Joanne Harris: vijf kwarten van de sinaasappel



Een flinke tijd terug heb ik mijn positieve oordeel gemaild over bokkensprongen van Joanne Harris. Een boek met korte verhalen. tWas voor mij in ieder geval reden om meer van haar te willen lezen. De reacties op deze lijst stimuleerden dat ook. Vrij snel kwam ik bij De Slegte Vijf Kwarten van een Sinaasappel tegen. Net als bokkensprongen ook weer in een prachtige vormgeving. Oh, had ik maar voldoende ruimte in mijn kast om dit soort boeken met de voorkant naar voren te zetten ipv met de rug. Ben dus met hoge verwachtingen aan het boek begonnen.

Een korte samenvatting
Framboise is een vrouw van middelbare leeftijd als ze terugkeert naar de boerderij die ze als kind na de oorlog heeft verlaten. De boerderij was toen Framboises moeder stierf oorspronkelijk nagelaten aan de zoon Cassis, Framboises zus Reine-Claude erfde het fortuin in de wijnkelder. Framboise kreeg slechts haar plakboek met recepten en persoonlijke aantekeningen, en een fles met een truffel. Later koopt Framboise de boerderij van haar
broer en knapt em op en begint er een eethuis. De gerechten die ze maakt zijn volgens de recepten van haar moeder die ondermeer in het recepten boek staan. Ze houdt hare ware identiteit geheim en gebruikt de naam van haar overleden man. Langzaamaan wordt duidelijk dat dat te maken heeft met een tragedie uit de oorlog, waar verraad, dood en geheimen een grote rol bij spelen.

Gedurende het verhaal wordt teruggeblikt naar die tijd, dan wel aan de hand van de aantekeningen in het receptenboek, dan wel aan de hand van haar eigen herinneringen. Terwijl ze haar best doet om niet aan het verleden herinnerd te worden en vooral er niet mee in verband gebracht te worden, probeert de zoon van haar broer, samen met zijn vrouw, haar zover te krijgen dat ze het verhaal vertelt en de recepten aan hen verkoopt. Dat wil ze niet, bang voor de gevolgen: weer verdreven te worden van deze plek, maar ook bang voor de relatie met haar eigen twee dochters die van niets weten.

De moeder van Framboise was een lastig en hard mens. Toch zie je zo nu en dan iets menselijks doorkomen. Haar humeur wordt enorm bepaald door migraine aanvallen, ze verandert dan bijna in een monster. De geur van sinaasappelen is daarbij een enorme trigger. Framboise misbruikt deze kennis regelmatig, waardoor zij en haar broer en zus kunnen ontsnappen op de onmogelijkste tijden. Hierdoor kunnen ze contact onderhouden met de Duitsers. Uiteindelijk leidt dit tot de tragedie waar het dorp nu nog onder leidt.

Framboise wordt na haar terugkomst bijgestaan door Paul een oude vriend van vroeger. Hij heeft haar herkend, maar keert zich niet van haar af. Aan het einde van het boek besluit Framboise zelf het verhaal aan de media te vertellen. En zo komt de lezer erachter wat er destijds is gebeurd.

Oordeel
Het boek heeft grotendeels aan de verwachtingen voldaan. Als het maar even kon pakte ik het boek, dus blijkbaar wilde ik lezen hoe het zou aflopen, of beter gezegd omdat ik wilde weten wat er in de oorlog was gebeurd. De karakters zijn goed beschreven. Dat laatste is niet echt het goede woord. Ze zijn niet beschreven, maar neergezet. De manier van praten, doen en laten, de keuzes die gemaakt worden maken het karakter. Ik vind dat altijd erg prettig. Zo vorm ik zelf een oordeel zonder dat de schrijver mij uitlegt hoe ik de personen moet beoordelen. De recepten worden erg beeldend beschreven. Dit onderdeel van het verhaal deed mij erg denken aan het boek Mango en mispels van Carol Field. Ook in dat boek worden de recepten en vooral de ingredienten ontzettend beelden beschreven, je voelt de kleverige sappen langs je vingers lopen, de geuren in je neus prikken en je neemt je gelijk voor weer eens uitgebreid te koken.

Omdat het verhaal vanuit het gezichtspunt van Framboise beschreven wordt mis je hoe de tijd en de gebeurtenissen door de andere personen is beleefd. Op zich geen probleem, het verhaal van Framboise is aantrekkelijk genoeg. Uitzondering: ik had iets meer over de moeder willen weten. Haar achtergrond, haar drijfveren, haar waarheid.

Het einde van het verhaal wordt voor mijn gevoel iets afgeraffeld. Opeens besluit Framboise zelf het verhaal te vertellen en dat is het dan. Het hoe en waarom van deze beslissing ging een beetje aan mij voorbij, terwijl de rest van het boek wel goed te beweegredenen van haar neerzet. Beetje jammer dus.

Maar het blijft een prachtig meeslepend en beeldend verhaal. Ben dus blij dat ik gisteren in de slegte Bramenwijn en Stranddieven op de kop kon tikken. In de prachtige gebonden versie nog wel.



Natascha
 

 


Joanne Harris website

Joanne Harris: Chocolat

Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 28/10/07  Eisjen

Terug naar top pagina