Het eerste wat me opviel toen ik Ik, Anna zag liggen was de
foto op de cover van één van mijn favoriete actrices: Charlotte
Rampling. Vaag herinnerde ik me in een artikel gelezen te hebben dat
haar zoon de film, die gebaseerd is op dit boek, regisseerde en haar
persé in de hoofdrol wilde. Ik, Anna verscheen voor het eerst
als boek in Amerika in 1984, zes jaar later volgde Groot- Brittannië en
nu wordt het in een nieuwe serie spannende boeken uitgegeven door
Signatuur. Signatuur Noir noemen ze de serie en ik hoop dat de andere
titels net zo intrigerend zullen zijn als deze psychologische thriller
waarin aan het eind een vertwijfelende rechercheur zich afvraagt in
welk opzicht hij anders is dan een doodgewone crimineel.
Bedroevend laag zelfbeeld
In Ik, Anna spelen de gestrande huwelijken een grote rol in het
leven van de twee hoofdpersonages. Anna, een vrouw van vijftig is na
achtentwintig jaar door haar man Simon aan de kant gezet voor een
jonger exemplaar. Met haar dochter Emmy woont ze in een klein
appartement, waar het gebrek aan privacy voor behoorlijk wat spanning
zorgt. Wanneer Emmy ervoor kiest om op eigen benen verder te gaan ziet
Anna ook dat als een falen van haar kant. Ze heeft in het verleden
weinig eigen kennissen en vrienden gehad, ze was de vrouw van en daar
voelde ze zich gelukkig bij. Aan een carrière heeft ze ook weinig
aandacht besteed, ze deed al jaren het zelfde werk in een bibliotheek.
Ook daar was ze tevreden mee, zo kon ze al haar energie in haar leven
met Simon steken. Anna wordt steeds eenzamer en depressiever, haar
zelfbeeld is bedroevend laag. Om toch wat mensen te ontmoeten gaat ze
af en toe naar een georganiseerd singlefeest. Na één zo'n feest gaat ze
met George mee naar zijn appartement. De gebeurtenissen die zich daar
die nacht hebben afgespeeld zijn uit haar geheugen verdwenen.
Immens verdriet
Het huwelijk van de onkreukbare rechercheur Bernie Bernstein is op een
dood spoor beland. Na jaren van verdriet en talloze pogingen om zwanger
te raken kregen hij en zijn vrouw Linda twaalf jaar geleden eindelijk
een zoon. Dat hun zoon een hersenbeschadiging heeft en zich daardoor
afwijkend gedraagt ontkent zijn vrouw in alle toonaarden. Volgens haar
is er maar één oorzaak voor zijn agressieve gedrag en dat is dat Bernie
niet van zijn zoon houdt. Het lukt Bernie niet om weer contact te
krijgen met zijn vrouw, in tegendeel ze drijven steeds meer uit elkaar
en op een dag kan hij zijn flat niet meer in omdat Linda de sloten
heeft verwisseld. Zij denk dat hun zoon beter af is zonder zijn vader.
Werken doet hij op de automatische piloot, maar het is voor hem de
enige remedie om niet toe te geven aan zijn immense verdriet. Op een
ochtend vroeg rijdt hij doelloos door de straten. Wanneer hij een
bericht opvangt dat er in een appartement een afschuwelijk verminkt
lichaam is ontdekt besluit hij langs te gaan. Hij is immers toch in de
buurt.
Gele paraplu
Als lezer weet je precies wat hij daar zal aantreffen, want Anna mag
dan een black-out hebben, in de (tweede) proloog volg je haar naar het
singlefeest én de nacht die ze in het appartement met George
doorbrengt. Anna's gele paraplu die ze na die nacht had laten staan en
de volgende dag weer ophaalt is het aanknopingspunt dat Bernie op het
spoor Anne zet. Door de andere rechercheurs was de paraplu niet eens
opgemerkt, ze zoeken daarom naar een heel ander type dader. Bernie komt
in tweestrijd als hij zich steeds meer aangetrokken voelt tot de
droevig mysterieus glimlachende Anna. Aan de ene kant is hij de
politieman die een moord wil oplossen, aan de andere kant een man die
verlangt naar liefde en intimiteit. Door de oplopende spanning thuis en
zijn verwarde gevoelens voor Anna reageert hij zelf ook anders op
situaties. Hij ontdekt dat de lijn tussen goed en kwaad maar heel dun
kan zijn. Het is misschien voor hem voldoende om de pijnlijke waarheid
het hoofd te bieden, maar de grote vraag is natuurlijk of Anna na het
opheffen van haar black-out zichzelf nog onder ogen kan komen.
Sterke psychologische
ontwikelingen
Het zijn vooral de psychologische ontwikkelingen die dit boek tot een
fascinerende thriller maken. Dat iemand zo zijn controle kan verliezen
en zich er daarna niets meer van kan herinneren is moeilijk voor te
stellen, al hoor je het natuurlijk wel vaker. Het lijkt me trouwens
vreselijk als je herinneringen alsnog terugkeren. Hoewel je wist wat er
gebeurt was bleef het spannend of en op welke manier de waarheid aan
het licht zou komen en hoe daar vervolgens mee wordt omgegaan.
Elsa Lewin schrijft vlot, de afwisseling tussen tekst en dialoog vond
ik heel goed en in die dialogen zit gelukkig ook enige humor. Een klein
minpuntje vond ik de perverse moord op de tienerjongen, dat had van mij
niet gehoeven. Het verhaal van Anna was al afschuwelijk genoeg. Voor
zover ik heb kunnen nagaan zijn er van deze schrijfster na dit
ijzersterke debuut geen andere boeken meer uitgegeven. Jammer ik had
graag meer van haar willen lezen.
Janneke
|
Elsa Lewin
filmtrailer I, Anna
|
