Op de radio vanmorgen een niet zo goede mening over het boek gehoord, en in de Volkskrant was men ook niet echt tevreden geloof ik. In de jaren zestig, zo rond Sylvia's dood was ik er zeer door gegrepen. en wat jaren later door de dood van Anne Sexton, goede vriendin van Sylvia, en ook al verliefd op de dood.

En dan nu de knuppel in het hoenderhok:
Was Sylvia (behalve soms in de war, waar ze weinig aan kon doen) niet eigenlijk een enorme zeikerd? Ik heb haar brieven en dagboeken gelezen en vond indertijd the "Bell Jar" prachtig. Maar als ze niet zo tragisch was gestorven zou ze dan nog een fem. icon zijn? En Hughes zo'n schurk? Het is maar een vraagje, hoor.

(gniffel gniffel...) en ik het maar nooit durven hardop te zeggen ... Applause for that grrl! ;-)
ik ben gek op knuppels in hoenderhokken... en trouwens, Ted Hughes' 'Pike' is een van mijn favoriete...um... 'natuur' gedichten ooit  ('green tigering the gold' ...zucht, dat IS gewoon een snoek...en dan... als ze gretig happen naar iets glinsterend met dat snelle aggressieve beweging dat geen andere verswater vis heeft - hAAien zijn het gewoon, maar dan handzamer en mooier en poEtischer en... zucht... 'green tigering the gold' indeed...)

Het is voor veel mensen comfortabel om de wereld zwart-wit te zien, terwijl het er in werkelijkheid natuurlijk een van grijstinten is. Met wat ik van hem weet zou ik er niet bepaald om hebben gesprongen om een avondje met Ted uit te gaan. Een vent met tekortkomingen, maar een schurk geloof ik niet. Als je Hughes' eigen interpretatie achteraf wilt weten moet je zeker zijn "Birthday Letters" lezen. Ik kwam er veel ontroerends en angstwekkends in tegen, maar het straalt ook wel iets defaitistisch uit van "Ik had je wel willen helpen, maar niemand kon dat omdat je het niet toeliet". Hoe was het gelopen als Hughes het destijds anders had aangepakt? Meer moeite had gedaan haar te begrijpen, te helpen, een stukje van zichzelf weggecijferd had? Ik ben bang dat we er nooit achter zullen komen.

Haar niet verlaten had voor een andere vrouw... maar goed, dat is allemaal speculatie.

Ik vond de Birthday letters vaak onbegrijpelijk maar in ieder geval prachtig. De dode vader van Plath speelt zo'n onontkoombare rol, dat leven onmogelijk lijkt. Ik ben daarna (en weer) de gedichten uit Ariel van Sylvia Plath gaan herlezen. Denk er iets meer van te begrijpen nu, en het onontkoombare zware dat eruit spreekt vind ik niet mooier, maar lees ik nu toch ietsje anders.. Ik wil geen kant kiezen tussen wie goed deed en wie niet, het interesseert me ook te weinig; hun beider gedichten maken hen voor mij prachtdichters, en de mens erachter.. ach wie kent een ander nou echt? 

Haar brieven aan haar moeder, dagboeken enz. Plath wou álles van 't leven en dat kon niet.

Dat idee had ik ook, en haar moeder ook, natuurlijk. :-( Ik denk dat Plath heel erg ziek was. In de jaren vijftig kon ze dat misschien beter verhullen dan tegenwoordig. Wij weten meer, herkennen een ziekte misschien eerder, en er is meer en betere hulp, denk ik. ik zou met Plath niet hebben willen ruilen, en met haar moeder ook niet. Ben eigenlijk benieuwd hoeveel van ons boekies de brieven en de dagboeken etc ook nog in de boekenkast hebben staan.

Wat ook meespeelt volgens mij: de positie van vrouwen is nu anders dan toen. Ik heb alles, zover ik weet. inclusief wat biografieën