Maliss Parre hoef je niet te beklagen en ze heeft absoluut geen
behoefte aan medelijden. Ze heeft het GOED en veel meer gekregen dan ze
heeft verdiend. Dankzij een vette bankrekening is ze onafhankelijk. De
mensen behandelen haar met respect, bekijken haar met bewondering en
waarschijnlijk ook wel met afgunst. Ze is inmiddels zo'n 20 jaar weduwe
en blij met de rust; aan haar lijf geen polonaise meer. Tenminste dat
zegt ze tot Urban Bockman de badkamer van haar luxueuze appartement
komt opknappen en de 72 jarige Maliss overspoeld wordt door heftige
gevoelens. 'Ik wil een krachtige man
om te strelen en om mijn voeten mee te verstrengelen onder het dekbed'.
Toch scheept ze hem, wanneer hij op een avond onverwachts met een bos
rozen voor de deur staat af met een smoes en een vage afspraak over
bellen. Maar bellen zal ze heus niet 'Overkomen als een geil wijf past
me niet'.
Een eerdere gênante ervaring heeft haar diep gekwetst, maar waar Maliss
vooral mee worstelt is haar keurige en beheerste imago en een
schuldgevoel waar ze al jaren op zit te broeden. 'Zelf schilder ik niet, landschappen nog
stillevens, maar soms heb ik het gevoel dat ik in een schilderij leef.
Mijn zorgvuldig gestileerde thuissituatie geeft me zo nu en dan het
gevoel van een dwangbuis waaruit ik me niet kan bevrijden'. Wat
er zich in haar hoofd afspeelt is haar zaak, maar aangezien ze in haar
hoofd met zichzelf praat en onder vier ogen rekenschap over zichzelf
aflegt kom je haar diepste gevoelens, angsten en zelfverwijten te
weten. Zelfverwijten die voornamelijk te maken hebben met haar
overleden echtgenoot, die kortweg Parre werd genoemd en bij iedereen
zeer geliefd was. Terecht ook, hij was een zeer sociaal bewogen man,
behandelde iedereen als een gelijke, ook haar. Het respect dat ze voor
hem hadden straalde ook op haar af, maar 'soms kan ik het respect als een
ondoordringbare muur van lucht om me heen voelen'.
Vastbesloten zich met haar leven te verzoenen ploetert
Maliss zich door haar herinneringen en met spot, overgave, soms wat
terughoudendheid en nietsontziende eerlijkheid blikt ze terug op haar
leven. 'Alleen ik ken de waarheden over mezelf en die zijn niet bepaald
vleiend. Alleen ik weet hoe razend ik verlang naar een mens, een mens
dichtbij, iemand om aan te raken en die mij wil aanraken'. Het levert
niet alleen pittige en soms vermakelijke dialogen met haar andere ik
op, het schets ook een bewogen leven waarin meer pijn en verlangen
verborgen zitten dan je aanvankelijk vermoedt.
Elsie Johansson werd geboren in 1931 in een arm arbeiders gezin. Dertig
jaar lang had ze een baan bij de posterijen en daarnaast bracht ze een
omvangrijk gezin groot. Pas op latere leeftijd kon ze zich serieus met
schrijven bezighouden. Haar levenservaring zal haar goed van pas
gekomen zijn bij het creëren van de mooie en wijze beelden die door Gisteren is voorbij heen te vinden
zijn. De glazen kus vond ik vertederend mooi en bij de naam Bockman
schoot ik in de lach. De mild spottende en toch ook ferme toon waarop
ze de 72 jarige Maliss Parre portretteert is genieten. De moeizame
wijze waarop Maliss zichzelf als het ware afpelt vond ik niet alleen
boeiend; ze snijdt ook door je ziel. En natuurlijk is het ook heerlijk
om rebelse gedachten uit de mond van een kwieke 70 plusser te horen.
Kortom deze schrijfster en dit boek zijn aanraders.
Janneke
|
Elsie Johansson
|
