Pieter Steinz van het NRC (20 januari 2006) ergert zich dood aan Heleen,
ze is een ergerlijke hoofdpersoon, met haar zelfmedelijden, haar gebrek
aan daadkracht, haar onvermogen om zich te verplaatsen in haar kinderen
of haar man. Ze moet haar zegeningen tellen, want ze heeft gezonde
kinderen, een lieve man, etc. en ze mag vooral niet zeuren!
Lieve Pieter, dat horen vrouwen in de overgang echt al decennia, en het
verbaast niemand, ook Dorrestein niet, lees maar in het tijdschrift Boek
van februari/maart 2006 dat dit de reactie is op het eerste boekkarakter
met overgangsklachten. Ik vind Heleen helemaal geen zeur. Jammer genoeg
herken ik te veel van haar gedoe. Ook al heb ik geen moeder die een
herseninfarct krijgt en heb ik geen kinderen, waarvan één in Australië
zit en de andere vooral in het dierenasiel. Die fijne fase in het
vrouwenleven is een soort postpuberteit, waarin er van alles aan je
lichaam verandert (dr. v.) en de hormonen door je lijf gieren.
Moodswings, mooie naam voor van het ene op het andere moment het gevoel
krijgen dat je op een feestje maar beter de schaal met dipsaus over
iemand heen kunt storten. Kijk, ik doe het niet, ik voel het razen door
mijn lijf, maar tel tot tien. Heleen doet het gelukkig wel en daar ging
de dipsaus over het nette pak. Het is niet leuk als de aftakeling van je
lichaam voelbaar en zichtbaar is en het is ook niet leuk als je niet
meer kunt bedenken waarom iemand van je zou houden. Misschien wordt het
ooit weer leuk, maar als je erin zit snap je het niet. En voor de dames
die dit gezeur vinden: jouw tijd komt nog wel of je hebt geluk gehad. Ik
wens iedereen geluk.
De nieuwe Dorrestein met de lange titel is daarnaast een lange aanklacht
tegen de ouderenzorg in Nederland. 't Zal alleen maar slechter worden en
het is nu al mensonterend. Het is alleen nog te danken aan daadkracht
van de Bills en Anitaas, die in de verzorgingshuizen werken, dat er nog
ietsje menselijkheid aanwezig is. Dorrestein neemt geen pen voor de mond
en beschrijft dat allemaal met een precisie. Zelfs een in je kerngezonde
periode opgestelde 'zorgverklaring' is een nutteloos document. Je zult
je leven uit moeten leven. Heleen zal er aan moeten wennen dat ze nog
vele jaren haar moeders enige baken zal zijn.
En wie nu denkt dat dit een onverteerbaar zwaar boek is heeft het mis.
Het boek is licht geschreven met veel humor en prachtige metaforen en
liefde voor de talige verhaspeling die het herseninfarct oplevert. Ook
hilarische scènes, bijvoorbeeld op de Garden Fair waar Heleen uit hoofde
van hun kwekersbedrijf staat of de mislukte expedities om Bioclin te
kopen. Dorrestein schreef inderdaad een Bridget-Jones-voor gevorderden
die geheel volgens het genre een happy end heeft, althans voor even.
