Deze "feministische klassieker" was een beetje inkomen, maar heb ik
uiteindelijk toch met plezier gelezen.
Hoofdpersoon van het boek is uiteraard Praxis, die deze buitenissige
naam heeft gekregen van haar buitenissige moeder, en zich om wat gewoner
te zijn ook wel Patricia laat noemen. Het grootste deel van het boek is
het chronologisch vertelde levensverhaal van Praxis; er tussendoor blikt
de oudere Praxis terug op haar leven. De oudere Praxis is nogal cynisch
en
bot, en haar verhaal sprak me niet zo aan, vandaar dat ik wat moeite had
om in het verhaal te komen. Maar gelukkig lukte dat toch; vooral toen de
jonge Praxis een puber werd vond ik het verhaal interessant worden.
Er gebeurt in Praxis' leven gewoon te veel om op te noemen, maar vrijwel
niets 'normaals', behalve dan dat ze haar hele leven lang de perfecte (huis)vrouw
is voor de mannen met wie ze achtereenvolgens een relatie heeft. Dus
tussen alle perikelen van haar leven door schrobt en boent en kookt
Praxis dat 't een aard heeft, zodat ze, ondanks alles, toch ook de
stereotype vrouwenrol speelt. Maar erg belangrijk vindt ze dat niet: als
het feminisme komt wordt ze wel een spreekbuis van die beweging, maar
niet omdat ze zo achter de ideeën staat: gewoon omdat ze talent heeft om
dat te schrijven wat mensen willen lezen (een talent dat ze daarvoor te
gelde maakte in de reklame).
Dit alles wordt met vaart en humor verteld, en omdat de oudere Praxis
vanaf het begin duidelijk heeft gemaakt dat ze zojuist is vrijgekomen na
een gevangenisstraf wegens moord, blijf je nieuwsgierig doorlezen: wie
zal Praxis gaan vermoorden, en waarom.
De 'ontknoping' op dit punt vond ik een beetje flauw en niet erg
overtuigend. Ook bleven voor mij de 'jonge' Praxis (waarover in de derde
persoon wordt verteld) en de oudere Praxis (die de ik-vorm hanteert)
twee nogal verschillende vrouwen, ze groeiden naar het eind van het boek
niet erg naar elkaar toe. Wat mij betreft had het verhaal van de oudere
Praxis dus wel achterwege kunnen blijven, maar het wel en wee van de 'jonge'
Praxis vond ik zeker de moeite van het lezen waard. Dank dus aan degene
die dit boek tijdens Guy Fawkes bij Elma van de ruiltafel heeft gelegd,
waarvan ik het heb meegenomen!
