Adriaan van Dis
Stadsliefde
Scènes in Parijs
256 pagina's | Augustus | november 2011 



Wanneer mensen bij mij thuis Stadsliefde oppakken en openslaan beginnen ze gelijk met hun neus te snuffelen. De bladzijden hebben dan ook een aparte en sterke geur, die het meest doet denken aan stapels oud papier. De bladzijden zijn zo lijkt het op een soort kringlooppapier gedrukt, maar nergens in het boek kon ik daar informatie over vinden. Het formaat komt ook niet overeen met dat van een doorsnee boek; het is breder, het gevolg van de 2½ cm brede kantlijn in telkens wisselende pasteltinten die op elke bladzij is aangebracht. Verder staan er heel veel prachtige paginagrote foto's in het boek van Tessa
van der Waals en Frans Toet. Geen foto's van Parijse straatbeelden of monumentale panden, maar telkens een enkel detail; een pijl op de weg bijvoorbeeld, een reclameposter bij De
Hallen of een stuk graffiti op een oude muur. Ik vind ze schitterend.

Maar genoeg over het uiterlijk, nu meer over de inhoud. Of wacht toch nog even dit: op de achterkant staat een met losse handen fietsende Adriaan van Dis afgebeeld en in het verhaal À bicyclette vertelt hij een vrouw die in een Griekse krant bladert
over het steeds uitbreidende aantal fietspaden en speciale verkeerslichten. Toch is er bijna geen Parijzenaar die de fiets neemt, het heeft geen status. En zo staat Stadsliefde
vol met compacte verhalen, anekdotes en observaties van het dagelijks leven in Parijs, de metropool waar arm en rijk dicht langs elkaar heen schuren. Uit zijn korte schetsen blijkt duidelijk zijn fascinatie voor de minder bedeelde mensen, die vaak huis en haard achter zich gelaten hebben om hun geluk te beproeven in Parijs. Het zijn scherpe waarnemingen waarmee hij het veranderende politieke klimaat en de toenemende intolerantie
weergeeft. Er is gelukkig ook veel moois te zien en er zijn tientallen prachtig beschreven ontmoetingen, waar ik bij het gefingeerde Hoog bezoek een glimlach niet van mijn lippen kreeg. Maar wat je bovenal proeft is zijn grote liefde voor deze stad waar hij zeven jaar gewoond heeft en nog altijd een chambre de bonne huurt.

Ik ben over het algemeen geen liefhebber van verhalen bundels, die heb ik echt moeten leren lezen. Niet alle verhalen achter elkaar willen verslinden, maar telkens een klein aantal verorberen. Zo heb ik ook dit boek gelezen. Van Adriaan van Dis wist ik na het lezen van Barbaar in China al dat hij mooie verhalen kon schrijven. Stadsliefde is daarvan  opnieuw een bewijs. Ik stond af en toe versteld van zijn vooruitziende blik en
voel ook altijd iets merkwaardigs als ik zijn verhalen lees. Dat heeft denk ik te maken met dat op mijn netvlies telkens die keurig geklede en gekapte meneer verschijnt en ik me
moeilijk voor kan stellen hoe hij  daar 's nachts rondloopt tussen zwervers en in buurten waar ik niet over zou piekeren om in rond te dwalen. Blijkbaar is hij niet zo bang uit gevallen of weet hij dat goed te maskeren. Of veel plausibeler; waarschijnlijk is het
zijn nieuwsgierigheid die het telkens weer wint van zijn twijfel. En voor wie ook een ander Parijs wil leren kennen dan dat van de reisgidsen is er achterin Stadsliefde een register om met Adriaan van Dis mee te kunnen wandelen of te fietsen.


  Janneke

 

 




stadsliefde

eerste hoofdstuk



adriaan van dis

Adriaan van Dis






Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 05/02/12  janneke