Een proloog over een jongen die wegrent voor een vuur. Dan wisselende
hoofdstukken: over een groep mannen, soldaten, die in een kamp in
Amerika aankomen; over Harris, een zwarte man, die in een bar zit, in
1943; een verhaal over een mars door de woestijn, die via New York
eindigt in dat kamp, waarbij we aan het einde kennis maken met Dirk de
hoofdpersoon van deze kant van het verhaal; en dan gaat het verhaal
weer terug naar Harris,
jaren later, die het heeft over zijn vrouw Lilly, maar op zoek is naar
ene Amarinta, en ook nog mijmert over een Sissy.
Zo gaat het maar door. Als lezer heb je eigenlijk geen idee waar dit
boek over gaat. Gustaaf Peek speelt met de lezer: hij gooit het hele
verhaal door elkaar, heden en verleden, personages, zonder enige
aanduiding boven de hoofdstukken. Het duurt wel lang voor alle
puzzelstukjes op zijn plaats vallen, maar na een grote dosis geduld
ontdek je dat je een heel bijzonder verhaal aan het lezen bent. En ik
wil het hier ook niet chronologisch gaan vertellen. Dat zou zonde zijn.
Het verhaal gaat over een bijzondere vriendschap, tussen een zwarte en
een blanke man, je zou zeggen dat ze niet meer konden verschillen, maar
eigenlijk hebben ze veel gemeen. Beiden zijn ze buitenstaander, ze
hebben geen echte familie meer. Ze zijn ook beiden gevangen in hun
situatie, een situatie waar ze niet meer uit kunnen komen. Hun levens
raken verbonden door een dramatische gebeurtenis, en als ze elkaar na
jaren terugzien blijkt de band nog even sterk. Het verhaal gaat ook
over een historisch feit, dat vrijwel onbekend is. Duitse
krijgsgevangenen werden naar Amerika verscheept om daar te helpen
op het land. Het zal al wel duidelijk zijn dat we hier een boek hebben
dat veel thema's raakt.
Geen eenvoudig boek, maar wel een die je kunt blijven herlezen, omdat
je steeds andere dingen zult ontdekken. En bovendien mooi geschreven,
met pittige dialogen - vooral tussen de twee hoofdpersonen - en
mooi qua taal, maar vooral in vorm. Het heeft iets aparts als je als
lezer al lezend moet puzzelen waar het stuk tekst dat je leest over
gaat.
'Niet iedereen was ongehavend aangekomen. Verborgen ogen en verminkte
huid, plukken haar die door de slordige zwachtels prikten, verband dat
bruin was geworden, gekartelde baarden langs de wonden. Ze waren helden
en te veel een herinnering.'
Marjo
Prachtige roman, dit "Ik was Amerika" van Gustaaf Peek ! Je moet het
gewoon maar zelf lezen en ervan
genieten.
Lees hier het verslag.
|
Boektrailer
Foto Maaike Hermes
Korte biografie
|
