Getraumatiseerde
oorlogsveteraan
Non weet zich vaak geen raad nadat haar man Davey getraumatiseerd uit
de Eerste Wereldoorlog is teruggekomen. 'De oorlog heeft Davey
teruggegeven, als één van de weinigen, en daar is ze dankbaar voor,
maar het lijkt wel of de oorlog haar de verkeerde man heeft
teruggegeven'. Davey en Non (een afkorting van de Welshe naam
Rhiannon) hadden elkaar ontmoet toen zij onderwijzeres was op de school
waar zijn twee kinderen les kregen. Na het overlijden van zijn eerste
vrouw trouwde hij met Non, een huwelijk waar ze eigenlijk niet meer op
gerekend had. 'Lange tijd wist ze niet waar ze thuishoorde en ook
niet waar ze hem moest vinden, de plek waar ze hoorde, de plek die ze
meende te hebben gevonden toen ze met Davey trouwde'. Maar nu
lijkt het alsof de 29 jarige Non al drie jaar lang met een vreemde
leeft.
Een man die onder de tafel duikt alsof hij de aanvallen van de vijand
opnieuw beleefd én die geen gemeenschap meer met haar wil omdat hij
haar bedrogen heeft met een Engelse verpleegster. Non voelt zich
eenzaam, niet alleen doordat haar eens zo harmonieuze huwelijk voorbij
is, maar ook door haar 'gave' waardoor ze ziet aan welke ziekten mensen
lijden. Hoewel ze merkt dat er iets mis is met Davey, zijn vader en
Osian, het kind dat Davey jaren geleden voor haar meebracht, weet ze
geen naam voor deze 'ziekten van de geest' die wij tegenwoordig
posttraumatisch stressstoornis, alzheimer en in het geval van Osian
autisme noemen.
Levensbloed
Maar Non is zelf ook anders. Dat komt wellicht door haar opvoeding bij
een eigenzinnige vader die ze adoreerde. Op voorschrift van deze
inmiddels overleden kruidengenezer slikt ze nog dagelijks druppels
meilelie (lelietjes-van-dalen). Haar 'levensbloed' noemde hij het en
het moet er voor zorgen dat de bij haar geboorte geconstateerde
hartafwijking haar niet fataal wordt. Door deze hartafwijking is ze
vaak moe en een eventuele bevalling zou ze niet overleven. Ik had
wel willen weten hoe zij er al die jaren voor zorgde niet zwanger te
raken. Ik vermoed dat ze daarvoor ook vertrouwde op de werking van
kruiden. Ze was blij geweest met Osian, dat voelde toch een beetje als
haar eigen kind. De laatste tijd ziet ze echter steeds meer een
gelijkenis tussen Osian en Davey en ze begint zich af te vragen waar de
baby vandaan komt en wat er met de moeder is gebeurd.
Brief
Wanneer op een dag een brief uit Londen arriveert herkent ze de naam op
de envelop als die van de verpleegster waarmee Davey zegt haar te
hebben bedrogen. Non besluit de brief te openen en nadat ze de inhoud
gelezen heeft reist ze naar Londen om haar op te zoeken. Daar ontdekt
ze niet alleen de waarheid over de relatie tussen Davey en de
verpleegster, maar ook een veel pijnlijker waarheid over haar vader en
de werking van het door hem voorgeschreven medicijn.
Verhaallijnen
Er zijn verschillende bijfiguren en verhaallijnen waarvan die van haar
schoonmoeder Caterina Davies en haar neef Gwydion de meest in het oog
springende zijn. De eerste doet er alles aan om de naam van haar
oogappel Billy op het oorlogsmonument vermeld te krijgen, die
achtergebleven in het rustige Welshe dorp aan de Spaanse griep is
overleden. Neef Gwydion is verliefd op een Ierse en sympathiseert met
hun vrijheidsstrijd. Hij wil emigreren tot ongenoegen van zijn
rechtlijnige moeder Brawen met wie Non al levenslang van mening
verschilt over de eigenzinnigheid van hun vader.
Mari Strachan geeft de roman een wat stroeve ondertoon mee. Die past
misschien goed bij het karakter van Non en wellicht ook bij de gesloten
Welshe bevolking, maar het heeft als nadeel dat het verhaal er heel
ernstig door wordt en soms ook wat schimmig. Dat is jammer want op deze
manier blijven de gebeurtenissen en ook Non te veel op afstand in een
overigens onderhoudend verhaal.
Janneke
|
Mari Strachan
|
