Mari Strachan
De laatste vonken

Oorspronkelijke titel: Blow on a Dead Man's Embers
Vertaling; Aleid van Eekelen - Benders
336 pagina's | Cargo | mei 2012



Getraumatiseerde oorlogsveteraan
Non weet zich vaak geen raad nadat haar man Davey getraumatiseerd uit de Eerste Wereldoorlog is teruggekomen. 'De oorlog heeft Davey teruggegeven, als één van de weinigen, en daar is ze dankbaar voor, maar het lijkt wel of de oorlog haar de verkeerde man heeft teruggegeven'. Davey en Non (een afkorting van de Welshe naam Rhiannon) hadden elkaar ontmoet toen zij onderwijzeres was op de school waar zijn twee kinderen les kregen. Na het overlijden van zijn eerste vrouw trouwde hij met Non, een huwelijk waar ze eigenlijk niet meer op gerekend had. 'Lange tijd wist ze niet waar ze thuishoorde en ook niet waar ze hem moest vinden, de plek waar ze hoorde, de plek die ze meende te hebben gevonden toen ze met Davey trouwde'. Maar nu lijkt het alsof de 29 jarige Non al drie jaar lang met een vreemde leeft.

Een man die onder de tafel duikt alsof hij de aanvallen van de vijand opnieuw beleefd én die geen gemeenschap meer met haar wil omdat hij haar bedrogen heeft met een Engelse verpleegster. Non voelt zich eenzaam, niet alleen doordat haar eens zo harmonieuze huwelijk voorbij is, maar ook door haar 'gave' waardoor ze ziet aan welke ziekten mensen lijden. Hoewel ze merkt dat er iets mis is met Davey, zijn vader en Osian, het kind dat Davey jaren geleden voor haar meebracht, weet ze geen naam voor deze 'ziekten van de geest' die wij tegenwoordig posttraumatisch stressstoornis, alzheimer en in het geval van Osian autisme noemen.

Levensbloed
Maar Non is zelf ook anders. Dat komt wellicht door haar opvoeding bij een eigenzinnige vader die ze adoreerde. Op voorschrift van deze inmiddels overleden kruidengenezer slikt ze nog dagelijks druppels meilelie (lelietjes-van-dalen). Haar 'levensbloed' noemde hij het en het moet er voor zorgen dat de bij haar geboorte geconstateerde hartafwijking haar niet fataal wordt. Door deze hartafwijking is ze vaak moe en een eventuele bevalling zou ze niet overleven. Ik had wel willen weten hoe zij er al die jaren voor zorgde niet zwanger te raken. Ik vermoed dat ze daarvoor ook vertrouwde op de werking van kruiden. Ze was blij geweest met Osian, dat voelde toch een beetje als haar eigen kind. De laatste tijd ziet ze echter steeds meer een gelijkenis tussen Osian en Davey en ze begint zich af te vragen waar de baby vandaan komt en wat er met de moeder is gebeurd.

Brief
Wanneer op een dag een brief uit Londen arriveert herkent ze de naam op de envelop als die van de verpleegster waarmee Davey zegt haar te hebben bedrogen. Non besluit de brief te openen en nadat ze de inhoud gelezen heeft reist ze naar Londen om haar op te zoeken. Daar ontdekt ze niet alleen de waarheid over de relatie tussen Davey en de verpleegster, maar ook een veel pijnlijker waarheid over haar vader en de werking van het door hem voorgeschreven medicijn.

Verhaallijnen
Er zijn verschillende bijfiguren en verhaallijnen waarvan die van haar schoonmoeder Caterina Davies en haar neef Gwydion de meest in het oog springende zijn. De eerste doet er alles aan om de naam van haar oogappel Billy op het oorlogsmonument vermeld te krijgen, die achtergebleven in het rustige Welshe dorp aan de Spaanse griep is overleden. Neef Gwydion is verliefd op een Ierse en sympathiseert met hun vrijheidsstrijd. Hij wil emigreren tot ongenoegen van zijn rechtlijnige moeder Brawen met wie Non al levenslang van mening verschilt over de eigenzinnigheid van hun vader.

Mari Strachan geeft de roman een wat stroeve ondertoon mee. Die past misschien goed bij het karakter van Non en wellicht ook bij de gesloten Welshe bevolking, maar het heeft als nadeel dat het verhaal er heel ernstig door wordt en soms ook wat schimmig. Dat is jammer want op deze manier blijven de gebeurtenissen en ook Non te veel op afstand in een overigens onderhoudend verhaal.



Janneke

 

 





de laatste vonken



Mari Strachan

Mari Strachan




Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 11/08/12  janneke