Emma Tenant: "Sylvia and Ted"

"A fictional re-creation of the turbulent courtship, marriage, and separation of poets Sylvia Plath and Ted Hughes."


knipoogtrans.gif (7302 bytes)

Op de radio vanmorgen een niet zo goede mening over het boek gehoord, en in de Volkskrant was men ook niet echt tevreden geloof ik. In de jaren zestig, zo rond Sylvia's dood was ik er zeer door gegrepen. en wat jaren later door de dood van Anne Sexton, goede vriendin van Sylvia, en ook al verliefd op de dood.

En dan nu de knuppel in het hoenderhok:
Was Sylvia (behalve soms in de war, waar ze weinig aan kon doen) niet eigenlijk een enorme zeikerd? Ik heb haar brieven en dagboeken gelezen en vond indertijd the "Bell Jar" prachtig. Maar als ze niet zo tragisch was gestorven zou ze dan nog een fem. icon zijn? En Hughes zo'n schurk? Het is maar een vraagje, hoor.

(gniffel gniffel...) en ik het maar nooit durven hardop te zeggen ... Applause for that grrl! ;-)
ik ben gek op knuppels in hoenderhokken... en trouwens, Ted Hughes' 'Pike' is een van mijn favoriete...um... 'natuur' gedichten ooit  ('green tigering the gold' ...zucht, dat IS gewoon een snoek...en dan... als ze gretig happen naar iets glinsterend met dat snelle aggressieve beweging dat geen andere verswater vis heeft - hAAien zijn het gewoon, maar dan handzamer en mooier en poEtischer en... zucht... 'green tigering the gold' indeed...)

Het is voor veel mensen comfortabel om de wereld zwart-wit te zien, terwijl het er in werkelijkheid natuurlijk een van grijstinten is. Met wat ik van hem weet zou ik er niet bepaald om hebben gesprongen om een avondje met Ted uit te gaan. Een vent met tekortkomingen, maar een schurk geloof ik niet. Als je Hughes' eigen interpretatie achteraf wilt weten moet je zeker zijn "Birthday Letters" lezen. Ik kwam er veel ontroerends en angstwekkends in tegen, maar het straalt ook wel iets defaitistisch uit van "Ik had je wel willen helpen, maar niemand kon dat omdat je het niet toeliet". Hoe was het gelopen als Hughes het destijds anders had aangepakt? Meer moeite had gedaan haar te begrijpen, te helpen, een stukje van zichzelf weggecijferd had? Ik ben bang dat we er nooit achter zullen komen.

Haar niet verlaten had voor een andere vrouw... maar goed, dat is allemaal speculatie.

Ik vond de Birthday letters vaak onbegrijpelijk maar in ieder geval prachtig. De dode vader van Plath speelt zo'n onontkoombare rol, dat leven onmogelijk lijkt. Ik ben daarna (en weer) de gedichten uit Ariel van Sylvia Plath gaan herlezen. Denk er iets meer van te begrijpen nu, en het onontkoombare zware dat eruit spreekt vind ik niet mooier, maar lees ik nu toch ietsje anders.. Ik wil geen kant kiezen tussen wie goed deed en wie niet, het interesseert me ook te weinig; hun beider gedichten maken hen voor mij prachtdichters, en de mens erachter.. ach wie kent een ander nou echt? 

ik denk dat ze erg depressief was.Ik vond de " Bell Jar" ook prachtig. Ik las het pas na haar dood. Ze was in mijn feministische omgeving indertijd (seventies) geen icon. Misschien wel integendeel, want slachtoffer. Die zich wel verbaal verzette, dat wel. En ach, Hughes was een echte man. Die niet wist waar hij aan begon en hij was niet de enige. Het is maar een antwoordje. ;-)


Welke teksten van Plath hebben jullie op het oog?

Haar brieven aan haar moeder, dagboeken enz. Plath wou Šlles van 't leven en dat kon niet.

Ik ben geen Plath expert, heb gewoon een soort algemeen gevoel dat me iedere keer bekroop tijdens de paar keer dat ik een boek van haar in handen heb gehad (nooit voor lang) van 'Mens, ga toch hardlopen of zo en val me niet lastig met je gezeur!' Maar ach, ik lees zowiezo niet vaak gedichten - er is zo veel troep in omloop, slechte poŽzie is op een of ander manier nog erger dan slecht proza... (niet dat ik hiermee wil zeggen dat Plath slecht was, ik ken haar werk te weinig om daar echt wat zinnigs erover te zeggen) En boeken van depressievelingen zijn ook niet zo aan mij besteedt (Prozac Nation heeft me rAzend gemaakt ;-0 ... zal ongetwijfeld aan mijn onsympathieke rotkarakter liggen dan...

