Heb me, door een vrolijk stukje in de VK, laten verleiden tot de
aanschaf van dit Meulenhoff-deeltje.Terecht terecht! Want ik heb alweer
(na Guterson) een paar prachtige lees-middagen achter de rug met een
zeer spannend, flitsend geschreven en vooral ontregelend boek.
Plaats van handeling: Rome. Tijdsbestek: een dag of tien. Perspectief:
de ik-vorm. De hoofdpersoon is een succesvol kinderboekenschrijver van
ergens in de dertig. Gelukkig getrouwd, zoontje. Alles onder controle.
Tot de grote ontregeling begint en al zijn zekerheden blijken te
berusten op een misverstand - beter: een misperceptie.
Een zelfs maar globale inhoudsbeschrijving is een hachelijke zaak. De
Verklappers liggen op de loer en dat zou zonde zijn. Ik beperk me tot
het begin van het proces. Een gezellig etentje in de flat van de
hoofdpersoon met o.a een bevriend echtpaar. Dat stapt op omdat de oppas
weg moet. De ik laat zich verleiden tot het afluisteren van hun
conversatie via de intercom. Tot zijn onsteltenis hoort hij niets dan
onaangenaams over zijn persoon en die vertrekkende oppas was gebruikt
als smoes. Zo. De eerste klap is uitgedeeld, het zelfbeeld heeft de
eerste deuk opgelopen. De grote opruiming kan beginnen.
Wat volgt is een razendsnelle opeenvolging van confronterende
gebeurtenissen, culminerend in een inderdaad razendsnel geschreven slot.
Waarin hij zelfs een voorrangsbord 'om de hoek' nooit had gezien. Nooit
goed gekeken. Altijd gewoon voorrang genomen. Natuurlijk speelt zijn
(pas overleden) vader een grote rol. Zie de titel. Hoewel die vertaling
me wat vreemd voorkomt. 'La Forza del Passato' luidt die oorspronkelijk.
En dat lijkt er meer op.
Veronesi gebruikt in deze roman opvallend veel beelden, met name uit
films. Waarom?, vroeg ik me lezend af. Tot 'k 't snapte. De ik
functioneert via de beelden die hij heeft. Van zichzelf en ook van de
ander. En hij heeft zich vergist.
Het boek eindigt met een mooie epiloog, waarin de ik zijn ervaringen
verwoordt in een verhaal voor kinderen. Er was eens een man met een
gouden schroef in z'n navel. En niemand kon die schroef eruit krijgen.
Tot ie kwam bij ...nou, lees zelf maar.
Mart
|
Veronesie: Nauwelijks
Geraakt (1990)
|
