 Trude
licht haar beoordeling van het boek niet toe en dus kan ik daar niet
veel mee. De kwalificatie "nepwijsgerig en gezwatel" is in mijn ogen
totaal misplaatst. Ik vind het boek prachtig en filosofisch en niet heel
gemakkelijk. Ik lees het in het Duits, heb het een poos geleden uit
Duitsland meegenomen voor de vertaling in het NL er was anders was ik
vast wel gezwicht voor de Nederlandse versie, lui als ik ben;-) Het
leest wat trager in een andere taal maar juist dat maakt het voor mij
extra bijzonder. Het dwingt meer om zin voor zin te proeven en te
smullen! Als ik het uit heb en de tijd kan vinden er nog eens over te
schrijven, zal ik dat doen. Het hoofdthema van het boek is de vraag of
een mens zijn leven in eigen hand kan nemen. De hoofdperzoon vertrekt
plotseling als het ware uit zijn eigen leven naar Lissabon. Dit vertrek
wordt ingezet met een ontmoeting met een Portugese vrouw en vervolgens
de aanschaf van een boek van een Portugese schrijver. Dat boek is een
zgn boek in het boek en de ideeën van de schrijver van dit boek vormen
de leidraad voor onze hoofdperoon om te onderzoeken. Hoe vrij is een
mens? Hoe zit het met de eigen wil? En daar ben ik dus ook benieuwd naar
want ik heb nog een flink stuk tegoed. Het is een filosofische roman,
een boeiend verhaal, nou ja voor mij wel. Pascal Mercier is een
pseudoniem voor Peter Bieri die hoogleraar filosofie in Berlijn is.
Raimund
Gregorius (57) is een man op wie je de klok gelijk kunt zetten. Een man
waar je van op aan kunt, zelfs wat betreft zijn kennis. Want hij
beheerst de talen Grieks, Latijn en Hebreeuws tot in de perfectie. Maar
hij heeft nooit iets meer dan dat gewild: alleen maar 'goed' zijn, hij
heeft geen ambities en heeft een hekel aan gewichtigdoenerij. Hij geeft
les aan een gymnasium, en hoewel hij dat niet beseft: zijn leerlingen
zijn dol op hun "Mundus". Als dit verhaal begint ziet Gregorius op de
Kirchenfeldtbrucke in Bern een vrouw een brief lezen, die verfrommelen
en in het water gooien. Ze is duidelijk van sla, en Gregorius loopt op
haar af. Ze zal toch niet springen?
Maar ze pakt een viltstift en schrijft iets op zijn voorhoofd. Bedenkt
dan hoe raar dat is, en schrijft hetzelfde, een telefoonnummer, op haar
hand. Ze poetst Gregorius schoon. Intussen zijn ze drijfnat geregend, en
Gregorius neemt haar mee naar zijn school, waar hij haar na het afdrogen
in zijn klas laat plaatsnemen. "wat is uw nationaliteit?" heeft hij
gevraagd, want Duits was ze duidelijk niet. "portugues", was het
antwoord,
en vanaf dat moment is hij van slag. Is het haar stem? Is het het woord?
Hij weet het niet, maar als ze verdwenen is, probeert hij tevergeefs les
te geven zoals hij dat altijd deed. En dan ineens staat hij op, pakt
zijn nog natte jas, loopt het lokaal uit, loopt de school uit..
Natuurlijk is de vrouw weg, maar hij zoekt haar ook niet echt. Hij loopt
door Bern, en komt als vanzelf in de boekhandel terecht, waar hij altijd
zijn boeken met oude talen koopt. Nu wordt zijn aandacht getrokken door
een Portugees boekje. van ene Amadeu Inacio de Almeida Prado. Het heet
"um ourives das palavras" ('een goudsmid van woorden') De boekhandelaar
vertaalt een stuk tekst. In het boek staan Prado's gedachten, zijn
overdenkingen over het leven, filosofische stukjes, die hem bezighielden.
En gaan ze Gregorius bezighouden. Hij komt thuis met een woordenboek en
een taalcursus, en tenslotte neemt hij de nachttrein naar Lissabon. En
dan volgt pas het eigenlijke verhaal. Pagina's lang houdt Mercier je in
zijn ban.. Mundus' zoektocht naar de inmiddels overleden Prado
brengt hem in contact met de mensen met wie hij te maken had: zussen,
vriendinnen, vrienden. Stukje bij
beetje ontrafelt Gregorius het leven van de man met wie hij zich zo
verbonden voelt.
Het is een brok literatuur die je langzaam tot je moet nemen, een
fantastisch avontuur ten tijde van de dictatuur van Salazar, wiens
regime omver geworpen werd tijdens de anjerrevolutie. Maar vooral de
vragen die Pascal Mercier opwerpt zetten je aan het denken: kunnen wij
zelf ons lot in handen nemen? Waarom doe ik wat ik doe? Kunnen we een
ander kennen? Kennen we onszelf wel? Liefde, trouw, verraad,
eenzaamheid..en nog veel meer. Een prachtig boek!
|
Merciers wortgewaltiges, hocheloquentes und meistens sehr spannendes
Buch führt durch die portugiesische Geschichte und in die Philosophie,
erzählt von Freundschaft und Abhängigkeit, entwickelt überaus
interessante und originelle Ansätze, die vermeintlich der Feder des -
erfundenen - Portugiesen entstammen, manchmal Banalitäten zu enthalten
scheinen, sich aber tatsächlich fast ausschließlich mit den "zentralen"
Themen befassen. Eine wunderbare, sehr intelligente Lektüre, originell
und nur zuweilen etwas sehr ausführlich. Daß die virtuelle Hauptfigur,
Amadeu de Prado, letztlich eine Abstraktion des Autors selbst ist, kann
ihm verziehen werden, denn sie ist vortrefflich gelungen.“
Lees verder...
|
