Nominaties leeslijst mei 2013 - oktober 2013


 

Aken, Jan van ~ De Afvallige

Cabre, Jaume ~ De bekentenis van Adria

Gaige, Amity ~ Schroder

Hammer, Lotte en Soren ~ Geweld

Jong, Oek de ~ Pier en oceaan

Makkai, Rebecca ~ De lener / The borrower

Reusens, Saskia ~ Levenslang

Richardson, C.S. ~ De Keizer van Parijs

Wieringa, Tommy ~ Dit zijn de namen

Zikken, Aya ~ Landing op Kalabahi


Aken, Jan van ~ De Afvallige

OK hier nog een nominatie.
Ik ben nog niet zo ver in het boek en omdat ik het druk heb met allerlei zaken, blijft het op dit moment even liggen. Maar ik kan niet wachten om verder te lezen. Het gaat om de 'De Afvallige' van Jan van Aken. Ik kocht het in de Boekenweek n.a.v. een zeer lovende recensie in de Volkskrant (die ik tevergeefs heb proberen terug te vinden). Het is een historische roman van  600 pagina's en het speelt zich af rond 376 na Chr.

Julianus was keizer van het van het Romeinse Rijk en de laatste uit de dynastie van Constantijn. Constantijn had de christelijke religie tot staatsgodsdienst uitgeroepen, maar Julianus die zo'n 60 jaar na Constantijn leefde, was niet zo'n voorstander van het (intolerante) christelijk geloof en hij probeerde de goden van het oude Rome weer in ere te herstellen. Julianus is 'De Afvallige' uit de titel. Hij werd vermoord, of sneuvelde in gevecht, dat is niet helemaal duidelijk en in het boek speelt de dood van Julianus een belangrijke rol. Ondertussen trekken de Gothen, opgejaagd door de Hunnen de Donau over het Romeinse Rijk in en tegen deze achtergrond figureren de hoofdpersonen uit het boek. Allerlei intriges vinden plaats en politieke spelletjes worden gespeeld en zoals in de recensies al te lezen was, het is allemaal heel knap en met veel kennis van zaken beschreven.

Volgens Arjen Fortuin van de NRC
"het boek is eerst en vooral een feest om te lezen", en "hoe veel geschiedenis er ook in 'De Afvallige' zit, de doelen van Van Aken zijn literair".

Ik zei al, ik ben nog niet zo ver, maar wat ik gelezen heb smaakt naar meer en morgen is het nu eenmaal al de deadline voor nominaties. Ik weet al dat ik van dit boek ga genieten (maar nu nog even niet).

Ineke


Cabre, Jaume ~ De bekentenis van Adria

Er zijn nog zoveel boeken die ik wil lezen. Er moeten er toch meerdere zijn die ik de moeite waard vind om te nomineren.

En het wordt deze, De bekentenis van Adrià van de Catalaanse schrijver Jaume Cabré.

Ik zal tevoren wel vast melden dat het een behoorlijke pil is. Meer dan 600 bladzijden. Maar toch.

Centraal in het verhaal staat een viool. Een viool met een geschiedenis die maar liefst 7 eeuwen beslaat.

Een roman waarin heden en verleden elkaar afwisselen.

Een boek dat in Spanje in de top drie stond en daar enorm populair is.

En dan ben ik ook nog op weg naar Catalonië ;-) Onzin natuurlijk. Maar ik lees alleen maar positieve verhalen over die boek. Dan moet het toch wel de moeite waard zijn.

Omschrijving van de uitgever:

De antiekwinkel van zijn vader in Barcelona is een ware schatkamer, maar de fascinatie van de jonge Adrià gaat met name uit naar een waardevolle viool uit de achttiende eeuw met een betoverende klank, de eerste uit de handen van de beroemde vioolbouwer Lorenzo Storioni uit Cremona. Stiekem ruilt Adrià hem op een dag om met zijn eigen viool om het instrument trots aan zijn beste vriend Bernat te laten zien. Wanneer hij de Storioni terug wil leggen zijn zowel zijn eigen viool als zijn vader verdwenen. De antiekhandelaar blijkt in koelen bloede te zijn vermoord.

