Is dit boek een ode aan grootvader? Jazeker! Maar wat voor ode!
Arthur Umbgroves grootvader is overleden en laat hem flink wat geld na
én zijn Brabantse boerderij. Als hij de boerderij bezoekt en vol
herinneringen aan zijn grootouders door het huis dwaalt belandt hij
uiteindelijk op zolder die vol staat met 'oude troep'. Arthur begint op
te ruimen (grootvader bewaarde álles!) en treft o.a. een doos met
brieven uit de oorlogstijd van zijn grootvader aan zijn grootmoeder.
Grootvader vertelde wel over zijn oorlogstijd en hij was in Arthurs ogen
al een held maar toch is het bijzonder voor Arthur deze brieven te lezen.
Grootvader begon ooit als medewerker bij Philips maar door een
fotografisch geheugen en veel talent voor talen en uitstekende ideeën
klimt hij al gauw hogerop. Hij verkeert vaak in het buitenland en legt
daar veel contacten. Dan breekt de oorlog uit en blijken deze contacten
zeer waardevol ...
Uit de brieven blijkt dat grootvader een spion was voor de geallieerden
en daarvoor/daardoor verkeerde hij in de hoogste nazi kringen. (Dat dit
door de Nederlanders met de nodige argwaan bekeken werd is vrij
begrijpelijk.) Met een ongelooflijke lef en vindingrijkheid weet hij
veel informatie te vergaren én krijgt hij het voor elkaar vrij te mogen
rondreizen. Het hoe en waarom wordt in de brieven uitgelegd.
Op zich een verhaal zoals misschien veel verhalen zijn maar het
bijzondere van dit boek is dat Umbgrove er een apart geheel van weet te
maken. De brieven doen hem wat, hij wist wel dat grootvader veel gedaan
had in de oorlog maar door deze brieven beseft hij pas hoe gevaarlijk
zijn werk was. Umbgrove vertelt zijn gevoelens én onzekerheid over deze
brieven en trekt deze door naar zijn huidige leven. Is hij ook zo
onverschrokken en charmant en vol lef als zijn grote voorbeeld? Hij
besluit om de plekken die zijn grootvader bezocht op te zoeken. Samen
met zijn vrouw en kinderen ondernemen ze de reis naar Zwitserland die
erg hilarisch wordt beschreven. Hoe meer Arthur zich ingraaft in het
verhaal van zijn grootvader -het wordt bijna een obsessie- hoe harder
hij de nuchterheid van zijn vrouw nodig heeft. Sommige situaties thuis
zijn, doordat Arthur zo bezig is met zijn grootvader en de oorlogstijd,
bijna extreem maar de kracht van het verhaal is hoe Umbgrove het weet te
brengen. Het verhaal is spannend, ontroerend, realistisch en
humoristisch. Een aanrader!
Dettie
Arthurs grootouders zijn onlangs gestorven en hij heeft een boerderij en
'bakken met geld' geërfd. Hij kan alles kopen, maar zegt hij 'ik koop
niks, want ik heb het niet verdiend'. Arthurs boerderij staat op de
grens van Nederland en België, en is er een van de zeven die zijn
grootvader bezat. Als Arthur er gaat kijken herleven de dagen die hij
bij zijn grootouders doorgebracht heeft, hij vertelt zijn herinneringen.
Maar omdat hij op de zolder van zijn grootvaders huis verhuisdozen vol
met papieren heeft gevonden, waaronder heel veel brieven, wordt hij
nieuwsgierig naar wie zijn grootvader eigenlijk was. Een eigenwijze man,
dat wist hij al wel, maar als hij bepaalde gebeurtenissen uit diens
leven gaat napluizen, ontdekt hij heel veel over het oorlogsverleden van
zijn opa. Was hij een held? Of heeft hij alles verzonnen? Het wordt een
obsessie voor Arthur die hem bijna zijn huwelijk kost. En was dat nu wel
de moeite waard?
Het leest vlot, dit boek, het zit goed in elkaar: een afwisseling van
brieven, realiteit en historie, maar er blijft een afstand. Ik vind dat
je noch de grootvader, noch Arthur Umbgrove zelf echt leert kennen. Wat
hij nu eigenlijk heeft willen vertellen, ik heb geen idee.
Marjo
