Wekom terug
Op de eerste bladzijden van De gevangene van de hemel spreekt
Carlos Ruiz Zafón de lezer rechtstreeks toe: 'Welkom terug in
de wereld van Het Kerkhof der Vergeten Boeken. Misschien heb je De
schaduw van de wind zojuist uitgelezen, of kom je net te voorschijn
uit de donkere gangen van het Spel van de engel. Of misschien
kom je net aan en heb je nog nooit gehoord van die plek waar boeken een
veilige schuilplaats hebben gevonden en voor altijd voortleven'. Met
deze woorden weet hij mij onmiddellijk weer mee te trekken in zijn
zwierige manier van schrijven en het betoverende verhaal dat voor mij
begon toen ik in 2006 De schaduw van de wind dat stormenderhand
de Nederlandse boekenwereld had veroverd las.
Geheimzinnige koper
Het is 1957 en we zijn opnieuw in de straten van Barcelona, waar de
Sempere en zijn zoon Daniël wel eens betere tijden hebben gekend. Zelfs
met Kerst zijn de boekverkopen in hun rustieke boekhandel ronduit
slecht. Maar dat verandert wanneer een mysterieuze klant met een
porseleinen hand een kostbare editie van De graaf van Monte-Cristo
koopt. Het is een geschenk en de koper vraagt voor hij de winkel
verlaat om het persoonlijk af te geven. Tot zijn grote verbazing leest
Daniël dat de ontvanger Fermin Romero de Torres is, een goede vriend
van zowel vader als zoon Sempere, die op het punt staat te trouwen met
zijn verloofde Bernarda. Fermim heeft zo zijn eigen problemen, want om
te trouwen heeft hij papieren nodig maar niemand weet dat hij jarenlang
onder een valse identiteit heeft moeten leven. Fermin schrikt wanneer
hij van de geheimzinnige koper hoort en na enige aarzeling besluit hij
Daniël het verhaal te vertellen dat ook hem persoonlijk zal raken.
Gevangen
Vervolgens belanden we in het jaar 1939, de Spaanse Burgeroorlog is
bijna ten einde. Fermín zit opgesloten in het Kasteel van Montjuic.
Directeur van deze gevangenis is de wrede op macht beluste Mauricio
Valls, die ervan droomt om een groot schrijver te worden. Hij is alvast
begonnen de werken van Dumas en Dickens in de gevangenisbibliotheek te
vervangen door zijn eigen onuitgegeven 'meesterwerken'. Zijn literaire
kwaliteiten zijn echter miserabel en voor het vervullen van zijn
ambities gebruikt hij de gevangen genomen schrijver David Martin, die
niet alleen verantwoordelijk is voor de titel van Het spel van de
Engel, maar zo wordt duidelijk, ook voor de titel van deze roman.
Adembenemend is de niet voor mogelijk gehouden ontsnapping van Fermin
uit deze gevreesde gevangenis.
Daarmee zijn we er nog niet, want de tentakels van gevangenisdirecteur
blijken dichterbij Daniëls gezin te reiken dan hem lief is. Gelukkig
weet de heldhaftige Fermin, die me in woord en daad hier sterk aan de
edele ridder Don Quichot deed denken, de schade te beperken. Het open
einde doet je hopen dat het vierde en laatste deel van deze romancyclus
niet lang op zich zal laten wachten.
Betoverend
Net als zijn voorgangers is De gevangenen van de hemel moeilijk weg te
leggen. Het is een verhaal dat spannend is en geen moment verveelt. Het
knappe vind ik dat alle delen afzonderlijk van elkaar te lezen zijn en
dat het eigenlijk ook niet uitmaakt in welke volgorde je ze leest. Het
was dus opnieuw genieten van Zafóns grote talent. Niet alleen is hij
een rasverteller, maar zijn soepele en uitbundige manier van schrijven
werkt betoverend. Dat gaat ook nog eens gepaard met een subtiel gevoel
voor humor en een klein beetje magie.
Janneke
|
Carlos
Ruiz Zafón
Boektrailer
|
