Het boek
Het lichtatelier van
Marie Kessels is bescheiden. Niet alleen wat betreft de
buitenkant, zoals de grootte en dikte van het boek en de vormgeving en
het
kleurgebruik van de voorkant, maar ook in het verhaal en de inhoud. Dat
past
dus heel goed bij elkaar.
Het verhaal gaat over Ilse die na de dood van haar geliefde papier gaat
scheppen. Ze doet dat op haar eigen manier, wil maar beperkt weten hoe
dat het
beste technisch kan en gebruikt bijvoorbeeld een blender voor het klein
maken
van de grondstoffen. Deze grondstoffen hebben te maken met haar
geliefde,
bijvoorbeeld planten die op het veldje groeiden waar zij elkaar
ontmoetten. Ook
de papieren die worden gerecycled maken herinneringen los aan hun
samenzijn. Ze
noemt het papier scheppen rouwarbeid. (Hier moest ik denken aan de
lezing van
Connie Palmen over haar nieuwste boek Logboek van een onbarmhartig
jaar, waarin
ze het had over het geringe aantal boeken over rouwen. Door dit boek
van Marie
Kessels is er een boek toegevoegd aan de 'rouw-literatuur').
Ik kende de schrijfster niet, terwijl ze vanaf 1991 al publiceert en
diverse
prijzen heeft gewonnen. Ik vermoed dat je een liefhebber moet zijn van
haar
stijl om ook dit boek te kunnen waarderen. Op de achterflap staat
namelijk:
'Meer nog dan enige eerdere roman van Kessels heeft Het lichtatelier de
concentratie, het ritme en de zeggingskracht van poëzie'. Voor mij is
dat ook
het lastige van deze 'roman': het is geen afgerond verhaal, er wordt
heel veel
niet gezegd en verteld en je moet dus als lezer ook de concentratie
opbrengen
om het boek bijna als een gedicht tot je te nemen. Er wordt niet
uitgelegd hoe
ze elkaar hebben ontmoet en hoe hun afspraken tot stand komen, er wordt
niet verder
ingegaan op het gegeven dat Edgar bij zijn zus woont en die zus hem
blijkbaar
onder de duim heeft, hij is een vooraanstaand jurist met 'stijve'
omgangsvormen
waarbij zijn epileptische aanvallen mijns inziens invloed zouden moeten
hebben
op zijn werk en omgang met zijn collega's, maar dat vind ik niet terug.
Als ik probeer dat soort 'praktische vragen' los te laten (die wellicht
deels
worden beantwoord als ik het boek nog eens rustig zou overlezen), kan
ik wel
genieten van de mooi verwoordde observaties die ze heeft. Van de
maatschappij,
van mensen om haar heen, van de wereld van Edgar, van het maken van
papier. Het
is mooi taalgebruik en er zit een bepaald ritme in. Als je als lezer
bereid
bent je aan dit ritme aan te passen, word je beloond.
Marike
|
info
Marie Kessels
|