Vele jaren later - Adrià is inmiddels geleerde en verzamelaar - tracht hij het raadsel van de herkomst van de Storioni op te lossen en zo achter de ware grond te komen voor de moord op zijn vader. Wat hij echter niet kan weten is dat de geschiedenis van de viool een verleden in zich bergt van familiegeheimen en moordgevallen, van haat en intrige, en van liefde en verraad.

Janny


Gaige, Amity ~ Schroder

Dit boek lijkt me mooi: Schroder van Amity Gaige.

Het gaat over iemand in een gevangenis zit wegens het ontvoeren van zijn dochtertje, en hoe zijn verleden hem tot deze daad heeft aangezet. Ik heb het nog niet gelezen, maar heb al van verschillende mensen gehoord dat het erg goed is.

Hier is wat bol.com zegt:

Wanneer de veertienjarige Erik Schroder, een jonge Duitse immigrant, zich opgeeft voor een exclusief schoolkamp in New England, besluit hij dat te doen onder de naam Eric Kennedy, in de verwachting dat hij als normale Amerikaanse jongen meer kans maakt te worden toegelaten. Het blijkt een noodlottig leugentje om bestwil dat zijn leven een onwaarschijnlijke en zeer tragische wending zal geven.

Jaren later blikt Eric, nu een gescheiden man, vanuit een penitentiaire inrichting terug op zijn leven in een poging te begrijpen - en misschien zelfs te verklaren - wat hem ertoe heeft gebracht zijn zesjarige dochter Meadow midden in een verhitte strijd om de voogdij te ontvoeren. In opdracht van zijn advocaat zet hij zijn leven op papier: van het pijnlijke afscheid van zijn moeder als jong kind, de angstige overtocht naar Amerika met zijn zwijgzame vader, zijn liefde voor Laura, die opbloeide in de schaduw van alle leugens, tot al Erics momenten van trots en spijt als gemankeerde maar liefhebbende vader.

Met Schroder schreef Amity Gaige een buitengewoon knappe roman over geschiedenis, vaderschap en de vele identiteiten die we gedurende ons leven aannemen.


Judith


Hammer, Lotte en Soren ~ Geweld

'Geweld', van Lotte en Søren Hammer is eenDeense politieroman. Het is de de vierde roman in een reeks, maar goed op zichzelf te lezen. Ik heb er al over gemaild; voor liefhebbers stuur ik die mail(s) met liefde off-list na.

Qua vorm is 'Geweld' een goed geschreven, spannende politieroman. Een beschrijving kan niet anders dan zeer onvolledig zijn omdat er heel makkelijk verklappers (spoilers) in kunnen sluipen. Daarom zal ik weinig over de plot kunnen zeggen en ook niet veel over de figuren die erin voorkomen. 

Ik wil het in ieder geval hebben over het onderwerp: Geweld en slavernij in de prostitutie.

Het verhaal begint met een gruwelijke scène, op het terrein van een groot landgoed, waarin een Nigeriaans meisje wordt afgetuigd door een volwassen man, Henrik Krag, een werknemer van een grote criminele organisatie die met prostitutie en gokken (casino's) gefinancierd wordt. Ze overleeft het niet. Scènes met zulk expliciet geweld worden gelukkig niet veel in het boek beschreven. Er wordt naar verwezen.

In het begin is het meisje anoniem, wordt racistisch 'het koffieboontje' genoemd, maar veel later krijgt zij een gezicht, een verhaal, en een naam: Ifunanya Siasia.

Het onderwerp is ineens nu ook heel actueel geworden in Nederland. De discussie speelt al wat langer in de Scandinavische landen, waar, met Zweden voorop, wetten in de maak zijn om de prostituanten bestrafbaar te maken. Twee van onze parlementariërs, Myrthe Hylkens en Gert-Jan Segers zijn net terug van een reis naar Zweden waar zij zich hebben laten informeren over de Zweedse wet.

De vraag ligt voor de hand wat de voor- en nadelen van een dergelijke wet ook in Nederland zijn. Dit boek geeft daar een duidelijk antwoord op. Zonder een dergelijke wet zijn kwaadaardige prostituanten, die willens en wetens kwetsbare vrouwen in de prostitutie misbruiken en mishandelen, eigenlijk zijn het verkrachters, niet te vervolgen of te bestraffen. Met kwezelachtige hypocrisie over seksuele behoeften van mensen (mannen) heeft het niets te maken. Het gaat om geweld.

