 Wat een ellendig boek is De verzamelaar, van John Fowles. Een
ijskoude douche na het prachtige boek dat ik ervoor las (Strangers, van
Taichi Yamada). Terwijl ook dat boek me enigszins droevig achterliet.
Maar het gaf zoveel meer: hoop, ontroering, plezier in de taal, spanning
en.. een mooi verhaal.
De verzamelaar (The Collector) trok me vanwege de titel, die aansluit bij
mijn museumtic. Het gaat over de eenvoudige klerk en vlinderverzamelaar
Fred ('Ferdinand') Clegg, die niet meer hoeft te werken als hij de
voetbalpool heeft gewonnen. Hij trekt zich dan terug in een afgezonderd
landhuis en ontvoert zijn geheime liefde en tegenpool, Miranda Grey. Het
bestaat uit vier hoofdstukken: eerst twee lange en tot slot twee (heel)
korte. Het eerste ben ik doorgeworsteld: het is het verslag van Fred over
de ontvoering. Wat een gezeur, ik kreeg er een enorm "en toen en toen en
toen"-gevoel van. Fred zegt van zichzelf: "[..] als er meer mensen waren
zoals ik, zou de wereld volgens mij heel wat beter zijn". Een vervelende
jongeman die op je zenuwen moet werken maar eigenlijk alleen verveelt.
Het is dat ik mezelf opleg een boek altijd de kans moet geven tot
pagina 100 en ik bovendien had gezien dat daar ongeveer het deel van
Miranda begint, waar zij háár verslag doet in dagboekfragmenten. Dat vond
ik een stuk leesbaarder, maar doordat je het verloop van het verhaal al
grotendeels kent is het niet spannend of boeiend. De laatste twee
hoofdstukken vertelt Fred nog even hoe de ontvoering precies is
afgelopen.
Het boek liet me achter met een triest gevoel. Niet omdat het zo goed is
in het oproepen van emoties, maar omdat het een uitzichtloos, ziek
verhaal is. Dat hoeft niet erg te zijn als een boek je maar wat méér te
bieden heeft. Mooie taal, (zwarte) humor, interessante ideeën, _wat_ dan
ook. Maar niets van dat alles. Miranda filosofeert wel wat over kunst
(een hele rij kunstenaars, schrijvers, en klassiekers passeert de revue),
klassenverschillen, relaties en het leven en zo, maar dat komt allemaal
nogal betweterig en pretentieus over. Misschien was het in de sixties
vernieuwend en/of recalcitrant?
John Fowles is tevens de schrijver van The French Lieutenants Woman.
Gerenommeerd dus. Crimezone.nl (van wie gaat dat eigenlijk uit?) schrijft
over De verzamelaar: "Het is een van de allereerste literaire thrillers,
lang voordat dit genre onder deze naam bekend zou worden, en meteen een
van de beste ooit." Nou, dat vind ik dus niet ;-) En ik vind ook dat het
predikaat 'literair' vaak wat makkelijk wordt gebruikt in combinatie met
het woord 'thriller'. Mogelijk ligt het aan mij dat ik De verzamelaar
niks vind, of aan de vertaling van Frédérique van Schouwen, of aan de
ouderdom van het boek (1963). Ik had mij in ieder geval speciaal
voorgenomen me niet te laten afschrikken door dat etiket 'literaire
thriller' dat zo expliciet op de voorkant staat gedrukt. Maar misschien
had ik dat wel moeten doen ;-)
Nee, dit boek zal ik niemand aanraden. Maar misschien is hier iemand een
andere mening toegedaan? Dat hoor ik dan graag!
Groet, Gnoe
PS. Wie zich door de kaft-met-vlinder en de verhaallijn over het
verzamelen van zowel vlinders als meisjes afvraagt of het boek veel
gemeen heeft met The silence of the lambs... Op basis van de film kan ik
zeggen dat de vergelijking na het al genoemde ook meteen weer ophoudt.
Dank
Gnoe voor je demotiverende toon. Zo blijft Fowles bij mij lekker in de
kast of gaat naar de volgende boekgrrlsruil. Tegenwoordig wordt thriller
en vooral literaire thriller wel erg vaak als verkooplokkertje gebruikt.
Saskia Noorts De eetclub zou er een zijn, en het is nog maar even
wachten of een klassieker krijgt ook dat predikaat. Wat onderscheidt een
literaire thriller trouwens van a) een gewone thriller of b) een goede
roman? Bloed hoeft er volgens mij niet meer te vloeien. Is het dan de
intermenselijke sores die ineens dat predikaat krijgt?
Nu
haal ik juist mijn exemplaar Uit die kast! Ik wil weten of ik het hier
mee eens ben.
Ik
heb ook de mijne uit de kast gehaald om erin te bladeren. Gelezen
ongeveer 20 jaar geleden en me altijd bij gebleven als een van de meest
beklemmend boeken ooit. Ik kan me geen enkele twijfel voorstellen dat
John Fowles een brilliant en literaire schrijver is. De term 'thriller'
werd toen niet zo veel gebruikt (laat staan 'literaire thriller', die ik
inderdaad altijd met Nicci French associëer en dus met de minder
literaire uitdrukking 'total garbage' ;-o)
Ik ben wel een beetje benieuwd waarom dit
boek nu opnieuw uitgebracht is. Nieuwe vertaling?
FowlesFanGrrl
"Tegenwoordig
wordt thriller en vooral literaire thriller wel erg vaak als
verkooplokkertje gebruikt. <knip>Wat onderscheidt een literaire
thriller trouwens van a) een gewone thriller of b) een goede
roman?"
Een goede roman is meestal wel spannend, maar hoeft natuurlijk geen
misdaadelementen te bevatten, zoals een thriller die wel heeft. Van een
*goede* 'gewone' thriller verschilt de l.t. volgens mij in niets,
behalve dat het deftig staat op het omslag en dat er op zo'n omslag vaak
een foto van een of ander beeld staat ;-) Met andere woorden: in mijn
ogen is het niets anders dan een modegril, een tamelijk ordinaire
verkooptruc die iemand een paar jaar geleden heeft bedacht en die nu te
pas en te onpas op thrillerachtige boeken wordt geplakt. En intussen
bijna onvermijdelijk is geworden. Neem Elizabeth George: haar
voorlaatste mocht nog gewoon thriller heten, maar haar laatste, ja hoor,
die was ineens Literair ;-) Alleen de allergrootsten (Rendell
bijvoorbeeld ;)) hebben die flauwekul niet nodig: die verkopen alleen op
hun naam al.
Edith
|
John
Fowles - The Web Site, a site for those who appreciate the writing
of one of the 20th century's greatest authors. This is the only
comprehensive web site on John Fowles, and as such we strive to make it
as interesting and useful as possible. These pages are updated
frequently so be sure to bookmark and come back often.
|
