Het verhaal van Mr. and Mrs. Smith is flinterdun. Zij zijn een jong
echtpaar met het ogenschijnlijk stereotiepe leven van twee drukbezette
carrièremakers. Ze zijn 6 jaar getrouwd, gaan in therapie en blijken
elkaar eigenlijk nauwelijks te kennen. Ze leiden een succesvol leven in
een buitenwijk van een grote stad in Amerika. Hun sociale leven wordt
‘gekruid’ met hun opdrachten. Beiden zijn namelijk als huurmoordenaar in
dienst bij een dubieuze, vage organisaties. Als de organisaties erachter
komen dat ze met elkaar getrouwd zijn, wordt er een val opgezet met als
doel dat ze elkaar zullen ombrengen. Ze zijn echter allebei zo goed dat
dit niet lukt. Ze krijgen dan de opdracht de ander te doden, komen er
achter dat ze tegen elkaar worden opgezet en verzetten zich in een
spetterende eindfase van het boek. De gesprekken met de
huwelijksbemiddelaar geven een kader aan het boek. Het boek begint en
eindigt met het verslag van Dr. Wexler over zijn gesprekken met het
echtpaar.
Ik heb de film, met in de hoofdpersonen Brad Pitt en Angelina Jolie, deze
week gezien en ook de film kent een flinterdun verhaal. De vele acties
in de film (doet aan een James Bond-film denken) en het spel van de
acteurs geven nog wel een impuls aan het verhaal dat in het boek geheel
ontbreekt. De ‘herkomst’ van het boek is sowieso vreemd, het is gebaseerd
op het filmscenario van Simon Kinberg. Het is ‘geschreven’ door Cathy
East Dubowsky. Opvallend dat zij zich door de therapeut in het boek laat
bedanken in zijn ‘nawoord’. Cathy East Dubowski is een (co)schrijfster
van een aantal boeken, deels ook door Harper uitgegeven, onder andere een
novel over de film Armageddon. Verder is zij auteur van jeugdboeken zoals
Stonesoup en Flubber.
Het boek leest als het scenario. Het is weliswaar iets meer aangekleed
dan de letterlijke tekst van de film maar het is doordrenkt met clichés
en van een platheid die pijn doet aan je ogen. Een paar voorbeelden:
‘Drie buitengewoon onbetrouwbaar uitziende sujetten en een kerel die
helemaal niet deugde staarden me vol ongeloof aan.’
“Ik slaagde erin om bij het damestoilet te komen voordat mijn emoties in
een snik tot uitdrukking kwamen. Ik wist zelf niet eens wat mijn
gevoelens waren. Maar één ding wist ik zeker: ik was een volslagen idioot
dat ik die gevoelens had.“
“Mensen kunnen liegen, bedriegen, zich anders voordoen dan ze zijn. Maar
de ogen verraden hen altijd.”
Misschien een aardig boek voor degenen die de film kunnen waarderen en de
tekst nog eens na willen lezen, of fan zijn van Brad Pitt en Angelina
Jolie (er staan foto’s uit de film in), maar voor anderen een volstrekt
overbodig boek.
