Kathy Hepinstall - De geur van honing



In Leerdam zei ik dat ik een aankondiging had gekregen van een crossboek. Het duurde nog even, maar toen kreeg ik het dan eindelijk binnen: Kathy Hepinstall - De geur van honing. Ik vond het een heerlijk tussendoortje. Het is in de bookcrossing gegooid door Monalisa.

Ik zal nu eerst eens gaan lezen wat anderen erover schreven en dan zal ik mijn mening eraan toevoegen. Tot nu toe was het in ieder geval een heel fijn boek om bij in slaap te vallen. Ik bedoel, als mijn gedachten foute kanten opgaan bij het inslapen, denk ik het liefst aan crimi's die ik gezien heb. Dan stel ik me allerlei geruststellende aflopen voor of probeer me die te herinneren. Dit boek leende zich daartoe ook erg goed.

OK, gelezen. Dettie schreef hoe leuk ze de verschillen vond tussen de meningen van Monalisa en Marjo: Monalisa vanuit de kinderen en Marjo vanuit Simon. Daarin zou je kunnen zeggen dat ik het vanuit de kinderen heb gelezen, maar niet zoals Monalisa. Omdat het verhaal achteraf verteld wordt, geloofde ik de kinderen meteen en zag dus Simon als de kwalijke invloed. Ook zonder die afstand in tijd kun je lezen hoe desastreus de invloed van Simon is: alle bijen gaan dood. Er wordt dus geen honing meer gemaakt. En nectar wordt door het hele boek vergeleken of gelijkgesteld aan god. Dus met de komst van Simon verdwijnt God uit hun leven.

Meteen al de allereerste zin van het boek geeft de afstand in tijd aan: 'Zelfs nu, jaren later, heb ik nog steeds dat litteken op mijn gezicht.' Dat geeft een blikveld en maakt het voor mij goed dat Alice, 12 nog maar wanneer al die dramatische gebeurtenissen plaatsvinden, zo volwassen voor haar leeftijd kan zijn.

Monalisa schreef dat ze het eind een beetje gekunsteld vond. Nu ja, het is ook gekunsteld, maar knap gekunsteld. Op pagina 24 al zegt Meg (de moeder van Boone en Alice): Jullie moeten vluchten.
Daarmee wordt de dreiging reeel en niet een verzinsel van een door haar vader in de steek gelaten meisje.

Een paar vooruitwijzingen:
p. 27 In die tijd konden Boone noch ik weten dat die tweeling later een belangrijke rol zou spelen bij onze ondergang.
p. 47 De man glimlachte. 'Dat offer had ik ervoor over.'Ik zou een gruwelijke hekel krijgen aan dat woord.'
p. 87 En ik geloofde werkelijk dat er geen greintje geweld in mijn broer school. Wanneer ik nu op dat moment terugkijk, verbaast het me dat ik daar totaal niet aan twijfelde.

Deze vooruitwijzingen maken het boek spannend. En ik vind het boek dus gekunsteld op het niveau dat alles klopt: de manier waarop Simon in hun leven komt of waarom Persely als ze weer eens ontsnapt juist bij hun twee terechtkomt. Liever dan gekunsteld, zou ik zeggen: het zit goed in elkaar, geen losse eindjes.

Monique schreef ook voordat ze het boek losliet dat ze bang was dat het boek te zoetsappig voor haar zou zijn. Dat bleek niet het geval. Voor mij was dat het ook niet. Maar het geruststellende verhaal dat ik mezelf vertel bij het in slaap vallen is dat wel. In dit geval op goede gronden: - Persely is duidelijk niet verdronken, ze deed alleen maar alsof ze niet kon zwemmen 'omdat je jongens de kans moet geven je dingen te leren'. En daarom is het ook niet gek dat Boone weer in een god gelooft.  - De echte vader komt vast weer terug. Het ging niet goed met zijn nieuwe vrouw. Daar liggen misschien wat gemiste kansen; waarom gingen de kinderen
niet eerder naar hun vader of naar die lievelingstante. Maar natuurlijk zouden die hun niet geloofd hebben. Het moment in het verhaal waarop Meg zegt dat de kinderen moeten vluchten, wordt hervat op pagina 208: Dat was de avond dat Meg in onze kamer kwam (.) zich over ons heen boog en die woorden fluisterde: Jullie moeten vluchten. En vanaf dat moment is er geen mogelijkheid meer om nog ergens heen te gaan! Dus dat klopt weer.
Kortom, lekker boek he?


Paula
december 2006

 


Was there some specific event, past or present, that provided the spark of the idea for AN ABSENCE OF NECTAR?

KH: The first spark, as I remember, came from a bit of a cynical place. At the time I wrote the first draft of THE ABSENCE OF NECTAR, I hadn't yet sold a book. And I was thinking, okay, here's the wild and crazy southern book that perhaps the book world might want. Also I had read a bit of a book called Ellen Foster (or is that the name of the author? I get consistently confused for some reason) and I wanted to do something similar. I'm starting to realize, too, that I like to tell coming-of-age stories, particularly coming-of-age suspense. I read a book about famous women criminals, and there was a story about a woman who, if I remember correctly, had killed her family. She was confined to a mental institution but escaped so often that the newspapers began reporting her escapes. That true story influenced my creation of the character Persely Snow.
(meer in een interview bij bookreporter.com)

 

   
Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 19/12/06  Eisjen

Terug naar top pagina