Het ziet er gelukkig naar uit dat er geen hele grote knuppel in het hoenderhok terechtkwam. ;-) ik heb bij een discussie over een onderwerp als Plath en Hughes erg behoefte aan om hun werk van hun leven te scheiden. ik vind zowel Plath als Hughes goede dichters, Plath doet me meer, maar dat is inderdaad de invloed van wat ik weet van haar leven. Die invloed zal niet iedereen als positief ervaren. En bij het werk van Hughes werkt die invloed op mij weer niet positief.

De brieven aan haar moeden en dagboeken hadden jullie op het oog. Omdat die zijn uitgegeven toen ze al dood was heb ik er moeite mee dat ze haar worden aangerekend. zou ze gewild hebben dat ze uitgegeven werden? ik betwijfel dat zeer. De brieven heeft haar moeder als een soort verdediging uitgegeven tegen de rol die haar in 'The Bell Jar' werd toegedicht. Sylvia kon toen geen commentaar meer geven.

Of ze alles van het leven wilde vraag ik me ook af. ze zou nu ongeveer 70 geweest zijn. ze leefde in een heel andere tijd, die ik ook heb meegemaakt, al was ik bijna 10 jaar jonger. de jaren vijftig met hun verstikkende en hypocriete moraal. moeilijk om je dat voor te stellen in het heden. ik haal niet uit haar werk dat ze Šlles wou. ze wou niet zo heel veel meer dan ik indertijd. maar ze zocht het misschien niet op de slimste plek. ;-)

Toch geven de Letters Home een heel ander beeld dan haar dagboeken, die ook uitgegeven zijn. ik had het idee dat ze de schijn nogal ophield tegenover haar moeder.

Dat idee had ik ook, en haar moeder ook, natuurlijk. :-( Ik denk dat Plath heel erg ziek was. In de jaren vijftig kon ze dat misschien beter verhullen dan tegenwoordig. Wij weten meer, herkennen een ziekte misschien eerder, en er is meer en betere hulp, denk ik. ik zou met Plath niet hebben willen ruilen, en met haar moeder ook niet. Ben eigenlijk benieuwd hoeveel van ons boekies de brieven en de dagboeken etc ook nog in de boekenkast hebben staan.

Wat ook meespeelt volgens mij: de positie van vrouwen is nu anders dan toen. Ik heb alles, zover ik weet. inclusief wat biografieŽn

 

Samengevat 
Eisjen
juni '01

 

 

relevante links:
  • De film "Sylvia" 
    is gebaseerd op het  korte leven van de legendarische  Amerikaanse schijfster en dichteres Sylvia Plath. De talentvolle Sylvia (Gwyneth Paltrow) heeft alle ambities om een  groot dichteres te worden. Tijdens haar studie in Cambrigde ontmoet  ze de afgestudeerde dichter Ted Hughes (Daniel Craig). De vonk slaat over, er volgt een huwelijk en het paar settelt zich in Londen. Al snel komen de eerste huwelijksperikelen bovendrijven waardoor Sylvia last krijgt van een zogenaamd writersblock en steeds moeilijker iets op papier krijgt.
    Voornamelijk door het dominante en ambitieuze gedrag van Ted kent de relatie veel ups en downs. Sylvia wantrouwt haar man en komt er zelfs achter dat hij een affaire heeft. Dit samen met de opvoeding van twee
    kleine kinderen breekt Sylvia op. Ze wordt depressief en doet zelfs een zelfmoordpoging. Toch vindt ze juist in deze tijd weer de kracht en inspiratie om haar mooiste gedichten te schrijven, die later de bundel Ariel (1965) vormen. 

    Regie: Christine Jeffs (Rain)
    Cast: Gwyneth Paltrow (Bounce, Shakespeare in Love, The
    Talented Mr. Ripley) Daniel Craig (Road to Perdition, Lara Croft: Tomb
    Raider) Jared Harris (B. Monkey. Mr. Deeds)
    samenvatting: RCV Filmweb

  • Sylvia and Ted

  • The Complete list of Sylvia Plath Links 
    met een (Engelse) mailinglist met 585 leden.

  • A wind of such violence
    (230 gedichten)

  • Extracts from "The Bell Jar"

  • The Sylvia Plath Forum 
    met analyses, besprekingen en discussies van verschillende gedichten.

  • The Ted Hughes Homepage
    met o.a. gedichten samen geschreven met Sylvia en verder zeer uitgebreide informatie en overzichten.

  • More on Ted Hughes and Sylvia Plath
    from the Archives of the New York Times.

  •  

 

(Meer relevante links toe te voegen, of commentaar? Laat me het even weten: eisjen@boekgrrls.nl)

Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 21/06/04  Eisjen

Terug naar top pagina