Moses Isegawa: Slangenkuil
Moses Isegawa woont sinds 1990 in Beverwijk. Hij is in 1963 in Oeganda geboren. In 1997 debuteerde hij met 'Abessijnse Kronieken'. Ik herinner me gelezen te hebben dat hij een compleet manuscript (in het engels geschreven) bij een redacteur van de Bezige Bij door de brievenbus heeft gepropt en dat die vanaf het begin overtuigd was iets bijzonders in handen te hebben.
Slangenkuil is Isegawa's tweede roman. Ik kocht 'm voor ƒ25 op de boekenmarkt in Deventer bij de kraam 'nieuwe beschadigde boeken'. Mijn exemplaar is er mooi daarheen gefietst; ik heb geen krasje ontdekt.
Ik heb het in twee rukken uitgelezen (wie Deel 7 van Voskuil al gelezen heeft mag nu grimassen). Als ik van tevoren had bevroed waar het over gaat, zou ik het nooit hebben gelezen. En ook achteraf, als ik vertel wat er verhaald wordt, kan ik me niet voorstellen dat dat uitnodigt dat doorlezen. En toch, Isegawa schrijft zo zuiver, zo beeldend, zo spannend dat je de grootste gruwelijkheden meebeleefd zonder het boek weg te leggen. Want gruwelijk is het.
Het boek (ik heb het in het Nederlands gelezen) speelt in de jaren zeventig in Oeganda, onder de heerschappij van Idi Amin. We leven het leven van Amin zelf, een van zijn generaals, de rechterhand van Amin, uit Engeland afkomstig, verschillende vrouwen van de heren en alles alles is even verrot. Intriges, moordpartijen zijn van een afgrijselijkheid waar je eigenlijk niet bij stil wil staan.
Maar het moet wel verteld worden, zulke stukken geschiedenis, zulke inzichten in waar wij mensen toe in staat zijn. En Isegawa doet dat ongelooflijk boeiend.
Ina
Lezing M. Isegawa
(Meer relevante links toe te voegen, of commentaar? Laat me het even weten: eisjen@boekgrrls.n)
Laatste keer bijgewerkt: 28/12/04 Eisjen
