Elsie Johansson
Gisteren is voorbij

Oorspronkelijke titel Sin ensamma kropp
Uit het Zweeds vertaald door Janny Middelbeek-Oortgiesen
256 pagina's | De Geus | maart 2012




Maliss Parre hoef je niet te beklagen en ze heeft absoluut geen behoefte aan medelijden. Ze heeft het GOED en veel meer gekregen dan ze heeft verdiend. Dankzij een vette bankrekening is ze onafhankelijk. De mensen behandelen haar met respect, bekijken haar met bewondering en waarschijnlijk ook wel met afgunst. Ze is inmiddels zo'n 20 jaar weduwe en blij met de rust; aan haar lijf geen polonaise meer. Tenminste dat zegt ze tot Urban Bockman de badkamer van haar luxueuze appartement komt opknappen en de 72 jarige Maliss overspoeld wordt door heftige gevoelens. 'Ik wil een krachtige man om te strelen en om mijn voeten mee te verstrengelen onder het dekbed'. Toch scheept ze hem, wanneer hij op een avond onverwachts met een bos rozen voor de deur staat af met een smoes en een vage afspraak over bellen. Maar bellen zal ze heus niet 'Overkomen als een geil wijf past me niet'.

Een eerdere gênante ervaring heeft haar diep gekwetst, maar waar Maliss vooral mee worstelt is haar keurige en beheerste imago en een schuldgevoel waar ze al jaren op zit te broeden. 'Zelf schilder ik niet, landschappen nog stillevens, maar soms heb ik het gevoel dat ik in een schilderij leef. Mijn zorgvuldig gestileerde thuissituatie geeft me zo nu en dan het gevoel van een dwangbuis waaruit ik me niet kan bevrijden'. Wat er zich in haar hoofd afspeelt is haar zaak, maar aangezien ze in haar hoofd met zichzelf praat en onder vier ogen rekenschap over zichzelf aflegt kom je haar diepste gevoelens, angsten en zelfverwijten te weten. Zelfverwijten die voornamelijk te maken hebben met haar overleden echtgenoot, die kortweg Parre werd genoemd en bij iedereen zeer geliefd was. Terecht ook, hij was een zeer sociaal bewogen man, behandelde iedereen als een gelijke, ook haar. Het respect dat ze voor hem hadden straalde ook op haar af, maar 'soms kan ik het respect als een ondoordringbare muur van lucht om me heen voelen'.

Vastbesloten zich met haar leven te verzoenen ploetert Maliss zich door haar herinneringen en met spot, overgave, soms wat terughoudendheid en nietsontziende eerlijkheid blikt ze terug op haar leven. 'Alleen ik ken de waarheden over mezelf en die zijn niet bepaald vleiend. Alleen ik weet hoe razend ik verlang naar een mens, een mens dichtbij, iemand om aan te raken en die mij wil aanraken'. Het levert niet alleen pittige en soms vermakelijke dialogen met haar andere ik op, het schets ook een bewogen leven waarin meer pijn en verlangen verborgen zitten dan je aanvankelijk vermoedt.

Elsie Johansson werd geboren in 1931 in een arm arbeiders gezin. Dertig jaar lang had ze een baan bij de posterijen en daarnaast bracht ze een omvangrijk gezin groot. Pas op latere leeftijd kon ze zich serieus met schrijven bezighouden. Haar levenservaring zal haar goed van pas gekomen zijn bij het creëren van de mooie en wijze beelden die door Gisteren is voorbij heen te vinden zijn. De glazen kus vond ik vertederend mooi en bij de naam Bockman schoot ik in de lach. De mild spottende en toch ook ferme toon waarop ze de 72 jarige Maliss Parre portretteert is genieten. De moeizame wijze waarop Maliss zichzelf als het ware afpelt vond ik niet alleen boeiend; ze snijdt ook door je ziel. En natuurlijk is het ook heerlijk om rebelse gedachten uit de mond van een kwieke 70 plusser te horen. Kortom deze schrijfster en dit boek zijn aanraders.



  Janneke

 

 






Gisteren is voorbij



Elsie johansson

Elsie Johansson

Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 30/05/12  janneke