De kinderen zijn momenteel helemaal into natuurgeweld, en dan bij
voorkeur vulkanen. Zo ligt al tijden het boekje 'vurige vulkanen' op het
toilet, en dus kan moeders ook een hapje daarvan meelezen. Van een
collega kreeg ik allerlei filmpjes over de Mount St. Helens, de vulkaan
vlakbij Seattle die in 1980 als gevolg van een enorme eruptie uit elkaar
gevlogen is. In de vakantie zijn we bovendien naar de Auvergne geweest,
de streek in midden Frankrijk waar het landschap gevormd wordt door een
keten gedoofde vulkanen. En dus pakte ik voor in de koffer een boek van
mijn MTBR (Mount To Be Read) met de titel Pompeii, van Robert Harris.
Het verhaal begint twee dagen voor de Grote Eruptie van de Vesuvius in
79 AD. Niemand heeft nog enig vermoeden welke ramp hen binnenkort zal
treffen. De ingenieur die verantwoordelijk is voor het aquaduct dat de
baai rond Neapolis voedt, waaraan ook Pompeii ligt, is verdwenen en dus
wordt de jonge Marcus Attilius door Rome gezonden om hem op te volgen.
Al snel blijkt dat er heel wat aan de hand is. Niet alleen is er ineens
een grote storing in het aquaduct waardoor de plaatsen rond de baai
plotseling zonder water zitten, met sociale onrust als gevolg. Dat
probleem kan Attilius wel aan, hij gaat gewoon het aquaduct repareren.
Daarbij stuit hij echter op gesjoemel en omkoperijschandalen. Natuurlijk
komt hij ook een mooi, maar zeer onbereikbaar meisje tegen. En
ondertussen gaat de berg in de buurt steeds raarder doen.
De schrijver heeft zich duidelijk zeer goed ingelezen in het onderwerp.
Hij citeert regelmatig Plinius, die ooggetuige is geweest van de
uitbarsting, en een belangrijke bijrol heeft in het boek. Daarnaast
begint elk hoofdstuk met een citaat uit een van de vele
wetenschappelijke werken over vulkanisme. En de tijdsspanne waarin het
boek zich afspeelt (2 dagen voor de uitbarsting tot vlak erna) is
natuurlijk een schitterend gegeven.
Wij weten immers wat er toen gebeurd is, wat de gevolgen zijn geweest
van deze vreselijke uitbarsting. Maar de mensen uit het boek weten van
niets. En hoe hadden ze ook wat kunnen weten?
Ik vond dit een heerlijk vakantieboek.
 Else
augustus 2006
|
In de Oudheid was de Vesuvius gewoon 'een berg', bedekt met bomen
en wijnranken. Een van de eersten die iets begreep van zijn vulkanische
aard, was de Griekse geograaf Strabo (19 n.C.), die meende dat zijn
rotsen door een vuur werden verwarmd. De fameuze uitbarsting van24
augustus 79 n.C. bedolf de steden aan de voet van de berg
(Website
casa-in-campania, met mooie foto's)
De bekendste eruptie van de Vesuvius was die van 24 en 25
augustus van het jaar 79 na Chr. Dit was de gewelddadigste uitbarsting
die tot nu toe plaats vond. De top van de vulkaan explodeerde en de
Romeinse steden Pompeii, Herculaneum en Stabiae werden volledig bedolven
onder de assen. Maar liefst 2000 mensen werden gedood. (meer bij
Wikipedia)
Gaius Plinius Caecilius Secundus minor
In de twee vermaardste brieven beschrijft hij aan de
geschiedschrijver Tacitus de uitbarsting van de Vesuvius in 79 na Chr.,
die hij als zeventienjarige heeft meegemaakt, en waarbij zijn oom
Plinius de Oudere het leven verloor.
(meer bij
Wikipedia) |
