Een lekker weglezend boek en dat hoewel de inhoud (zoals volgens mij de meeste van haar boeken) over de
oorlog/jodendom/Israel gaan. Ik lees al jaren in principe geen boeken
meer die met WOII te maken hebben. Niet omdat het mij niet interesseert,
maar omdat het mij zo kan raken dat ik vrijwel niet door kan gaan met
lezen en er behoorlijk door van slag kan raken. Nu is De dochter een
roman en geen non-fictie, maar situaties in het boek zijn wel herkenbaar
(bijv. het onderduiken van Sam). Op de een of andere manier zit er een
soort cadans in de boeken van Durlacher die mij hypnotiseert (je wilt de
ontknoping weten) en waardoor ik dus blijf lezen. Niet dat het nu een
schrijfster van wereldklasse is, maar toch zou ik een volgend boek zo
van haar kopen.
De hoofdpersoon is, althans vanuit zijn positie wordt het verhaal
verteld, Max Lipschnitz. We leren Max goed kennen als student en als
uitgever (zo eind 30). Wat hem overkomt in die periode daartussen wordt
verteld in hoofdlijnen. Maar deze 2 episodes zijn cruciaal. Als student
leert hij
Sabine kennen en gaat met haar samenwonen. Van de een op de andere dag
verlaat ze hem en is ze spoorloos. Hij vindt haar weer als hij (als
uitgever) op de Frankfurter Buchmesse is.
Om de wijze waarop hij haar
weer tegenkomt (en achtervolgt in de auto) heb ik hard moeten lachen,
was wel erg komisch (en eigenlijk ook wel het enige komische
tekstfragment, maar dat terzijde). Voor een korte tijd hebben ze weer
een relatie (Sabine woont in LA en is fotografe), maar na een half jaar
verlaat ze hem weer even sporadisch als de 17 jaar daarvoor. De reden
wordt pas aan het einde van het boek duidelijk en heeft met haar vader
en met Sam Zaidenweber, een filmproducent (ook jood maar dat zijn alle
personen in het boek) die in WOII in Friesland ondergedoken heeft
gezeten, te maken.
Hoewel het einde van het boek mooi is, wat je op een
gegeven moment niet meer verwacht, vond ik de allerlaatste zin wel wat
teleurstellend. Sabine lijkt zich om een bepaalde reden, buiten haar
schuld en buiten de schuld van Max om, zich van Max te hebben willen
afkeren: ze had een ander belangrijk doel waarvoor ze haar eigen leven
heeft willen offeren.
V
E
R
K
L
A
P
P
E
R
De vader van Sabine blijkt niet te zijn wie zij altijd heeft gedacht.
Hij blijkt gedurende WOII ervoor te hebben gezorgd dat Sam Zaidenweber,
zijn ouders en de vriendin van Sam (Lisa Stern) is afgevoerd naar een
vernietigings-kamp. Sam overleeft. Zijn ouders niet. Lisa wel; Sam vindt
haar na de oorlog, maar er is teveel gebeurd voor een hernieuwing van de
relatie.
De vader van Sabine gaat voor Duitsland vechten, maar komt
uiteindelijk ook in een kamp terecht. Daar vermoordt hij Hans Edelstein
en neemt zijn identiteit aan. Sabine denkt tot haar 20ste zo ongeveer
dat haar vader ook een held is uit de oorlog totdat haar moeder het
geheim van haar man ontdekt. Sabine verlaat daarop gelijk Max en gaat op
zoek naar Sam Zaidenweber om min of meer goed te maken wat haar vader
Sam heeft aangedaan. Wat volgt is een
ingewikkelde relatie. Maar eind goed, al goed: Sabine en Max komen weer
bij elkaar, doch alleen de laatste zin van Max stoorde me. Max vroeg
Sabine om vergiffenis. Waarvoor moet Max in hemelsnaam Sabine om
vergiffenis vragen? Dat hij haar geheim niet eerder heeft geraden?
Beetje onzin en flauw einde.
Marjan