Als Hester Day klaar is met school moet ze bedenken wat ze met de rest
van haar leven wil. Eén ding staat vast, ze wil niet zoals haar ouders
worden en ze wil zeker niet de plannen opvolgen die haar moeder voor
haar heeft. Het zusje van Hester is ook al vreselijk, die doet niets
anders dan aandacht trekken net als haar moeder. Om zo min mogelijk met
thuis te maken te hebben brengt Hester haar dagen door op een bankje in
het park bij de zwerver meneer F. of in de bibliotheek waar de
enorm irritante Fenton Flaherty ook zijn dagen slijt. Het enige wat
Hester graag wil is een kind adopteren maar ze heeft betere kansen om
die droom waar te maken als ze getrouwd is. Dus... vraagt ze Fenton
Flaherty ten huwelijk en hij zegt ja, hij heeft zo zijn eigen redenen.
Op haar achttiende verjaardag trouwen ze
en gaan ieder weer hun eigen weg.
Ondertussen heeft haar moeder een studie voor Hester bedacht die ze
absoluut niet wil volgen. Als moeder er dan ook nog achter komt dat ze
getrouwd is breekt de hel los. Ze besluit met Fenton te vluchten. Hij
heeft een camper en zo reizen ze dwars door Amerika. Ze ontmoet
allerlei vreemde, bizarre figuren die haar toch tot nadenken
stemmen.Het wordt een reis die Hester duidelijk maakt wat ze wél wil.
Hester is een meisje dat er een zeer eigen, tamelijk zwartgallige,
mening op na houdt. Ze heeft op alles en iedereen commentaar. Niemand
is normaal of de moeite waard. Het stoort haar vooral dat iedereen in
haar omgeving en op school zo gezapig is en een leven leidt waarvan
alles voorspelbaar is. Daarom zit ze ook graag tussen de zwervers in
het park. Ook al heeft ze met hen gesprekken die soms kant nog wal
raken, ze zijn altijd nog beter dan het eindeloze gedrens over haar
toekomst en carrière die ze thuis te horen krijgt. Ze wil gewoon een
kind, of kinderen, adopteren en proberen die gelukkig te maken. Meer
niet.
Hester is een toeschouwer, ze ziet en hoort alles en heeft een
genadeloos eerlijk commentaar. Maar tijdens de reis merkt ze dat ze
geen toeschouwer meer is. Nu ze onder het juk van 'zo hoort het'
vandaan is ontdekt ze tot haar verbijstering en verwarring gevoelens
waarvan ze niet wist dat ze die had. Nu haar afweermechanisme niet meer
nodig is merkt ze dat ze dieper kan ademhalen, zich eindelijk vrij en
gelukkig kan voelen. Zo zomaar op een weggetje in the middle of nowhere
kunnen lopen zonder gezeur aan haar hooft maakt haar bijna lyrisch van
plezier. Fenton is in alles haar tegenpool maar zelfs dat kan ze
waarderen omdat hij nu eenmaal zo is. Geen aanstellerige
aandachttrekkerij maar iemand die meent wat hij zegt. De mensen
die ze onderweg ontmoet zijn allemaal bijzonder en soms hilarisch in
hun doen en laten, maar ook puur. Elke ontmoeting rijgt weer een
pareltje aan haar ketting.
In het begin had ik een beetje moeite met de Hester die overal
glashard haar mening verkondigde. Het is zo'n meisje dat wat je ook
zegt altijd wel een bijdehand antwoord klaar heeft. Een antwoord waar
je niet blij van wordt. Maar langzamerhand tijdens de reis ontdooit
Hester en heeft ze het grove geschut niet meer nodig om staande te
blijven. Ze mag dan eindelijk zijn wie ze werkelijk is. Hester is op
haar leukst als ze met haar neefje praat en speelt. Ze is heel eerlijk
maar kan ook heerlijk meegaan is zijn fantasie. Het eind is precies een
eind wat bij Hester past, ontroerend, ironisch, toch ook humoristisch
maar vooral heel eerlijk. Een boek om te onthouden!
Dettie
|
Mercedes Helnwein
|