In een bevredigende politieroman hoopt de lezer dat het kwaad bestraft zal worden en het goede beloond. Ook hier hoopt de lezer dat. Tenminste deze lezer wel. Maar dat gebeurt niet helemaal. Daarom zal een deel vijf nodig zijn. Maar dat is niet jammer, als dat deel net zo goed is als deel vier.

Een tip bij het lezen: houd een pen en een papiertje erbij, om de namen van de figuren op te schrijven, want ik vond die verwarrend. Niet omdat het er zoveel zijn, maar die Deense namen kan ik moeilijk onthouden.

Belangrijke figuren zoals b.v. de slechteriken de Pool Jan Podowski, de walgelijke boswachter Frode Otto, sadist en hoerenloper, studente Benedikte Lerche-Larsen en haar ouders Sven Lerche en Karina Larsen. En niet te vergeten de bijna onzichtbare topbaas Fabricius.

Aan de andere kant de politiemensen Konrad Simonsen en zijn vrouw 'de Freule', wier vaardigheden goed van pas komen bij contacten met 'de Kamerheer', adellijke eigenaar van het betreffende landgoed en werkgever van Frode Otto. En de politiemensen Pauline Berg, getraumatiseerd en net terug van ziekteverlof vanwege wat in een eerder deel is gebeurd, en haar stagiaire, de student Malte Borup, computerdeskundige. Klaus Arnold, rechercheur, en zijn vrouw Stella, wier hulp onmisbaar blijkt.

Hoger op de ladder van Justitie: Berthe Steenholt, hoofdofficier, Helmer Hammer, Directeur Generaal van Justitie. Er zijn er nog meer, maar als je ze eenmaal hebt leren kennen leest het verhaal als een trein.

Ik heb het geboeid gelezen en denk er nog geregeld over na. Ik hoop jullie ook. Tot slot volgt hier nog een hele goede link, voor de grrls die weten hoe ze op een link kunnen klikken. ;-) Maar pas op, hierin zitten veeel verklappers, dus als je het boek nog wilt lezen, wacht dan even met die link naar Leestafel tot je het boek uit hebt.

Elm2


Jong, Oek de ~ Pier en oceaan

Ik wil graag van Oek de Jong - Pier en oceaan nomineren. Een lijvig werk dat uit twee boekdelen bestaat en ik ben zelf bijna aan het einde van dat tweede boekdeel. Er kan ook besloten worden om alleen het eerste deel te lezen. Degene die gegrepen wordt door het verhaal, en dat zal zeker gebeuren, begint uit zichzelf ook aan het tweede deel ;-)

Het eerste deel van dit tweeluik is opgedeeld in 3 delen en beslaat de periode 1952 - 1964.

Deel 1 beschrijft de start van het leven samen van de Fries Lieuwe Roorda en de Amsterdamse Dina Houttuyn. De start is een 'moetje', want Dina is zwanger en het stel woont voor de duur van Lieuwe's diensttijd bij een hospita in Breda. Dina zal de rest van haar leven last hebben van het gevoel vast te zitten, onvrij te zijn en ze snakt er soms naar om haar vleugels uit te kunnen slaan, wat bij vlagen z'n weerslag heeft op Lieuwe en haar gezin.

In deel 2 woont het gezin in Friesland, in het vestingstadje Dokkum. Lieuwe is hier leraar en beiaardier. Het gezin is uitgebreid met een broertje en een zusje. Een nieuw zusje zal overlijden.

In deel 3 woont het gezin in Zeeland, Goes, waar Lieuwe is aangesteld als rector van het lyceum. In alles, op éen ding na, het tegenovergestelde van Dokkum in Friesland, van de polder naar de delta, van de sloten naar het strand van de polsstok naar de schommel in hun achtertuin (bezigheden die Abel met gelijke overgave en passie uitvoert), van de ene streektaal naar de andere. Wat hetzelfde blijft is de beklemmende god van het protestantisme. Deze verhuizing gaat Abel niet in de kouwe kleren zitten; vooral het verlies van zijn Friese vriend Gjalt is een traumatische ervaring.

