Weer een mooi boekwerkje gelezen. Het was haar debuut in 1999. Zeer de
moeite waard. Het gaat over een vrouw van tegen de vijftig die dement
wordt. In het eerste hoofdstuk gaat ze nog met drie studerende kinderen
en man op een wandelvakantie in Oostenrijk. Een heerlijke vakantie, waar
ze allemaal erg van genieten. Ook omdat ze beseffen dat dit de laatste
keer zal zijn dat ze met het eigen gezin zo op stap gaan. De kinderen
gaan langzamerhand hun eigen leven beginnen en zullen niet meer met het
ouderlijk gezin op vakantie gaan.
Vanaf het volgende hoofdstuk blikt Pleun steeds vaker terug op haar
kindertijd, waarvan ze een een groot deel doorbracht in het sanatorium
vanwege de tbc. Steeds vaker ook is ze gedesoriënteerd. Waar is ze nu?
Had ze al brood gehaald? Pas als ze tegen haar man Frank vertelt dat
vader is langsgeweest gaat hij begrijpen dat het niet goed met haar gaat.
Erg mooi beschreven hoe de dementie steeds meer toeslaat. Haar eigen
gedachten- en beleveniswereld is vaak compleet anders dan de
werkelijkheid, terwijl het voor haarzelf heel logisch is. Een aanrader.
Gerda
