Jamaica Kincaid: Mijn Tuin(boek)
In de wintermaanden mag ik graag droogtuinieren via een tuinboek. Dit boek staat in de bibliotheek bij de romans en daar hoort het misschien ook wel thuis, want praktische tuinadviezen zul je er niet in vinden. Waar gaat het over? Over de persoon van Jamaica Kincaid zelf zou ik zeggen. Ze filosofeert over de kolonisering van de Caraïben, over het verschil tussen mannen en vrouwen, over tuinieren, over van alles eigenlijk, maar vooral over haar persoontje. Uit mijn woordkeus blijkt waarschijnlijk al dat de Kincaid in dit boek voor mij een vreemde tante is gebleven. In de eerste plaats door de stijl die zij hanteert. Ze is dol op zinsdelen tussen haakjes. Ik verdwaal in die in stukjes gehakte zinnen die ook nog vaak gewild filosofisch zijn. Dat gaat dan zo: pag.22''Nadat hij naar mij had gekeken (een poosje, neem ik aan, maar wat is een poosje eigenlijk?), liep de vos verder op de stijlvolle manier van alle wezens die erop vertrouwen dat de grond waarop ze hun voeten neerzetten, op zijn plaats zal blijven, dat hij zal liggen waar ze de grond verwachten.''
Wat is ze toch voor iemand? Ze eindigt het boek met de volgende karakteristiek van zichzelf:
''...onder het eten werd ik bevangen door het verlangen om al mijn disgenoten die niet met me meereisden (Jill en tante Annie), te onthoofden omdat... omdat.... omdat. Zo is Eden, zo uiterst comfortabel dat het me ertoe verleidt om ongemak te veroorzaken; ik verkeer in een staat van voortdurend ongemak en die staat bevalt me zo goed dat ik hem graag wil delen.''
Ze voelt zich niét ongemakkelijk in een echt huiselijke ruimte. Dit is haar definitie van 'huiselijke ruimte':
''iedere ruimte waarin iemand zich bij het afscheiden van lichamelijke vloeistoffen niet ongemakkelijk voelt''.
Ik zie er geen tuinboek in, geen roman, geen essay, maar een duidelijk vakje vind ik ook niet per se nodig. Het boek gaat over iemand die kapitalen uitgeeft aan zeldzame planten, die zaden gaat zoeken in China van bijzondere planten die dan door anderen voor haar worden opgekweekt. Al doende bedenkt ze van alles en dat schrijft ze dan op.
Jamaica Kincaid heet eigenlijk Elaine Potter Richardson; ze is in 1949 in Antigua geboren en veranderde haar naam omdat haar familie haar schrijven sterk afkeurde. Ze schrijft in een ander verband:'' families zijn een kwaadwillig zootje, ongeacht de de wijzigingen die ze ondergaan, ongeacht de vorm die ze aannemen, ongeacht hoe mooi ze er uitzien, omgeacht de aardige dingen die ze zeggen''.
Ze woont nu met man en kinderen in Vermont in de Verenigde Staten. Ze geeft les aan Harvard University. Ze debuteerde in 1978 met de verhalenbundel 'At the Bottom of the River'. In de romans Annie John (1985) en Lucie (1989) staat de relatie tussen moeder en dochter centraal, net als in De autobiografie van mijn moeder (1996), die genomineerd was voor The National Book Award. Haar boeken verschenen in Nederlandse vertaling. Haar meest recente publicatie is de bloemlezing My Favorite Plant (1998).
De vertaling van Mijn tuin(boek): is van Kathleen Rutten en Uitgeverij
Gianotten en Anna Perquin heeft de tekst nog eens gecorrigeerd staat er voorin. Over de kwaliteit van de vertaling kan ik niet oordelen zonder het origineel erbij, maar in de tekst zitten nog veel fouten tegen het Nederlands. (evenveel dan, orderlijk, dit ontwerp was niet de hunne enzovoort).
Waarom het boek in drie delen is onderverdeeld kan ik niet vertellen, ik zie geen dwingende reden daarvoor.
Nog wat positiefs: ze vertelt ook wel eens iets aardigs, bijvoorbeeld dat de in China verbouwde groenten er zo 'levenskrachtig' uitzien omdat de Chinezen hun grond bemesten met menselijke ontlasting. En haar observatie dat Christenen zo wreed kunnen zijn tegen mensen die een andere mening zijn toegedaan dan zijzelf klinkt in deze tijd bepaald verfrissend. Als uitsmijter haar volgende uitspraak:''Voor sommige mensen is een constante toestand van irritatie hetzelfde als zuurstof'',
LOL, daarom bleef ik toch doorlezen zeker.
Jop
>> Uit mijn woordkeus blijkt waarschijnlijk al dat Kincaid voor mij een vreemde tante is gebleven.<<
Dat is ze ook. Ik ben een keer naar een lezing van haar geweest. Ze
vergeten waarover het ging). Een aantal mensen liepen kwaad de zaal uit, wat door haar als een racistische daad werd uitgelegd. Als je haar boeken goed leest doet ze niets anders dan kritiek leveren. Ze heeft weliswaar een moeilijk leven gehad en ze is menigmaal slecht behandeld, maar dat is nog geen reden om zo raar te doen.
snauwde vragenstellers af en deen net alsof zij de enige intelligente
persoon in een zaal met 300 mensen was. Ik kreeg ook nog een kat (ik ben
Marietjegepresenteerd. Heeft iemand wel eens een roman van haar gelezen en was dat boek goed geschreven?
relevante links:
Laatste keer bijgewerkt: 25/01/05 Eisjen
