	Marita van der Vijver: Het hart van ons huis Een schrijfster in de Provence
	Hoewel de zeer aantrekkelijke omslag met lavendelvelden en de ondertitel een schrijfster in de Provence doen vermoeden dat het een boek over de Provence is, blijkt dit bij lezing slechts zeer ten dele waar. De schrijfster, de Zuid-Afrikaanse Marita van der Vijver, zegt het op de achterflap ( en op de eerste pagina ) dan ook zelf : "Als ik een illusie van romantiek wil scheppen, kan ik zeggen dat ik een Afrikaanse schrijfster ben die in een middeleeuws dorpje in het zuiden van Frankrijk woont.. Maar als ik eerlijk wil zijn, kan ik maar beter zeggen dat ik een vermoeide huisvrouw ben die met een te groot gezin in de Kerkstraat woont." En eerlijk is dit autobiografisch verslag van Marita zeker ( hoewel ze toegeeft soms het verhaal vanwege de sjeu te hebben aangedikt). Ze is met haar zoon naar de Provence gekomen om daar een jaar schrijvend door te brengen. Ze wordt echter al snel verliefd op Alain, een fransman, met wie ze in een klein dorp een druk huishouden gaat voeren samen met zijn twee zonen, haar zoon en hun gezamenlijke dochtertje dat zich al snel aankondigt. Ze vertelt over het reilen en zeilen van dit samengeraapte jonge gezin, met zelfs op dit niveau al merkbare culturele verschillen, en het aanpassen aan de nieuwe omgeving. Ze doet dit vaak met zelfspot, soms met zelfbeklag. Ze noemt zichzelf (gelukkig) een blanke verwende vrouw uit Zuid Afrika als ze zegt: "Vergeet niet dat ik in Zuid-Afrika maar één kind had, in een kleine bungalow woonde en vijf dagen in de week een huishoudelijke hulp had. Hier heb ik vier kinderen , plus de Neef uit het noorden plus een wisselende verzameling vrienden van alle vier de kinderen, alsmede Franse en Afrikaanse familieleden en vrienden die regelmatig komen logeren; ik woon in een groot huis met een half dozijn slaapkamers, en ik heb geen huishoudelijke hulp." Dat dit alles zich afspeelt in de Provence (in de ogen van veel van mijn lezers een sprookje) doet er voor Marita eigenlijk niet zo toe, maar uiteraard komen de typisch franse eigenaardigheden, waaraan de schrijfster moet wennen en waaraan ze zich moet aanpassen geregeld aan bod. Ze beschrijft haar dagelijkse bestaan dat eigenlijk kleurloos en saai is, behalve wanneer de nimmer eindigende huishoudelijke catastrofes van een te groot gezin zich voordoen. Ze vertelt hoe ze noodgedwongen leert om haar handen uit de mouwen te steken en ze geeft vaak eerlijk en uit de grond van haar hart toe dat ze er een hekel aan heeft: ( Nadat ze 8 luiken, die al afgeschuurd waren in 2 maanden 3 keer in de verf gezet heeft, verzucht ze "maar zoals alles wat akelig is, ging ook dat voorbij")	Uitg Sirene, 2006 , 223 pag. ISBN 90-5831-370-0 De Zuid-Afrikaanse Marita van der Vyver woont met haar Franse echtgenoot en vier kinderen in Frankrijk. Haar debuutroman Griet schrijft een sprookje werd een internationale bestseller en werd bekroond met de belangrijkste literaire prijs van Zuid-Afrika. Van haar verschenen eerder de romans De sprookjes-schrijfster en de poppenspeler en Vergenoeg. Marita van der Vyver
	Hoewel het boek dus niet expliciet over de Provence gaat, zullen francofielen en mensen als ik, die zich in de Provence, of elders op het platteland in Frankrijk gevestigd hebben, veel herkennen: de eindeloze papieren bureaucratie, de franse keuken en het eeuwige gepraat erover, de etentjes aan een lange witgedekte tafel in de schaduw van de platanen, de toeterende- altijd vrouwlijke - postbodes, de openingstijden, het geregeld uitvallen van de stroom, de stakingen, de soms lachwekkende misverstanden door de taal, de tradities etc. Wat ik zelf mooi vond was haar beschrijving van de 4 seizoenen in de Provence (herfst: er hangt een fonkelende frisheid in de lucht, een koperachtige glans in het licht, de wonderlijkste geel-metoranje gloed in de wijngaarden en bomen.) Interessant is dat dit boek tegelijkertijd wat inzicht geeft over het blanke leven in Zuid Afrika. Dit alles niet diepgaand, ze vertelt en-passsant één en ander over de man/vrouw relaties, het rijke leven van de blanken, hun gevoel van onveiligheid ( hier in de Provence sluit ik mijn deur s nachts niet eens en mijn fiets kan weken lang buiten blijven staan zonder gestolen te worden) en in het hoofdstuk De dingen die je mist kom je meer te weten over de Zuid-Afrikaanse eetcultuur Tenslotte iets over de schrijfstijl. Marita van der Vijver lijkt me een rasverteller, ze geeft je het gevoel dat je naast haar zit: "Doe je ogen maar dicht en beeld je in dat je op de veranda van het café schuin tegenover het boulesterrein zit. Je hoort het kling-kling van de ijzeren ballen en het kabbelen van de rivier. Je ruikt lavendel en rozen, roomijs en sterke zwarte koffie. En anijs natuurlijk. Je heft je glas en je neemt voorzichtig een slokje pastis." Maar soms wijdt ze wat mij betreft wat te veel uit, dan kabbelt het verhaal voort en wordt het een soort Libelle of Margriet verhaal, niets op tegen hoor, maar het moet voor mij wel ergens over gaan. Marijke	Marijke's eigen 'sprookje' in de Provence
Boekgrrls	Laatste keer bijgewerkt: 21/02/06 Eisjen