Carlos Ruiz Zafón
De gevangene van de hemel

Oorspronkelijke titel: El prisionero del cielo
Vertaald door Nelleke Geel
280 pagina's | Signatuur augustus 2012



Wekom terug
Op de eerste bladzijden van De gevangene van de hemel spreekt Carlos Ruiz Zafón de lezer rechtstreeks toe: 'Welkom terug in de wereld van Het Kerkhof der Vergeten Boeken. Misschien heb je De schaduw van de wind zojuist uitgelezen, of kom je net te voorschijn uit de donkere gangen van het Spel van de engel. Of misschien kom je net aan en heb je nog nooit gehoord van die plek waar boeken een veilige schuilplaats hebben gevonden en voor altijd voortleven'. Met deze woorden weet hij mij onmiddellijk weer mee te trekken in zijn zwierige manier van schrijven en het betoverende verhaal dat voor mij begon toen ik in 2006 De schaduw van de wind dat stormenderhand de Nederlandse boekenwereld had veroverd las.

Geheimzinnige koper
Het is 1957 en we zijn opnieuw in de straten van Barcelona, waar de Sempere en zijn zoon Daniël wel eens betere tijden hebben gekend. Zelfs met Kerst zijn de boekverkopen in hun rustieke boekhandel ronduit slecht. Maar dat verandert wanneer een mysterieuze klant met een porseleinen hand een kostbare editie van De graaf van Monte-Cristo koopt. Het is een geschenk en de koper vraagt voor hij de winkel verlaat om het persoonlijk af te geven. Tot zijn grote verbazing leest Daniël dat de ontvanger Fermin Romero de Torres is, een goede vriend van zowel vader als zoon Sempere, die op het punt staat te trouwen met zijn verloofde Bernarda. Fermim heeft zo zijn eigen problemen, want om te trouwen heeft hij papieren nodig maar niemand weet dat hij jarenlang onder een valse identiteit heeft moeten leven. Fermin schrikt wanneer hij van de geheimzinnige koper hoort en na enige aarzeling besluit hij Daniël het verhaal te vertellen dat ook hem persoonlijk zal raken.

Gevangen
Vervolgens belanden we in het jaar 1939, de Spaanse Burgeroorlog is bijna ten einde. Fermín zit opgesloten in het Kasteel van Montjuic. Directeur van deze gevangenis is de wrede op macht beluste Mauricio Valls, die ervan droomt om een groot schrijver te worden. Hij is alvast begonnen de werken van Dumas en Dickens in de gevangenisbibliotheek te vervangen door zijn eigen onuitgegeven 'meesterwerken'. Zijn literaire kwaliteiten zijn echter miserabel en voor het vervullen van zijn ambities gebruikt hij de gevangen genomen schrijver David Martin, die niet alleen verantwoordelijk is voor de titel van Het spel van de Engel, maar zo wordt duidelijk, ook voor de titel van deze roman. Adembenemend is de niet voor mogelijk gehouden ontsnapping van Fermin uit deze gevreesde gevangenis.

Daarmee zijn we er nog niet, want de tentakels van gevangenisdirecteur blijken dichterbij Daniëls gezin te reiken dan hem lief is. Gelukkig weet de heldhaftige Fermin, die me in woord en daad hier sterk aan de edele ridder Don Quichot deed denken, de schade te beperken. Het open einde doet je hopen dat het vierde en laatste deel van deze romancyclus niet lang op zich zal laten wachten.

Betoverend
Net als zijn voorgangers is De gevangenen van de hemel moeilijk weg te leggen. Het is een verhaal dat spannend is en geen moment verveelt. Het knappe vind ik dat alle delen afzonderlijk van elkaar te lezen zijn en dat het eigenlijk ook niet uitmaakt in welke volgorde je ze leest. Het was dus opnieuw genieten van Zafóns grote talent. Niet alleen is hij een rasverteller, maar zijn soepele en uitbundige manier van schrijven werkt betoverend. Dat gaat ook nog eens gepaard met een subtiel gevoel voor humor en een klein beetje magie.
 


Janneke








De gevangene van de hemel


Zafon

Carlos Ruiz Zafón


Boektrailer


















Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 02/11/12  janneke