;



Carlos Ruiz Zafón
Septemberlichten

Oorspronkelijke titel: Las luces de septiembre
Vertaald door
Nelleke Geel
224 pagina's | Signatuur | mei 2012
Young Adult (15+)



‘Door Cravenmoore wandelen was als wandelen in een betoverende en tegelijk angstaanjagende droom.’

1937, Armand Sauvelle sterft en laat zijn vrouw, Simone, en twee kinderen, Irene en Dorian, berooid achter in Parijs. Het geluk lijkt zijn nabestaanden pas weer toe te lachen als Simone maanden later een betrekking krijgt aangeboden, in een huis aan de Normandische kust. Speelgoedfabrikant Lazarus Jann heeft een huishoudster nodig. Hij heeft bovendien een eigen huis voor Simone en haar kinderen, een huis op de klippen. Door een dichtbegroeid bos loopt de weg naar Cravenmoor, het huis waar Lazarus woont, met zijn zieke vrouw. Hij verzorgt haar zelf. Af en toe is er een hulpje: Hannah, een meisje uit het dorp, ongeveer vijftien, net zo oud als Irene. Ze zijn al snel vriendinnen. Hannah heeft een neef: Ismael, zeventien is hij. Irene en Ismael worden verliefd en maken boottochtjes. Dan vertelt Ismael Irene de legende van het vuurtoreneiland en het verhaal van het wrak in de grot. Wie opgelet heeft begrijpt dat hij de schrijver is van de brief waarmee het boek begint. Dorian raakt gefascineerd door de mechaniekjes die Lazarus in zijn huis heeft staan en vermaakt zich prima. Alles is goed nu. De ellende is voorbij.

Maar dan wordt Hannah gevonden in het bos: dood. Als Ismael hoort dat de politie Hannahs dood afdoet als ‘dood door hartfalen’, besluiten hij en Irene de zaak zelf te onderzoeken. Tussen de bedrijven door leest Irene in het dagboek van Alma Maltisse, de vrouw die omgekomen is in een grot langs de baai, een schrift dat Ismael gevonden heeft in het wrak van haar boot.
Intussen is Dorian op zoek naar de bron van het lichtschijnsel in het bos, waardoor hij Lazarus ontmoet. Die vertelt hem het verhaal van de Doppelgänger (Een doppelgänger is een wezen dat in  fictie een vrijwel exacte kopie vormt van een andere persoon) en geeft hem een kleine beschermengel.

Simone merkt dat ze haar werkgever heel erg aardig vindt, en het blijkt wederzijds. Maar al ziet niemand haar, Lazarus heeft wel een vrouw! Al deze lijntjes, al deze verhalen binnen een ander verhaal, komen bij elkaar in een spannende ontknoping in dit verhaal, waarvan je aanvankelijk zou kunnen denken dat het een romantisch feelgood verhaal is. Maar natuurlijk kennen we Ruiz Zafon…
En ja, het verhaal speelt niet voor niets eind jaren dertig van de vorige eeuw. Tegen deze duistere achtergrond vormt zich een verhaal met verrassende wendingen en onvoorstelbare gebeurtenissen, de een nog angstaanjagender dan de andere; de strijd van het goede en de onschuld tegen het kwade, dat op
komt eisen wat toegezegd was; kinderen die moeten zien dat ze al deze verschrikkingen overleven: het zijn de ingrediënten van een meeslepend boek, dat niet geschikt is voor tere zieltjes.

Carlos Ruiz Zafon vertelt in een voorwoord dat hij vier boeken schreef voor hij bekend werd met De schaduw van de wind. Die boeken werden uitgegeven voor de jeugd. Dit boek is het derde.
‘Maar’, zegt hij; ‘ik heb geprobeerd het soort roman schrijven dat ik als kind graag had gehad, maar waarvan ik ook nog zou genieten op drieëntwintigjarige leeftijd, als een veertigjarige of als drieëntachtigjarige.’ Als je als thema de liefde neemt, waar de strijd tussen goed en kwaad onlosmakelijk mee verbonden is, dan is het alvast een verhaal voor alle leeftijden. Zijn hoofdpersonages zijn kinderen, en hij verwijst naar boeken die eerder bij volwassenen bekend in de oren zullen klinken: Orson Welles, Ismael en Hoffmann.
Of hij in zijn opzet geslaagd is? Oordeel zelf, maar wees gewaarschuwd: lees niet op een sombere dag, een donkere nacht, en eigenlijk ook niet als je niet in gezelschap verkeert.




Marjo







september lichten




website over zijn
Young Adult romans







Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 14/07/12  janneke