De hoofdpersoon is een anencephalitische baby, een kind zonder grote
hersenen, die ten hoogste twee jaar leven zal. Zij
vertelt het verhaal tegen een verzonnen bijfiguur. Hun dialoog
onderbreekt af en toe het verhaal dat ze vertelt, en dat gaat over haar
moeder Frances. Waarom heeft Frances zich niet laten aborteren, toen ze
in haar derde maand hoorde dat het kind geen levenskansen had?
Frances is de dochter van mislukte ouders: haar vader wist in de
oorlog goed te verdienen door zijn zwarte handel, maar
toen de oorlog
voorbij was redde hij het niet. Daardoor vallen de dromen
van haar moeder in duigen, zij raakt aan de drank. Maar: dochter Frances
wordt streng opgevoed tot een keurig en gehoorzaam meisje, want zij moet
de facade naar de buitenwereld ophouden. Dat kan natuurlijk niet goed
gaan, Frances komt op haar eigen manier in opstand.
Er is één alleswetende verteller, die wisselend in de hoofden
van verschillende personages duikt. De taal is kort maar
krachtig, geen hoogdravend taalgebruik. Humor is aanwezig. Het bizarre
element ook. Een heel aardig boek.
Zo
te lezen redelijk autobiografisch. Ooit las ik 'Skating to Antartica'
van Diski, over haar ellendige jeugd, waarin ze terugkeert naar de
omgeving waar ze opgroeide en buren vraagt 'Waarom grepen jullie niet
in?'. Het is een tamelijk gruwelijk verhaal maar vrij terughoudend
opgeschreven, afgewisseld met het verslag van Diski's reis naar
Antarctica. Juist door die terughoudende schrijftrant maakte het indruk.
De titel roept nog steeds het beeld op van een kind, van alles en
iedereen verlaten op een enorme ijsvlakte. Ik heb later nog wel andere
boeken van Jenny Diski gelezen maar die bleven in de schaduw van dit
boek staan.
Terwijl
voor mij 'Onnatuurlijk' het boek van Diski is dat me het meest bijstaat.
Onafhankelijke vrouw krijgt verhouding met onduidelijke (dus)
mysterieuze meneer. Duidelijk alleen is dat ze (de vrouw) door hun SM
experimenten langzaaman steeds meer gebonden lijkt aan die man. Een goed
geschreven spannend verhaal (want naast haar sexuele ontdekkingen is er
ook nog een kind vermist).
Een
heel aardig boek? Wat ik zo lees lijkt het me vrij heftig. Jenny
Diski heeft zelf ook een vrij ellendige jeugd gehad. Ik denk dat dit
verhaal deels autobiografisch is. Ik vond deze
informatie over Diski, nieuwsgierig als ik was naar deze schrijfster met
zo'n aparte naam
'My mother doesn't occur in my life. For as long as I can remember,
she was saying, "I wish you'd never been born.
You're useless, you should have been strangled at birth."'
Harmonieus was de verhouding tussen de Engelse schrijfster Jenny
Diski en haar moeder bepaald niet te noemen. De sporen daarvan zijn
terug te vinden in haar romans en verhalen Van de naam waaronder ze in
1947 werd geboren (Jennifer Simmonds) deed Jenny Diski afstand toen ze
zich na een zeer roerige jeugd definitief had losgemaakt van haar moeder.
Opgegroeid als dochter van ouders die afstamden van Poolse en Russische
joden merkte ze al jong dat ze 'anders' was. Haar
vader ging regelmatig weg bij zijn vrouw en kind, wat definitief werd
toen Jenny elf was. Haar moeder was driftig en kreeg zenuwinstortingen
als haar man weer eens vertrok. Alleen gebleven met haar moeder, kwam er
een eind aan het in financiële zin vrij comfortabele leven voor de
jonge Jenny. Haar vader stuurde geen geld en al gauw stonden de
deurwaarders op de stoep.
Op haar veertiende werd Diski in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen.
De rechter stond niet toe dat ze naar een van haar ouders terugkeerde.
De moeder van een schoolvriend bood aan haar in huis te nemen. In
Schaatsen naar Antarctica wordt deze vrouw niet met name genoemd, maar
in interviews heeft Diski verteld dat het om de schrijfster Doris
Lessing ging. In een vraaggesprek zei Diski: 'Ze is de enige bij wie ik
me zoiets als "familie" kan voorstellen.' Twee dagen na het
overlijden van haar vader, in 1966, zag ze haar moeder voor het laatst.
Enig schuldgevoel heeft ze daar niet over, ook niet nadat tenslotte haar
dochter ontdekte dat haar oma al in 1988 overleed.
Bedankt voor de informatie! Ik vond het boek
niet zo heftig hoor, al herken ik wel dingen die autobiografisch
zijn (dus). Maar ze schrijft niet in
de ik-vorm, ze neemt afstand. En je
weet dat ik me niet zo inleef..geen idee hoe jij (jullie) het zouden
ervaren! Ik begrijp wel dat ik meer van haar moet gaan lezen.
