Een flinke tijd terug heb ik mijn positieve oordeel gemaild over
bokkensprongen van Joanne Harris. Een boek met korte verhalen. tWas voor
mij in ieder geval reden om meer van haar te willen lezen. De reacties
op deze lijst stimuleerden dat ook. Vrij snel kwam ik bij De Slegte Vijf
Kwarten van een Sinaasappel tegen. Net als bokkensprongen ook weer in
een prachtige vormgeving. Oh, had ik maar voldoende ruimte in mijn kast
om dit soort boeken met de voorkant naar voren te zetten ipv met de rug.
Ben dus met hoge verwachtingen aan het boek begonnen.
Een korte samenvatting
Framboise is een vrouw van middelbare leeftijd als ze terugkeert naar de
boerderij die ze als kind na de oorlog heeft verlaten. De boerderij was
toen Framboises moeder stierf oorspronkelijk nagelaten aan de zoon
Cassis, Framboises zus Reine-Claude erfde het fortuin in de wijnkelder.
Framboise kreeg slechts haar plakboek met recepten en persoonlijke
aantekeningen, en een fles met een truffel. Later koopt Framboise de
boerderij van haar
broer en knapt em op en begint er een eethuis. De gerechten die ze maakt
zijn volgens de recepten van haar moeder die ondermeer in het recepten
boek staan. Ze houdt hare ware identiteit geheim en gebruikt de naam van
haar overleden man. Langzaamaan wordt duidelijk dat dat te maken heeft
met een tragedie uit de oorlog, waar verraad, dood en geheimen een grote
rol bij spelen.
Gedurende het verhaal wordt teruggeblikt naar die tijd, dan wel aan de
hand van de aantekeningen in het receptenboek, dan wel aan de hand van
haar eigen herinneringen. Terwijl ze haar best doet om niet aan het
verleden herinnerd te worden en vooral er niet mee in verband gebracht
te worden, probeert de zoon van haar broer, samen met zijn vrouw, haar
zover te krijgen dat ze het verhaal vertelt en de recepten aan hen
verkoopt. Dat wil ze niet, bang voor de gevolgen: weer verdreven te
worden van deze plek, maar ook bang voor de relatie met haar eigen twee
dochters die van niets weten.
De moeder van Framboise was een lastig en hard mens. Toch zie je zo nu
en dan iets menselijks doorkomen. Haar humeur wordt enorm bepaald door
migraine aanvallen, ze verandert dan bijna in een monster. De geur van
sinaasappelen is daarbij een enorme trigger. Framboise misbruikt deze
kennis regelmatig, waardoor zij en haar broer en zus kunnen ontsnappen
op de onmogelijkste tijden. Hierdoor kunnen ze contact onderhouden met
de Duitsers. Uiteindelijk leidt dit tot de tragedie waar het dorp nu nog
onder leidt.
Framboise wordt na haar terugkomst bijgestaan door Paul een oude vriend
van vroeger. Hij heeft haar herkend, maar keert zich niet van haar af.
Aan het einde van het boek besluit Framboise zelf het verhaal aan de
media te vertellen. En zo komt de lezer erachter wat er destijds is
gebeurd.
Oordeel
Het boek heeft grotendeels aan de verwachtingen voldaan. Als het maar
even kon pakte ik het boek, dus blijkbaar wilde ik lezen hoe het zou
aflopen, of beter gezegd omdat ik wilde weten wat er in de oorlog was
gebeurd. De karakters zijn goed beschreven. Dat laatste is niet echt het
goede woord. Ze zijn niet beschreven, maar neergezet. De manier van
praten, doen en laten, de keuzes die gemaakt worden maken het karakter.
Ik vind dat altijd erg prettig. Zo vorm ik zelf een oordeel zonder dat
de schrijver mij uitlegt hoe ik de personen moet beoordelen. De recepten
worden erg beeldend beschreven. Dit onderdeel van het verhaal deed mij
erg denken aan het boek Mango en mispels van Carol Field. Ook in dat
boek worden de recepten en vooral de ingredienten ontzettend beelden
beschreven, je voelt de kleverige sappen langs je vingers lopen, de
geuren in je neus prikken en je neemt je gelijk voor weer eens
uitgebreid te koken.
Omdat het verhaal vanuit het gezichtspunt van Framboise beschreven wordt
mis je hoe de tijd en de gebeurtenissen door de andere personen is
beleefd. Op zich geen probleem, het verhaal van Framboise is
aantrekkelijk genoeg. Uitzondering: ik had iets meer over de moeder
willen weten. Haar achtergrond, haar drijfveren, haar waarheid.
Het einde van het verhaal wordt voor mijn gevoel iets afgeraffeld.
Opeens besluit Framboise zelf het verhaal te vertellen en dat is het dan.
Het hoe en waarom van deze beslissing ging een beetje aan mij voorbij,
terwijl de rest van het boek wel goed te beweegredenen van haar neerzet.
Beetje jammer dus.
Maar het blijft een prachtig meeslepend en beeldend verhaal. Ben dus
blij dat ik gisteren in de slegte Bramenwijn en Stranddieven op de kop
kon tikken. In de prachtige gebonden versie nog wel.
Natascha
|
Joanne Harris
websiteJoanne Harris:
Chocolat |