De stijl van De Jong is precies en uitgewogen, daar houd ik van. Prachtige taal. Er is ook voor mij herkenning vanwege de sfeer van de jaren vijftig en zestig die De Jong heel beeldend voor het voetlicht brengt. En er wordt weinig uitgelegd, veel gesuggereerd. Het enige dat me stoorde was, soms, de herhaling van iets dat al even tevoren gezegd of gezien was. Maar daar staat teveel moois tegenover en in het tweede deel komt het volgens mij niet eens meer voor.

Ik noteer nog een paar mooie voorbeelden van het taalgebruik en het gedetailleerde observeren van De Jong, dat meteen een beeld oproept:

  • Ritmisch flitsten de staande en gekruiste balken voorbij, ritmisch gleden hun schaduwen door de coupé.
  • Ze hoorde zandkorrels tikken tegen een krant die zich om een paaltje had gevouwen.
  • Hij zag het gekrioel van mensen op het strand, de vuurtoren, de zee als een stuk gekreukt zilverpapier.
  • Ze was gevonden op een strand van Bretagne. Gewikkeld in de lange wieren van de oceaan, stond erbij.
  • Leren zwemmen maakte een nog dieper indruk op hem dan leren lezen. Opeens kon hij zich bewegen in een ander element.

Ziezo, dit is mijn bijdrage aan de leeskeuzemogelijkheden en als ik jullie was zou ik 'm kiezen. 

Bernique


Makkai, Rebecca ~ De lener / The borrower

Nou, laat ik ook eens een boek nomineren en wel eentje die ik nu aan het lezen ben: De lener (The borrower) van Rebecca Makkai.

Het boek gaat over een bibliothecaresse in een klein plaatsje in Missouri. Haar vader is een Russische immigrant. Haar ouders hadden zoveel meer gehoopt na haar succesvol afronden van haar studie Engels, maar zelf kiest ze voor een baan als bibliothecaresse. Door de mensen die ze ontmoet wordt ze behandeld zoals men denkt dat een bibliothecaresse is, een eenzame, single vrouw die geen behoefte heeft aan andere contacten... Haar manager is, om het maar eens grof te zeggen, een bitch. Ik krijg ook niet echt de indruk dat het leven van een bibliothecaresse haarzelf nou zo gelukkig maakt... Maar daar is Ian, een 10 jarig jongetje dat hongert naar allerlei boeken. Helaas komt zijn streng gelovige moeder een lijstje brengen wat Ian allemaal mag en niet mag lezen... en de oppas komt daarna telkens mee om in de gaten te houden dat er ook niet iets anders mee naar huis gaat. Verder wordt Ian's leven volgepakt met muziek en taallessen. Op zondag gaat hij naar een training om te voorkomen dat hij homo zal worden...

Het leest apart. Soms "praat" de hoofdpersoon tegen de lezer, soms gooit ze er een hoofdstukje tussendoor in cursief alsof ze over iemand anders praat. Zelf kan ik dat wel waarderen, ik hou wel van een bijzondere vertelstijl. Ook zit er een groot gevoel voor zelfspot en humor in.

Van de blurp: "Een meeslepende debuutroman over boeken en een negendaagse reis door de Verenigde Staten. Jeugd-bibliothecaresse Lucy (26) slaat op de vlucht met een tienjarige, van huis weggelopen jongen, Ian. Hij haalt haar over om hem mee te nemen, maar in de media lijkt het op een kidnapping".

Ik vind het boek zeker een must voor diegenen die in een bibliotheek werken!

Gerda


Reusens, Saskia ~ Levenslang

Levenslang van Saskia Reusens:

PATER: “Ik heb nog nooit gedacht: ik ben weg en doe de deur achter mij dicht. Al voel ik soms twijfel en stel ik mezelf de vraag: is dit leven écht iets voor mij? Is dit het?”

GEDETINEERDE: “Ik weet het precies, het duurt elf seconden om de cel rustig rond te wandelen. Je stapt en blijft tellen. Zestig keer zestig seconden. Dan weet je: ik heb een uur gestapt.”


