Die "excuses" worden aanvaard, maar ik weet nog niet of ik verdere
omgang met deze schrijver op prijs stel.. Toch heeft hij misschien
bereikt wat hij wilde bereiken: het begon met een lichte ergernis, maar
toen ik het boek uit had, was ik ronduit kwaad. Op de hoofdpersoon. Het
is de inhoud van het verhaal zelf dat dit opriep, er mankeert niets aan
de stijl van de schrijver, of aan andere manieren van vormgeven. Goed,
het verhaal:
Edo is een dertiger, vrijgezel, werkzaam bij een bureau voor marketing
waar hij zich bezig houdt met kijkcijfers. Met de enige vriend die hij
heeft, Kooi, zet hij het regelmatig op een zuipen, maar zoals zijn
moeder al zei: "dat is geen vriendschap, dat is los zand". Die moeder is
al zo'n twaalf jaar dood, en hij woont alleen in een kast van een huis.
Hij heeft een huishoudelijke hulp, een jongen uit Sri Lanka, Bayya. Als
dit verhaal begint wacht Bayya Edo op, hij wil hem een gunst vragen. Hij
vertelt dat zijn zus nu ook naar Nederland is gekomen, maar zij heeft
een adres nodig voor de instanties. Of ze misschien Edo's adres mag
hebben, alleen maar een postadres. Edo tekent een huurcontract. Maar
zoals je verwacht blijft het hier niet bij, na een tijdje komt Bayya met
de vraag of zijn zus niet in mag trekken bij Edo, voor een paar weken
maar, ze wachten op een huis. Eigenlijk is Edo een eenzame jongeman en
al vindt hij zo'n vreemde in huis maar niks, onwillekeurig begint hij te
fantaseren: Een meisje uit Sri Lanka is vast ene mooie vrouw, wie weet
wordt het nog wat? (hij is ook nog maagd) En Chandrani betrekt een klein
kamertje in huis.
In het begin zien ze elkaar niet, Edo merkt nauwelijks dat ze er is.
Maar omdat ze toch helemaal niet knap was, zit hij er niet zo mee. Tot
hij ontdekt dat ze Bayya stiekem ontvangt, en er "rare geluiden" uit het
kamertje komen. Kortom, de hele boel loopt uit de hand.
Waaraan erger ik me? Er verschijnen de laatste tijd vaker boeken waarin
de hoofdpersonen van die stuurloze jongelui zijn. Ze kunnen misschien
wel veel, maar doen niets. Geen initiatief, geen doel in hun leven. Edo
in "excuses voor het ongemak" is ook zo'n persoon. Hij interesseert zich
niet voor andere mensen, ook niet vriend Kooi. Niet verder dan dat het
hemzelf aangaat. Hij vindt zijn werk zinloos, rommelt maar wat aan.
Egoïstisch, initiatiefloos, bah.. Zijn boeken een weerspiegeling van de
maatschappij? Dan is het slecht gesteld. Ik blijf liever
optimistisch..of steek ik nu mijn kop in het zand?
Marjo
"Excuses voor het ongemak", deze woorden lijken Chandrani en haar broer
Bayya in de mond bestorven. Bayya maakt schoon bij Edo Kleingeld. Op een
dag vraagt hij of zijn eveneens Srilankaanse zus voor een paar weken een
kamer mag bewonen
bij Edo. Zij kan nergens heen, is net aangekomen in Nederland. Edo zal
nergens last van hebben en ze zullen huur betalen. Dit alles komt Edo
wel goed uit, woonachtig als hij is in een duur huis in Amsterdam. Edo,
nog maagd, ziet het al voor zich, een beelschone vrouw in huis en wie
weet bloeit er wat optussen hen. Bayya is erg onderdanig en vraagt Edo
het onmiddellijk te melden als Chandrani hem overlast bezorgt. Chandrani
blijkt niet zo beeldschoon als Edo gedroomd had en hij ziet haar
nauwelijks. Er lijkt niets aan de hand maar langzamerhand blijkt Bayya
minder onderdanig en Chandrani, die overigens goed Nederlands praat,
beïnvloedt het leven van Edo meer dan verwacht. Edo werkt bij een
bedrijf dat kijkcijfers analyseert en vindt het in zijn hart een
stomvervelende baan. Eigenlijk vindt Edo zijn hele leven niet veel, hij
is er dus zal hij zijn tijd uitdienen maar veel meer zal het niet zijn.
Hij voelt niet echt symphatie voor iemand maar ook geen afkeer. Hij kan
ook niet echt goed met mensen omgaan en zeker als hij wat gedronken
heeft kan hij botte dingen beweren.
Door de komst van Chandrani komt er toch meer reuring in zijn leven,
soms bespiedt hij haar en vermoedt hij dat zij vriendjes heeft. De 'paar
weken' lopen uit tot een paar maanden. Chandrani laat zich wat vaker
zien, komt af en toe de keuken in en uiteindelijk belandt ze in de
huiskamer en bloeit er voorzichtig iets op tussen beiden maar écht wat
worden doet het ook niet. Het verhaal eindigt ermee dat ze geen van
allen veel verder zijn gekomen ondanks enkele heftige gebeurtenissen.
Echt onsymphatiek is Edo niet maar hij is ook geen type die je graag zou
willen kennen, daarvoor is hij te meningloos, te weinig
ondernemend. Chandrani probeert in te burgeren, maakt ook schoon in
diverse huizen en kookt af en toe Srilankaans voor zowel Edo als
partijtjes. Voor haar voelde ik meer symphatie, zij was meer een
persoonlijkheid dan Edo. Haar 'lot' bleef mij ook langer bij na lezing
van het boek.
Het verhaal moet maatschappijkritisch zijn maar van mij had dat wel
sterker naar voren gebracht mogen worden. De nietszeggende
televisieprogramma's het leeghoofdige gebabbel van 'de rijken' of het
eigenbelang van iedereen wordt wel aangetipt maar had van mij wel feller
gekund. Sommige delen van het verhaal heb ik wel met een grijns gelezen,
die waren ronduit humoristisch. Al met al een prettig boek, een mooi
debuut.
Dettie
|
De Debutanten
|
