Hanneke Groenteman vindt zichzelf dik. Zou het daardoor komen dat ze al
vanaf haar kindertijd een fascinatie heeft voor dikke mensen? Als kind
jatte ze geld van haar moeder om steeds weer opnieuw op de kermis naar
de Dikke Dame te kijken. Enkele jaren later werd de fascinatie nog
groter toen de Dikke Dame ook een Dikke Dochter bleek te bezitten. Jaren
later is ze op zoek gegaan naar deze Dikke Dame. Die bleek overleden,
maar de 'Dikke Dochter' leeft nog en daar heeft ze een aantal gesprekken
mee,
waarvan ze verslag doet in het boek.
En passant rapporteert ze ook nog over andere dikke dames, zoals (Amerikaanse?)
vrouwen die door hun man worden vetgemest omdat hij daar seksueel op
kickt. Zowel deze Amerikaanse vrouwen als de Dikke Dame van de kermis
lijken geen probleem te hebben met hun omvang.
In korte fragmenten analyseert Groenteman hoe zij zelf tegen haar dik
zijn aankijkt. En bij dat analyseren moet je je geen diepgravende
betogen voorstellen. Het zijn korte stukjes, fragmentarisch, bijna
anekdotisch, maar niet oppervlakkig. Met een paar goedgekozen woorden
weet ze tot de kern door te dringen. Toch weet het boek niet helemaal te
overtuigen. Wat wil Groenteman nou eigenlijk? Wil ze het verhaal
vertellen van de Dikke Dames op de kermis? Wil ze ons vertellen over
haar fascinatie voor dikke mensen? Of wil ze met ons haar eigen
ervaringen met eten en met haar lichaam delen? Eigenlijk wil ze alles
tegelijk. En daar is niets mis mee, maar dan had ze daar iets meer
pagina's voor moeten uittrekken dan de magere 138 pagina's die het boek
nu telt.
Petra
 Bedankt
voor het voor-lezen Petra. Begin er denk ik maar niet aan. Doorzakken
bij Jamin vond ik geestig, al kan ik niet goed tegen Groentemans
onzekerheid omtrent haar lichaam.
|
Hanneke
Groenteman weblog
Cha cha cha, tsja wat zullen we eten.
De verhalen van haar familie verweven zich in Dikke Dame met het
onvermijdelijke 'levenslang lekker eten' (en 'diëten'), schaamte, maar
ook ultiem genot. Ontroerend, dan weer om je rot te lachen en o zo
herkenbaar voor gezette lotgenoten.
(Meer bij
het Parool)
'Dikke Dame' is, of althans lijkt, wat minder therapeutisch dan het
vorige bekentenissenboek. Deels is dat een opluchting voor de lezer.
Maar veel dikker hoefde het boek ook niet te zijn.
(Meer bij
Tijdnet)
|