Twee mensen getuigen over hun leven in afzondering. De ene als levenslang veroordeelde, de andere als geestelijke in vrijwillig isolement.

Een pater, een gedetineerde. Beiden leiden een leven in afzondering. De ene uit vrije wil, de andere onder dwang. Hoe groot hun verschil in achtergrond ook is en hoe divers de reden van hun langdurige opsluiting, toch vertonen hun huidige levens opvallende overeenkomsten. Beiden worden geconfronteerd met een leven in groep,
met mensen waar ze niet zelf voor gekozen hebben. Beiden leven ze volgens opgelegde regels en een opgelegd stramien. ‘Vrije keuze’ krijgt zo een heel beperkte invulling. Of toch niet? Voelen ze zich ‘vrij’? Of ‘opgesloten’? Hoe ziet hun dagelijks leven eruit?

Alledaagse vragen krijgen in hun leven een totaal andere dimensie: Wat eet ik vanavond? Welk boek ga ik lezen? Welke vrienden nodig ik uit? Hoe plan ik mijn werkdag? Welke kleren trek ik aan? Hoe ze dit ervaren en hoe ze hiermee omgaan lees je in dit boek.

Bij de uitgever kan alvast een fragment uit het boek worden gelezen.

Het is non-fictie. Persoonlijk vind ik het een fascinerend boek wat iets met je doet.
De een leeft in vrijheid, de ander zit gevangen maar toch hebben ze allebei levenslang.
De een vrijwillig de ander onvrijwillig. Ze hebben beiden veel tijd om na te denken en komen op mooi goed doordachte uitspraken.
Erg mooi om te lezen zowel overeenkomt als de  verschillen tussen de pater en de gedetineerde.

Dettie


Richardson, C.S. ~ De Keizer van Parijs

Soms zie je een toneelstuk of een film waar je diep van onder de indruk bent. De spelers, het script, de setting, alles klopt perfect. Alles vloeit in elkaar over tot een subliem geheel. Daarna loop je stilletjes naar huis en overdenkt je wat je gehoord en gezien hebt.

Met het boek De keizer van Parijs van CS Richardson overkomt je hetzelfde.

Alles en iedereen in dit boek heeft met elkaar te maken. Als je het boek uit hebt blijf je even stilletjes zitten om het verhaal in je hoofd nog eens te proeven, te bekijken en te overdenken. Op het eind valt het verhaal namelijk als een legpuzzel in elkaar en het resultaat is prachtig.

Je hebt bijvoorbeeld de jonge man, Jacob Kalk, die zo enorm graag schilder wilde worden dat hij wegliep van zijn ouderlijk huis om in Parijs een kunstopleiding te volgen. Hij zit vaak op de brug te schilderen en heeft dan uitzicht op het apart gekleurde boekenstalletje van Henri Fournier, die ook weer een schakel in het geheel is. Want bij Henri koopt bakkerszoon Octavio Notre-Dame zijn boeken, niet op titel of op inhoud maar op kleur! Het waarom daarvan weet je al.

Op een dag 'verliest' Octavio een boek en dan komt Isabeau Normande in beeld. Zij is het meisje met het deels verminkte gezicht, het meisje dat altijd een doek om haar hoofd heeft en de helft van haar gezicht verbergt achter een lok haar. Het meisje dat de kunstzinnige aanleg van haar ouders geërfd heeft en restauratrice in een museum is geworden. Het meisje dat onlangs geschilderd is door Jacob Kalk, en juist dát portret is door Octavio gekocht omdat hij viel op de uitstraling van dat mooie, fijne, mysterieuze gezichtje. Het portretje hangt in de bakkerij.

Die Isabeau vindt het boek en 'kent' Octavio, hij bezoekt regelmatig het museum waar zij werkt... Ze hebben elkaar echter nog nooit gesproken.

En zo weet de schrijver, CS Richardson, een schitterend verhaal te creëren rond ogenschijnlijk toevallige passanten.

Het mooie is dat de schrijver van iedereen zeer bijzondere, markante personages heeft gemaakt. De vader van Octavio kan prachtige verhalen vertellen en verzint bij de foto's in de kranten de gekste dingen. Ook in het museum, waar Octavio bijna elke zondag met zijn vader naartoe gaat, komen de mooiste verhalen los bij de getoonde kunstwerken. Isabeau luistert en kijkt graag naar de vriendelijke Octavio, het komt haar wel goed uit dat hij zijn boek 'verloren' is in het park waar zij altijd zit te lezen.

