaten
schuur waar ze naar toe gaan en er wordt veel nadruk gelegd op het feit
dat er maar 1 matras is van 80 cm breed. Ze zien veel van de omgeving,
zijn veel buiten:
Josiah leert veel, Thomas geniet. Maar na vier weken moeten ze weer
terug. Thomas wordt op het vliegveld opgepakt voor ontvoering van een
minderjarige en op verdenking van pedosexualiteit. Dat laatste wordt
uitgezocht door de advocaat van Thomas. Josiah
geeft aan dat er geen sex is geweest in Italie, "het was liefde".
Tijdens de rechtzaak zegt Thomas zelf dat hij schuldig is en wordt tot
3 jaar cel veroordeeld.
Een paar jaar later wordt Josiah toegewezen aan een
reclasseringsambtenaar die er een nogal bijzondere manier van doen op na
houdt. Zij gaat met Josiah naar de plek waar hij brand heeft gesticht
(de reden waarom hij in handen van justitie terecht is gekomen). Zij
"valt voor hem" en ze krijgen een relatie. Ze vindt in het dossier een
brief van zijn moeder uit Italie en zorgt ervoor dat Eve terugkomt
naar Engeland. Moeder en zoon worden herenigd en samen gaan ze Thomas
ophalen die dan net vrijkomt uit de gevangenis.
Ik ben niet echt enthousiast over het boek. In eerste instantie is het
voor mij bij een boek belangrijk of het verhaal loopt, of ik er in
wordt meegenomen. Dat was hier ten dele en dan met name in de
beschrijvende delen van de psychiatrische instellingen, het
kindertehuis en de reclassering. Dat boeide me wel. Het beschrijvende van
het College, de lessen latijn en van de reis naar Italie vond ik
minder. De schrijfster heeft Klassieke talen in Cambridge gestudeerd,
werkte als reclasseringsambtenaar en studeerde vervolgens theologie. Ik
heb de indruk dat ze deze drie 'werelden' in het boek heeft willen
samenbrengen, maar dat dit niet op een evenwichtige manier is gelukt.
Dan de beschrijving van de emoties: de centrale vraag van het boek
lijkt te zijn "wat is liefde", maar als je dat thema wil oppakken, moet
de beschrijving van de emoties wel kloppen bij de personages en in het
verhaal. Dat gevoel kreeg ik niet. Soms worden er heel heftige
dingen gezegd en kabbelt in de volgende zin het verhaal weer verder.
Soms wordt er al tijdens de beschrijving van een emotie commentaar
geleverd op hetgeen wordt gezegd. Soms gebruikt ze een soort voice-over
of alleswetende verteller en dan bekroop me steeds het gevoel: "wat wil
je nou zeggen?"
Wat wel goed is, is dat ze je aan het denken zet over de
(on)mogelijkheid van een liefde tussen volwassenen en pubers.
Volwassenen die jongeren die aan hen zijn toevertrouwd echt iets willen
leren en waartussen een relatie ontstaat. Tot hoever kan en mag die relatie
gaan. En zeker bij jongeren die heel anders zijn dan alle anderen
en waarbij er vanuit de jongere een behoefte is die niet wordt vervult
door volwassenen uit zijn/haar
eigen omgeving, zoals de ouders. Lastig.
Ik werd dit weekend in twee artikelen geconfronteerd met ditzelfde
onderwerp/dit soort
keuzes: Het eerste was een artikel van Ted van Lieshout vanuit zijn
eigen
persoonlijke ervaring. Ook verwoord in zijn pasverschenen boek "Mijn
meneer" waarin hij een heel genuanceerd verhaal vertelt over zijn
misbruik door een volwassen man. Het tweede was een artikell van Bram
Bakker, psychiater
die veel in de media verschijnt en niet onomstreden is. Hij zoekt de
grenzen
op, vertelt hij, "want in het grensgebied ligt de winst. Als ik uit
conservatieve overwegingen niet verder probeer te gaan in de
behandeling van een patient, dan onthou ik die patient ook een kans."
Als laatste een regel waar ik me nogal beledigd door voelde. Een
tussenopmerking na een latijnse tekst: "En dat betekent, voor de minder
hoogopgeleiden onder u:", waarna de vertaling in het Nederlands volgde.
De hoogst opgeleiden zijn degenen die een latijnse tekst kunnen
vertalen?? Of staat er in het Engels iets anders en ligt het aan de
vertaling? Of komt hier mijn eigen frustratie boven dat ik "alleen
maar" VWO heb gedaan en geen gymnasium voor ik ging studeren? Ik
vermoed dat iemand die latijn heeft gehad wel meer in dit boek zal
herkennen en er dus wellicht ook meer van zal genieten. .
Marike
|
Olivia Fane
|