De zoon van Henri kijkt graag vanuit de apart gekleurde boekenstal naar de schilder en ook zij hebben weer een band doordat de portretjes bij de boekenstal verkocht worden.

Octavio en Isabeau vormen de spil van het verhaal maar de schilder, de vader en moeder van Octavio, de jongen van de boekenstal, de werkgeefster van Isabeau, de klanten in de bakkerswinkel... allen hebben een belangrijke rol in in dit boek, in feite zijn het allemaal unieke hoofdpersonages die je bijblijven.

Het is een boek dat je moet lezen en iedereen aan kan bevelen want het is adembenemend mooi. Een boek om te koesteren.

Dettie


Wieringa, Tommy ~ Dit zijn de namen

En dan nog maar een. Tommy Wieringa, Dit zijn de namen.
Ik las het boek voor een leesclub. Na bespreking bleef ik maar met het gevoel zitten dat we veel uit het boek hadden gemist. Het boek werd maar matig gewaardeerd terwijl het toch goede recensies heeft.  Maar recensenten zitten er ook weleens naast. Misschien hebben we er wel uitgehaald wat er in zat. Ik vond het een boeiend verhaal en zou het nog een keer willen bespreken. Om er een punt achter te kunnen zetten ;-)

Janny


Zikken, Aya ~ Landing op Kalabahi

Vrijdag 22 maart overleed Aya Zikken op 93-jarige leeftijd. Ik heb twee ongelezen boeken van haar op de plank, 'Landing op Kalabahi' en 'Het huis op de plantage', en haar bekendste roman 'De atlasvlinder' staat al tijden op mijn wishlist. Het leek me dus een goed idee om deze schrijfster voor te dragen voor onze nieuwe leeslijst, hoewel er hier misschien weinig animo is voor "Indische literatuur". Lees toch even verder want er is een 'maar'. :)

Landing op Kalabahi is een licht geromantiseerde autobiografische roman uit 1996, over Aya Zikkens jeugdjaren op Sumatra en Java. Ze baseerde het als 75-jarige op de dagboeken die ze van haar elfde tot negentiende bijhield, omdat ze zich op reis naar Kalabahi teruggekeerd voelde naar haar jeugdjaren. Zikken is haar hele leven reislustig geweest. Ze zei daarover:

Ik reis eigenlijk vooral om verhalen van mensen te horen. Ik sta open voor hen, ben een luisteraar geworden. In Nederland kan ik minder goed luisteren, daar wel. Ik geef woorden aan, een kleine handreiking, en heel langzaam, stukje bij beetje, komt het levensverhaal eruit.

Dat brengt me ook op de 'maar' voor mensen die niet zo geïnteresseerd zijn in IndoLit. Van een boek dat ik eerder las (De Tanimbar-legende?), herinner ik me dat dat helemaal niet de verwachte nostalgische toon had van andere 'tempo doeloe'-boeken. Aya Zikken werd dan ook niet in Nederlands Indië geboren maar verhuisde daarheen toen ze zeven jaar oud was. Ik kan me voorstellen dat dat van invloed is geweest op haar blik.

In 1997 won ze de Anna Bijns Oeuvre Prijs voor vrouwelijke auteurs. Zelf zei ze daarover:

Als er een vrouwelijke stem bestaat dan zou er ook zoiets zijn als een mannelijke stem in de literatuur. Ik heb daarover nooit nagedacht. Als kind wilde ik ontdekkingsreiziger worden, maar er valt nog maar zo weinig te ontdekken. Eigenlijk is alles al ontdekt en naarmate je ouder wordt, blijft er steeds minder over.

Aya Zikken overleed middenin deze boekenweek met als thema "Gouden tijden, zwarte bladzijden", waarin ook haar biografie 'Alles is voor even' verscheen (Kees Ruys). Het lijkt me dus een mooi moment om Aya Zikken met elkaar weer even goed op de kaart te zetten.

Chanou



Huidige leeslijst

Boekgrrls   Terug naar top pagina